Dierenvriend

december 30, 2011

De kat gaf me kopjes. En deed eindeloos pogingen om op mijn schoot te springen. En klaag-miauwde naar me. Ik gilde soms terug. Hij deed me me allesbehalve een dierenvriend voelen. Totdat ik hoorde dat de vorige eigenaresse haar man erop betrapte dat hij met de stofzuiger de kat achterna zat en zijn staart opzoog.

Advertenties

Kat

december 27, 2011

In het huis waar ik logeer woont een kat. De kat vindt mij leuk. Ik ben allergisch voor hem. Als ik naar de slaapverdieping ga moet ik snel voor zijn neus de deur dicht gooien zodat hij niet gezellig met me mee kan komen. De tweede nacht hier heeft hij voor de gesloten deur een goede imitatie van een auto-alarm weggegeven.

Vandaag weigerde hij tijdens het koken uit de gootsteen op te hoepelen. Vriendelijk vragen, schreeuwen, naast zijn kop in mijn handen klappen – het hielp geen zier. Ik zou en moest hem oppakken en op de grond zetten. Terwijl ik mijn handen waste spon hij.


Aurelie

december 26, 2011

Vandaag was ik Aurelie. Voor het eerst. Vol overgave. Het voelde fantastisch. Daarna stortte ik in.


Hond

december 25, 2011

Ik plaats mijn gelaarsde voet op de onderkant van de ring en zie een bruine klont verdachte materie aan het RVS hangen. Ik pak, ruik en herken. Hondenpoep. Ben ik even blij dat ik mijn ring niet tape.


Eerste dag

december 24, 2011

Na maanden denken, proberen, ontwikkelen, luisteren, strepen, eureka-momenten en veel repetities stond vandaag stRINGs er tijdens de premiere op het Winter Station van het Spoorwegmuseum in Utrecht. En wat voelde het goed. stRINGs blijkt een act te zijn geworden die dicht bij me ligt en waarin ik me als een vis in het water voel. Even leek de kou die de ring erg glad maakte nog roet in het eten te gooien, maar uiteindelijk ging de acrobatiek gesmeerd. Mijn favoriete gedeelte is zonder twijfel het duo-ring-nummer met P – op muziek van Amelie – dat de act op een zo heerlijk subtiele manier afsluit.

We hebben de voor mij perfecte combinatie gevonden tussen acteren, acrobatiek en muziek.

Het zingen is nog eng, maar tegelijkertijd is het ook erg leuk. Natuurlijk zal het nog even duren voordat ik uit volle borst sta te kwinkeleren, maar elke keer dat ik de microfoon in close-up zie lijkt hij me minder dreigend aan te kijken. Als kind zong ik zonder enige remming. Hoe mooi zou het zijn dat terug te kunnen krijgen.


Kip zonder kop

december 23, 2011

Het was een ren-dag. ’s Ochtends al om half tien bij het Spoorwegmuseum en continu bezig geweest. De cues van de motortakel doornemen, kijken of de techniek deed wat-ie moest doen (kwam, ben ik bang, allemaal op P neer), opwarmen, doorlopen, problemen oplossen (er liepen eng veel mensen nietsvermoedend over het speelvlak en onder de ring), opruimen, kinderen naar de trein brengen en eten voor de komende dagen bij elkaar scharrelen. Dat laatste bleek niet eenvoudig voor een vreemde in centrum Utrecht.

Bij de natuurvoedingswinkel die me door een aardige meneer met gitaartas op de rug was gewezen kocht ik twee rogge-meergranenbroden die zo compact waren dat de snijmachine er moeite mee had. Daar moet ik de komende dagen flink op kunnen werken. Op een markt kocht ik een grote zak groente en kruidenthee voor de goede nachtrust (geen alcohol deze dagen), in de HEMA een theeknijper en in de Dille en Kamille een groot theeglas en peperdure olijfolie. Intussen waren mijn benen moe, mijn onderrug begon alarmsignalen af te geven en mijn hersenen waren aan het koken. Ik heb een tijd verdwaasd bij de “pillow spray” gestaan, eraan geroken en serieus overwogen om een flacon van negen euro te kopen.

Terug op mijn logeeradres, waar ik alles mag gebruiken, zag ik dat bijna alles wat ik op de markt had gekocht al in de koelkast aanwezig was. Bij het avondeten heb ik daarom een flinke hoeveelheid verlepte sla met bruine randjes naar binnen gewerkt. Zonde om iets weg te gooien.

Dat deed me denken aan de opa en oma van een jeugdvriendin die tijdens de zaaitijd elke week een rijtje groenten zaaiden zodat ze bij het oogsten ook elke week mooi frisse groenten te oogsten hadden. Jammer genoeg waren ze een keer te laat met oogsten begonnen en hebben, in plaats van een keer een rijtje over te slaan, het hele jaar verlepte groenten gegeten.


Het gaat beginnen

december 22, 2011

Inpakken, auto inladen en de wijde wereld in.

Fotografie: Louis Haagman