Rijbewijs

mei 31, 2012

Op het parkeerterrein van de Albert Heijn. Ik wil in de auto stappen en zie op de grond een stukje rijbewijs liggen. Ik raap het op. Op de achterkant prijkt de uitgeknipte en geplastificeerde pasfoto van een man van een jaar of veertig.

Toen ik mijn papieren rijbewijs in moest ruilen voor een plastic exemplaar van creditkaartformaat, mocht ik mijn oude rijbewijs niet houden. Ook niet als het ongeldig werd gemaakt. Nee, vertelde de mevrouw aan de balie me, mijn rijbewijs moest centraal vernietigd worden.

Ik vraag me dus af hoe het kan dat ik nu een foto, vastgeplakte op een stuk rijbewijs, in mijn handen heb. Ik kan me niet voorstellen dat die uit een nog geldig rijbewijs is geknipt en toch lijkt dat de enige mogelijkheid. Ik ben geïntrigeerd.

Ik kijk nog even naar de foto. De man op de foto kijkt terug. Het voelt wat vreemd om iets zo persoonlijks van een onbekend iemand in mijn handen te hebben. Ik laat de foto op de grond vallen. Ik neem de man liever niet mee naar huis.


Uit de oude doos

mei 31, 2012

La Tarantella was erg leuk om te spelen. Jammer dat I geblesseerd raakte en we er noodgedwongen mee op moesten houden.

Fotografie: Frank Bassleer


Vogeltje

mei 30, 2012

Ik duw haar in een rolstoel door het ziekenhuis. Ze wijst vrolijk de weg. Bij het laboratorium kijk ik de andere kant op als de naald haar dunne arm in gaat. Kan ze dat wel aan, drie buizen bloed die zomaar uit haar getrokken worden? Het lijkt zo veel. Ik rijd haar de wachtkamer binnen. Ik rijd haar de kamer van haar arts binnen. Ik rijd haar de apotheek binnen. Op weg naar de uitgang trek ik met de rolstoel een sprintje door de lange, brede gang. Ik zie haar kuif wapperen. En de rimpels van haar lach.


Groei

mei 29, 2012

Fijn om de moestuin te zien groeien. Om groene sprietjes met twee blaadjes tussen de kluiten uit te zien komen. En te weten dat ik dat veroorzaakt heb.

Vanochtend keek ik iets kritischer naar de nieuwe plantjes en zag dat ze ook groeiden waar ik niets heb gezaaid. Ik vermoed dat het overgrote deel van de scheuten niet veel meer is dan onkruid dat mijn gewoel in de klei en gegieter zeer apprecieert.


Ochtend in de buiten

mei 28, 2012

Ik ben vroeg wakker. De zon schijnt. De lucht is strak blauw. Ik drink koffie op de tuinbank. Naast me rekt een kip zijn nek en springt naar een laaghangend pruimenboomblaadje. In de wei staan paard en pony rustig te grazen. Op het land van de buurman dartelt een haas.

Uit mijn moestuin-heuvelruggen groeien heel kleine plantjes. Uit de gisteren begieterde klei komen in de felle ochtendzon minuscule dampwolkjes. Ik pak een spitvork en ga aan de slag.


Communicatie

mei 27, 2012

Ik rijd mijn oom naar de boot. Hij zegt: wat zijn er hier veel bomen. Prachtig. Ik zeg: deze weg is een uitzondering, Zeeuws Vlaanderen is redelijk boom-arm. Hij zegt: Ja,ja, Zeeuws Vlaanderen is boom-rijk ja. Prachtig, die schaduw op de weg.


Ongeloof

mei 26, 2012

Na het optreden komt een blonde man van een jaar of 35 op ons afgelopen. Hij lijkt geëmotioneerd als hij zegt dat hij de voorstelling klasse vond. Hij kijkt me diep in de ogen en geeft me drie kussen op de wangen. Ik denk eerst: moet ik deze man kennen? Daarna denk ik: is hij misschien geestelijk gehandicapt? Ik loop achter hem aan en geef hem een ansichtkaart van de act. Hij pakt mijn hand tussen twee van de zijne en dankt me zacht maar intens. Waarom kan ik hem niet gewoon geloven?


Toeschouwer

mei 24, 2012

We waren in het overvolle Vondelpark om MasTango door te lopen. Ik moest het doen met een boompje in plaats van een mast. P speelde op zijn akoestische gitaar. We sloten ons op in onze eigen Joaquin-en Rosita-wereld en italiaanden de act, wat betekende dat P MasTango speelde en ik in mijn roze jurkje wat rond de boom kronkelde.

Toen we klaar waren kwam er een jongeman in hardloopkleding op ons af gelopen. Hij complimenteerde ons met de act en zei: “Hij krijgt haar pas als hij zichzelf is hè? Als hij niet meer agressief zijn best doet. Zo gaat het in het echte leven ook.”

Hij heeft gelijk.

Fotografie: Jolanda Haven


Siesta

mei 23, 2012

Ik lig wat op een Amsterdamse bank en maak me nergens druk over. Ik luister naar luie zomergeluiden. Later moeten we nog een MasTango-doorloop doen voor de optredens van komende zaterdag tijdens de IJssel Theater Fietstocht. Maar dat is later.


Docent

mei 22, 2012

Ik hoor vertellen over een docent die alles al weet. En die daarom niets meer kan leren.

Ik hoor vertellen over een docent die liever de frontale aanval kiest dan een moment in te lassen voor zelfreflectie.

Ik hoor vertellen over een docent die beter weet wat een model voelt dan het model zelf.

Ik hoor vertellen over een docent die zonder daarvoor om toestemming gevraagd te hebben een telefoongesprek met een model opneemt en het daarna voor derden af wil spelen.

Ik heb een beetje medelijden met hem.


Delen

mei 21, 2012

Ze kan niet veel meer. Is continu moe en weegt minder dan 40 kilo. Daarom is er snel-klaar-eten. Lekker vond ze de zalmsoep uit een zak, maar is een beetje teleurgesteld als T niet proeft. Vanavond wordt er verse pasta gegeten en aubergine-saus voor twee dagen gemaakt. Zegt ze dat T dat misschien ook wel lekker vindt en hij wat bedoeld is voor dag twee op kan eten. Als je niet uitkijkt geeft ze alles weg, gewoon omdat ze het fijn vindt een ander te zien genieten.

Toen ik klein was had mijn vader van een kennis verse vijgen gekregen. Fascinerend vond ik het dat die vruchten sappig en zoet waren en in niets leken op de gedroogde variant. Ik rende met een vijg naar buiten om een vriendinnetje te laten proeven. En kreeg daarvoor een flinke uitbrander.


Tuinieren

mei 20, 2012

Na een weekje spitten, pollen uitkloppen, kluiten verkruimelen, stenen opgraven en onder de boom gooien, harken en schoffelen begin ik het werk in de moestuin leuk te vinden. Dat is niet helemaal waar. Het resultaat vind ik leuk en omdat dat het resultaat is van zwaar werk is het werk, vooral in retrospect, ook leuk.

Ik heb tuinhandschoenen gekocht.

Voor zaaien zijn ze niet echt handig. Misschien omdat ik niet weet hoe je moet zaaien. Ik doe wat ik denk dat goed is. Ik maak heuvelrijen waar ik om de tien cm op een vingerlengte diepte wat zaadjes stop. Dat is nog best lastig omdat het zaaigat zo goed als meteen weer afbrokkelt en volloopt met aarde. Na twee rijden ingezaaid te hebben bedacht ik dat als de zaadjes plantje worden, het met z’n tienen in een gaatje – zoals bij de pastinaak – wellicht wat krap wordt. Bij de schorseneren, die trouwens graag zanderige en goed losgemaakte grond hebben – geen van beide kan ik ze bieden – ben ik overgegaan tot het maken van een soort zaaigootje over de heuvelrug. Ik doe maar wat.

Ik heb nu drie van de zeven zakjes met zaden in de grond zitten. De zaden natuurlijk, niet de zakjes. Dat betekent dat ik nog minstens zo’n stuk als dat wat ik nu heb bewerkt moet ontginnen. Geeft niks. Het hoeft ook niet allemaal in één keer.

Elke week koop ik nu een vast plantje voor in de tuin. Vooralsnog zijn het kruidenplantjes, maar ik wil ook graag bloemen. Alleen moeten het meerjarige en onderhoudsarme planten zijn. Ik heb geen idee wat er mogelijk is. De plantenman, woensdag op de markt, zal me vast kunnen adviseren.

Intussen staan de tuinspullen klaar voor nog heel wat graaf- en schoffel-plezier.


Weg

mei 19, 2012

Ik kom binnen met de krant en zie meteen dat het niet goed met haar gaat. Ze heeft slecht geslapen zegt ze. Die darmen. Ze is doodmoe zegt hij. Hij heeft ook niet goed geslapen. Pijn aan zijn net geopereerde knie en koorts. Hij zegt dat zij minder moet doen. Hint naar mij dat ik meer moet doen. Dat wat ik doe niet goed is, want dat is het nooit. Hij zegt: kijk ons eens, twee dutsen. Hij zegt: wij kunnen weg, hè mam.


En jurken

mei 18, 2012


En jurken

mei 18, 2012


Vintage jurken

mei 17, 2012

 


Meid

mei 16, 2012

Ik moest weg. Boodschappen doen en toch maar weer naar de chiropractor. Maar ik kon niet omdat een witte bestelbus – ik las eens dat alle witte bestelbussen bestuurd worden door psychopaten – de pad blokkeerde. Ik ging de boerderij binnen waar net een been-buig-apparaat geplaatst werd door een kale Vlaamse kinesist. Meneer zou zo vertrekken. Ik zei daarom niets van de versperring, wachtte tot de man goed en wel terug in zijn bus zat en toog, in mijn zomerse roze 1-euro-jurkje en hooggehakte vintage laarzen, naar de schuur om mijn auto te halen. Ik werd ingehaald door de bestelbus. De kinesist draaide zijn raampje naar beneden en zei: “Èn ze daddal gezegd tegen u da je een eel mooie meid ben?”


Kraus

mei 15, 2012

Sinds tante G het over “Famous Kraus” had heet een fazant een kraus en heet tante G tante Kraus. Dat laatste natuurlijk alleen achter haar rug. En dat de correcte vertaling van “grouse” korhoen is wordt gemakshalve genegeerd.

Elke ochtend, om kwart voor vijf, word ik wakker gemaakt door een kraus. Eerst fladdert hij luidruchtig met zijn vleugels en maakt zo een hard vvvroefvvvroef-geluid. Daarna krijst hij herhaaldelijk. Ook hard. Zodat ik zeker goed wakker ben. Fazant klinkt veel te beschaafd voor zo’n fucker.


Moestuin

mei 14, 2012

Ik vraag hoe ik het aanleggen van een moestuin aan moet pakken. Hij zegt dat hij alleen ervaring heeft met siertuinen. Ik zeg dat dat alvast veel meer is dan mijn ervaring. Hij zegt dat siertuinen en moestuinen twee totaal verschillende dingen zijn en tikt met zijn vinger tegen zijn voorhoofd.

Ik zoek in de schuur en vind een spa, een spitvork en een hark. Ik loop naar mijn tuin en zie dat het onkruid ziek-geel van kleur is. Doodgespoten. Niet door mij. Het lijkt me niet erg gezond om in de gifgrond te gaan zaaien. Soit. Dat stadium heb ik nog lang niet bereikt.

Ik ga aan de slag met de spitvork. Stuit op talloze stenen die ik, als ze boven komen, onder de boom voor mijn voordeur gooi. Ik trek giftige pol na pol uit de grond. Ik vind scherven van kopjes. Ik ontbloot vette wormen. Ik vind een klein bot. Een kat?

Ik drink een kopje espresso op mijn tuinbank. De omgewoelde plek ziet er pathetisch uit in de grote dode jungle van mijn achtertuin. Ik doe mijn trui uit en werk verder met de spitvork. En met de hark. Ik gooi de pollen op de mesthoop. Er zijn mensen die dit werk leuk vinden.


Niet

mei 13, 2012

Ik moet trainen en ik doe het niet. Ik moet de moestuin omspitten en ik doe het niet. Ik moet vast nog veel meer dingen doen die ik vandaag niet ga doen. Ik zet een kopje koffie.


Olijfboom

mei 12, 2012

“You look like an olive tree.”


De lus gebruiken aub

mei 12, 2012

Mijn vader praat met mijn nicht en mijn moeder. In het bed naast hem ligt een 93-jarige Engelsman. De man vraagt wie ik ben. En of ik zijn bed hoger kan zetten. Mijn vader vertelt dat de man RAF-piloot is geweest. Een verpleegster helpt hem een betere houding te vinden. Hij reikt naar haar borst. Mijn nicht en haar vriend vertrekken. De Engelsman vraagt wie ik ben.

Mijn vader eet zijn boterhammen. De Engelsman vraagt waar Jill is. De overbuurman van mijn vader wordt door één van zijn zonen naar het toilet gebracht. De hele kamer hoort hem pruttelen. De zoon haalt zijn vader weer op en trekt door. Mijn vader wordt aan een knie-buig-apparaat gekoppeld. De Engelsman zegt dat ik eruit zie als een olijfboom.


Reinaert

mei 11, 2012

Vacht vol stof. Bek continu opengesperd. Staart in eeuwige erectie. Tussen kast en plafond geklemd. Dat moet de hel zijn.


Bloemen

mei 10, 2012

Ook in de stad zijn er bloemen te vinden.

Zoals in Gent.

Waar ze groeien

op hekken

voor ramen.


Spanning

mei 9, 2012

In de badkamer van het hotel loopt een elektriciteitsleiding van het stopcontact naar de lichtschakelaar. Om de leiding mooi horizontaal te kunnen laten lopen is er een stuk van de schakelaar afgezaagd.

Gelukkig hangt in dezelfde badkamer een brandblusapparaat.

Of nee, het is een zeepdispenser.


Wachten

mei 8, 2012

Zeven keer per dag optreden is zwaar, maar goed te doen. Wat veel moeilijker is is de acht uur wachten om de optredens heen.


Audi-rijders en de doeken

mei 7, 2012

Je kunt niet jong genoeg beginnen.


Ontbijt

mei 7, 2012

Ik krijg mijn ontbijt aan een tafeltje half onder de toog en met mijn rug naar het raam. De rest van de eetzaal is gereserveerd voor een grote groep wandelaars. Gelukkig heb ik mijn muesliboterham en Vlaamse oliebol al naar binnen gewerkt en zit ik aan de koffie als de groep binnen komt. De wandelaars zien er meer uit als eters dan als sporters. Ze persen zich langs mijn tafel. Een van de mannen doet me aan mijn oude leraar Nederlands denken. Arrogant, haantje de voorste en vals-joviaal. Hij blijft een tijdje vlakbij me staan en hangt zijn billen zowat over mijn tafelrand. Hij kraait dat er nog iemand in de groep een plaske moest doen en dat ze nog ergens een pot vandaan moesten halen. Ik drink snel mijn koffie op en maak me uit de voeten.


De Audi R8

mei 6, 2012

De optredens van dit weekend zijn in de vers geopende Audi-garage van Halle. Mijn doeken hangen naast het juweeltje van de showroom, een supersonische Audi R8 van – heb me laten vertellen door een likkebaardende man – 130.000 euro. Ik kijk naar de Audi en de opgewonden mannen erin en eromheen.

Ik zie een dikke auto met een kofferbak waar maar net iets meer in kan dan in de door Easy Jet toegestane handbagage. Achter de superdeluxe bestuurdersstoel en passagiersstoel is alle ruimte ingenomen door de motor, die, dat geef ik toe, erg mooi kan brommen. Mijn mast zou er alleen in vijf stukken in passen. Misschien.

Voor de act was besloten de muziek uit de R8 te laten komen. Jammer genoeg zijn de boxen van de auto niet superdeluxe. Ik kon de eerste vijftien seconden van de act niets horen en moest op de gok mijn doeken in, hopend dat ik nog een beetje goed getimed uitkwam als het geluid aanzwol.

Bij het tweede optreden van vandaag was de accu van de R8 plat. Zelfs terwijl hij aangesloten was op het elektriciteitsnetwerk van de showroom kon hij het niet aan om de radio spelende te houden.

Ik ben blij met mijn bescheiden Corsa.


Mama van de baas

mei 5, 2012

 

Er komt een volkse Vlaamse de kleedkamer ingelopen. “Ha, schmink!” zegt ze. “U gaat de kindjes schminken.” Ik vertel haar dat dat vandaag niet mijn rol is. En dat de kleedkamer eigenlijk niet toegankelijk is voor publiek. “Ik ben de mama van de baas. Van mij zult u de hele dag en ook nog morgen last hebben,” is hierop haar antwoord.

Na de derde act komt ze me een dikke proficiat wensen. Na de vijfde krijg ik een opgestoken duim.

Op hotel

mei 4, 2012
In het Vlaamse achterland. Hotel restaurant taveerne. Vriendelijke mensen, kamer met foto van jongen van bosuil. Boven het cafe. Zonder geluidsisolatie. Ik krijg straks een kamer een verdieping hoger. Terwijl ik de hele badkamer al natgespetterd heb. En mijn wc-papiertje niet doorgetrokken kreeg. En al wijn heb gedronken uit het plastic tandenborstelglas.
Ik zie dat er met moederdag een buffet met muziek en dans is. Dat mis ik dan maar mooi.

Actie

mei 4, 2012

Ik lig te slapen als mijn telefoon gaat. Ben hem gisteren vergeten uit te zetten. Ik luister naar het seventies melodietje dat beneden uit mijn jaszak klink. Hoor de piep van een bericht. Negen uur is niet een tijdstip waarop ik vaak gebeld word. Dus ik hijs mezelf uit bed en ga kijken wie me nodig heeft.

Vanaf dan komt mijn leven in een stroomversnelling. Een last minute optreden voor het weekend. Zeven doekenacts per dag. Twee dagen achter elkaar. Nieuwe muziek. Choreo maken, bedenken welke materialen mee moeten, CD branden, route plannen. Zorgen dat ik om 15u in Halle ben.


Doffe klap

mei 2, 2012

Ik zit in mijn bed te lezen. Het is avond, een uur of half elf. Het raampje bij mijn hoofdeinde staat open. Ik hoor een auto over de weg rijden, een doffe klap en niets meer. Het voelt eng. Ik trek een broek aan en ga naar buiten. De nacht is warm. De maan schijnt. Ik zie de schaduwen van het paard en de pony op het platje naast de boerderij. Ik loop de oprijlaan op. In de wei lichten lammetjes wit op in het maanlicht. Ik zie geen koplampen, geen achterlichten. Niets. Hoor niets. Een auto komt aanrijden uit de richting van het dorp. Ik tuur naar de stukken weg en berm die door de koplampen verlicht worden. Niets.

Ik loop niet helemaal door naar de weg maar ga weer terug naar mijn huisje. Door het raam van de boerderij zie ik mijn ouders praten aan de keukentafel. Ik denk een man te zien, vlak bij huis, maar het blijkt een schaduwcombinatie van bomen en struiken te zijn. Weer binnen schuif ik de knip op de deur.

Vanochtend loop ik naar de brievenbus om de krant te halen. Aan het begin van de oprijlaan staat een takelwagen met een autowrak erop. Twee mensen rapen losse wrakstukken op. Ik zie geramde bomen en verwrongen schapengaas. Er ligt een box van een autostereo-installatie in de greppel.

Ik hoor dat de bestuurder het ongeluk overleefd heeft. Er zat een engeltje op zijn schouder. Een kameraad heeft hem vanochtend naar het ziekenhuis gebracht. Niemand heeft hem gezien, zo ver lag de auto in de greppel. Het ruikt niet kosher.


Benen

mei 1, 2012

Ik ben al dagen niet vooruit te branden. Lethargie is het sleutelwoord. Het liefst zou ik uren achter elkaar in mijn bed lezen en dvd’s kijken. En een beetje internetten.

Vandaag moest er getraind worden. In de mast. Ik dwong mezelf goed op te warmen en klom de mast in. Als een speer. Ik dacht: maar dit is toch altijd veel zwaarder? De rest van de training ging ook prima. Er school ongekende kracht in mijn benen. Dat geeft hoop voor het verhuisdozen sjouwen dat morgen op het programma staat.


Geest

mei 1, 2012

Ik laat mijn pas in de betaalautomaat zitten na het tanken. Ik vergeet Rosita’s MasTango-tasje bij een optreden en moet helemaal terug naar huis rijden om het halen. Ik speel mijn statief kwijt. Ik misleg mijn autosleutel, bel de wegenwacht omdat ik denk dat hij in de auto ligt en vind daarna de sleutel terug.

Ik denk aan de oud-leraar die zijn bibliotheekboeken in wilde leveren bij het postkantoor. Aan de tante die een tukje ging doen terwijl ze spekjes op het vuur had gezet. Aan de vader die aan zijn zoon vraagt of hij met die leuke vrouw – de zoon’s dochter en de man’s kleindochter – gaat trouwen.