Halitose

juni 30, 2012

Op de vloer van de apotheek is een lijn getrokken waar wachtenden achter moeten blijven vanwege de privacy van de mensen die hun recepten af komen halen en daarmee hun ziekte etaleren. Ik sta aan de baliekant van de lijn. Naast me staat een vrouw die een Halita-pakket in ontvangst neemt. Ik zie een tongschraper en diverse verpakkingen met een icoontje van een sip hoofd met een driehoek voor de mond. Je hoef geen genie te zijn om te raden waar die driehoek voor staat.

Ik had ooit een vriend die buitenaards uit zijn mond stonk. Ik zei subtiel wat er aan de hand was. Ik zei bot wat er aan de hand was. Niets hielp. Hij was doodsbenauwd voor de tandarts en praatte zichzelf aan dat ik overdreef. Totdat hij zichzelf ging ruiken. Als ik, in die gruweltijd, lang in zijn gezelschap was, was ik daarna grieperig. Mijn slijmvliezen raakten door de hevige prikkel geïrriteerd. Onze vriendschap leed er niet onder, maar ik was wel blij toen hij eindelijk de weg naar de tandarts vond.

Een tijd geleden las ik een stukje in de Volkskrant waarin een halitose-expert uitlegde hoe hij constateerde of iemand die op zijn spreekuur kwam werkelijk halitose had of normale dampen verspreidde. Ik was geïntrigeerd.

“Het achterhalen of het werkelijk om halitose gaat, is een vrij eenvoudige maar geen aangename klus. Iemand die op het spreekuur komt, moet namelijk even uitademen en zijn handrug likken waarna De Baat – ‘alles went’ – en zijn collega’s telkens de lucht gaan besnuffelen. Vervolgens beruikt het drietal ook nog schraapsel van de tong.”

Ik kijk naar de vrouw naast me. Ik lijk bruine dampen te zien. Ik adem lichtjes in. En ruik gelukkig niets. De privacy in de apotheek zou wellicht nog een ietsje beter kunnen.


Alsof ik luier

juni 29, 2012

Ik zit met een bloem in het haar, een zonnebril op, vuurrode rode lippen en rode vintage schoenen aan in een scheve tuinstoel. Ik mag niet bewegen. Ik heb mijn ogen dicht. Ik hoor het geruis van kwasten op doeken en het getinkel van penselen in jampotjes. Af en toe komt er een windvlaag van over de akker de schuur in geblazen. Er loopt een spinnetje over mijn schouder. Mijn been doet pijn. De plek waar mijn hoofd de stoel raakt gaat irriteren. Mijn nek wordt stijf. Mijn rechter hand wordt gevoelloos. Mijn gedachten zwemmen alle kanten op. Ik heb een leuke middag.


Oranje glimlach

juni 28, 2012

Ik heb een mooie en stijlvolle lamp. Sinds kort heb ik ook een rare lamp waarvan ik niet weet of ik hem wel mooi vind. Ik verkoop de mooie stijlvolle, vervang het snoer van de rare en installeer hem. Iedere keer als ik het licht aan doe glimlach ik.


Te laat

juni 27, 2012

Op het laatste moment weet ik een afspraak te bemachtigen bij de Osteopathy Academy in Gent. Ik spring in de auto. Mijn tomtom vertelt me dat ik drie minuten te laat aan zal komen. Ik trap het gaspedaal diep in. Met nog drie kilometer te gaan kom ik vast te staan in de Muiden. Wegwerkzaamheden. Van stapvoets rijden gaat het naar stilstaan. Ik kijk paniekerig op de tomtom. Als die aangeeft dat ik twaalf minuten te laat aan zal komen maak ik een u-bocht en zigzag door de Muiden om om de file heen te manoeuvreren. Ik heb geluk. Wel tweehonderd meter. Dan sta ik vast bij de spoorwegovergang. Waar minutenlang gewacht moet worden op een tergend traag rijdende en luid piepende goederentrein. Vlak daarop kom ik muurvast te staan op de Afrikalaan. Ik vloek. En zweet. En zet mijn auto langs de kant om de laatste kleine kilometer te voet af te leggen. Ik draaf langs de lange rij nauwelijks bewegende auto’s. Klam en hijgend en een half uur te laat kom ik de Osteopathy Academy binnen gestoven.

Drie aardige studenten staan me te woord. Eentje onderzoekt me. Haar handen zijn vochtiger dan mijn benen. Ze kijkt, duwt en meet. Alle bevindingen worden ingevoerd in de computer. Ze staat voor een raadsel. Snapt niet waar de pijn vandaan kan komen. Voordat ze klaar is met haar tests is de tijd die nog over was voor mijn consult verstreken en kleed ik me weer aan. Het eerstvolgende gaatje voor een afspraak is over drie weken.

Het is prachtig weer. Ik rijd met beide ramen open en met een opperbest humeur. In de Ecoshop koop ik nog snel een blik voordat ik gemaand word de winkel te verlaten. Het is sluitingstijd.


Chiropractor

juni 26, 2012

In de lege wachtruimte van de chiropractor staat de radio hard te spelen. Het toilet ruikt, door de deur heen, vers gebruikt. Ik wacht.

Als ik word geroepen denk ik aan mijn vriendin die zegt dat de chiropractor seks uitstraalt. Ik vind hem nog steeds op een slager lijken. Hij commandeert me bruusk me uit te kleden en op mijn buik te gaan liggen. Hij werpt me twee velletjes keukenpapier toe die ik tussen mijn gezicht en de behandeltafel dien te leggen. Hij legt een lichtblauwe handdoek over me heen en duwt, trekt en kraakt. Zonder uitleg.

Het is weer los, zegt hij. Tot over een paar maanden. Ik vraag wat ik kan doen om dit soort blessures te voorkomen. Hij kijkt me niet begrijpend aan. Niet teveel hetzelfde doen, is zijn antwoord.

’s Nachts word ik wakker van de pijn.


Regen

juni 25, 2012

Het regent als ik mijn koffie drink. Het regent als ik in de auto stap. Het regent als ik tank. Het blijft regenen. Een medeweggebruikster creëert meters hoge boeggolven door halsstarrig in de diepe sporen van de expresweg te blijven rijden. Op de dertig centimeter brede strook aan de binnenkant van de weg wandelt een eend.

Op locatie kijken we naar de regen. Opbouwen heeft geen nut. Om de tijd te doden dolen we wat rond in het outletcentrum aan de rand waarvan we zouden spelen. We drinken staand espresso uit een kartonnen bekertje. We zien mensen met paraplu’s en volle tassen van de ene naar de andere winkel zigzaggen. We vinden een begrast atomium. En gaan zonder zelfs uitgepakt te hebben weer huiswaarts.


Gemoedstoestand

juni 24, 2012

In de juiste gemoedstoestand komen voor het optreden van vandaag is niet simpel. We werken buiten. Met twee geluidsinstallaties die niet nat mogen worden en een motortakel die niet nat mag worden. Het regent.

Ik zeg tegen mezelf dat ik aan het weer niets kan veranderen. Dat tobben niet helpt. Dat we gelukkig met z’n tweeën zijn. En dat er altijd een oplossing te verzinnen is. Al twijfel ik stiekem aan dat laatste.

Over een half uurtje vertrek ik richting oosten. En maak er hoe dan ook een mooie dag van.


Coma

juni 23, 2012

Ooit de film Coma gezien?

Het is nog niet te laat. Breng een bezoekje aan het AZ in Brugge voordat ook verdieping 11 vernieuwd is.


Pijnlijk gehakt

juni 23, 2012

Er vlamt een stekende pijn door mijn dijbeen. Ik mank door Rotterdam. Op blote voeten kan ik nog min of meer vooruit, op hakken is elke stap een kwelling. Bij het trappenlopen hijs ik me aan de leuning omhoog. Als ik ’s nachts mijn been ook begin te voelen maak ik me zorgen. Ik spring uit mijn bed en loop rondjes om het been te testen. Klim op een stoel om te kijken of dat problemen geeft. Omdat ik niet thuis ben en alleen hakken mee heb koop ik platte schoenen. Schoenen met een hoog mutsigheidsgehalte maar met ook een vintage uitstraling. En hoop dat ik snel weer hooggehakt rond zal huppelen.


Sfeervol

juni 22, 2012

Groen. Tapijt. Op de muur.


Waar

juni 22, 2012

O waar?


Heisa

juni 21, 2012

De motor van de kraanwagen buldert oorverdovend. Ik wilde dat het niet zo was. Ik wilde dat P’s versterkte gitaargeluid het kabaal zo zou overstemmen. Ik weet dat dat een droom is maar houd er toch nog even aan vast.

De elektrische lier zou 250 kilo moeten kunnen dragen. Er staat met viltstift 150 kilo opgeschreven. De staaldraad van de lier zit vol kinken. Ik wilde dat we hem konden gebruiken. Dan waren onze problemen meteen opgelost. Ik droom nog even door terwijl ik mezelf hoor zeggen dat we geen concessies doen wat veiligheid betreft.

Een motortakel huren bij Boels zou zo makkelijk zijn. En het einde van onze problemen betekenen. Ik bel en bel en stop niet met bellen voordat ik een gecertificeerde motortakel heb gevonden bij een erkende rigger.

Ik wil me helemaal niet met techniek bezig hoeven houden. Ik wil onze act repeteren en spelen. Zonder heisa.

 


Ontmoeting

juni 19, 2012

Ik zit op een bank in de apotheek. Een oude man in ruitjesjasje komt binnengelopen. Hij kijkt naar het ticketapparaat. Kijkt nog eens. Hij kantelt zijn hoofd opzij. Hij ramt op de knop. En pakt het kaartje met daarop zijn nummer.

Hij loopt naar mijn bank. Hij zet zijn hand op de zitting en laat zichzelf met een draai naast me vallen. Hij zegt: zo, zo. Hij zegt: hè, hè. Ik voel hem naar me kijken. Hij zegt: Het weertje is gelukkig beter hé?


Oké

juni 17, 2012

Hij: kleigrond is slecht voor tuinieren. Ik: ik zal het ermee moeten doen. Zij: dat leer je al doende. Hij: kleigrond is slecht voor tuinieren. De grond moet zachter zijn. Ik: ik zal het ermee moeten doen. Zij: ik ken iemand die een cursus tuinieren heeft gevolgd. Hij: kleigrond is slecht voor tuinieren. Ik: volgend jaar schep ik er compost doorheen.


Schapen

juni 17, 2012

De nieuwe schapen zien eruit als lama’s. Of dalmatiërs. Of allebei. Een van de beesten komt op me af. En bijt me speels in de knie.


Fanfare

juni 16, 2012

Ik krijg een aanvraag voor een doekenact op live fanfaremuziek. In een feesttent langs de Maas. Ik vraag of er een ladder is om bij het ophangpunt te komen. Ik krijg te horen dat alles geregeld is. “Vlak voor de act wordt er een ladder neergezet voor jou in de publieksruimte door twee jongens in het zwart met een matrozenpet. Jij klimt naar boven. Kun je daarna zonder ladder naar beneden glijden? Of heb je dan een ladder nodig om op de vloer te geraken?”

Ik krijg de MP3 van de muziek. Fanfare en zang. Ik zoek op internet de liedtekst op en ontdek dat het eerste couplet twee keer gezongen wordt. Bij navraag blijkt dat de MP3 alleen is om me een idee van de lengte te geven. Waar nu zang is zal straks fanfare zijn.

Ik ga trainen op de muziek. Mijn docking station weigert meer dan drie seconden van de MP3 af te spelen. Op mijn computer en andere apparatuur is de muziek alleen te horen met het oor in de luidsprekers. Ik train met een iPod in mijn bh en een koptelefoontje op.

Ik ben benieuwd wat het gaat worden, vanavond in de feesttent langs de Maas.


Het optreden

juni 15, 2012

We staan met MasTango geprogrammeerd aan het begin van de avond. Ik sta stijf van de zenuwen. Ik heb Mister Wow zien doorlopen. Ik hoor over het acrobatenduo uit Quidam en zag een andere Cirque du Soleil-artieste de cues van haar ring-nummer fine-tunen.

Theater Orpheus in Apeldoorn. De setting is prachtig. Onze mast staat prominent op een podium midden in de zaal dat met een passerelle met het hoofdpodium is verbonden. De lichtstanden zijn gemaakt. Gasten zitten aan tafels te eten en luxe wijnen te drinken. Voor ik het weet sta ik op het podium mijn lippen te stiften en tovert P een rasgueado uit zijn gitaar. Voor ik het weet is het voorbij. Voor ik het weet zit ik uit te hijgen in de ongekend luxe kleedkamer en rollen er tranen over mijn wangen.

Ik sta achter het toneel na te praten als ik de mast langs zie komen. Even later ontdek ik dat de techniek de rest van het materiaal keurig opgerold bij elkaar heeft gelegd. Iets waar ik normaal gezien minstens een half uur mee bezig ben.

Ik drink een glas chique wijn met P. We genieten na, praten na en ontvangen complimenten. Het ging heerlijk.


Optreedzenuwen

juni 14, 2012

Zo zenuwachtig voor vandaag dat ik de hele nacht heb liggen woelen. Gelukkig weet ik inmiddels dat ik ook na een nacht zonder echte slaap nog kracht genoeg heb voor een MasTango-optreden. Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Over een uurtje stap ik in de auto. En dan gebeurt er wat er gebeurt.


Hectische tijden

juni 13, 2012

Trainen voor de MasTango evenementenversie. Telefonisch luisteren naar leed. stRINGs trainen. Repeteren met P. Telefonisch luisteren naar nog meer leed. Doekenact uitwerken op fanfaremuziek. Contracten opmaken. Aanvragen beantwoorden. Nieuw lucht-speeltje laten maken.

Klaarmaken voor een erg belangrijke MasTango. En hopen dat ik niets vergeet.

Fotografie: Frank Bassleer


Stilte

juni 11, 2012

Mijn telefoon ging. Ik nam op en luisterde. En werd koud. En stil.

 


DOK

juni 10, 2012

Vanmiddag is het rommelmarkt bij DOK in Gent. Ik verheug me er nu al op. Eerst nog flink trainen in de ring en dan eropuit. En hopen dat ik een mooie trolly voor mijn vriendin kan vinden. Gelukkig heeft mijn vader mijn stropdas al voor me geknoopt.


Terug zon

juni 9, 2012

De zon schijnt als ik opsta. In de moestuin staan de plantjes er vrolijk bij. De koffie smaakt goed. Gisteren zag ik dat T het watertje nu ook vanaf de zijkant toegankelijk gemaakt heeft. Ik trek mijn badpak aan. Voor blote voeten is het nog te koud.


Boodschappenklaar

juni 8, 2012

Het waait hard en het regent. Ik trek mijn nieuwe trenchcoat aan. Ik pak mijn trolly. Ik ben klaar voor de wekelijkse boodschappen.


Stream of consciousness

juni 7, 2012

In de auto vertel ik over mijn werk. Over de opdrachten van de komende weken. Over de drukte en het plannen. Hij zegt “Magdalena is al dood.” Ik moet even nadenken. Dan weet ik het. Magdalena komt voor in het boek dat hij aan het lezen is.

Ik zet hem af bij de bank en ga op de koffie bij de moeder van een vriend. Ik vertel over mijn moeder en de hulp die ze krijgt in de huishouding. De moeder van mijn vriend begint over een werkster in het dorp die alles stal wat los en vast zat. Over de zonen van de vrouw waar ze voor werkte. Over de nieuwe vriendin van een van de zonen. Die gescheiden is. Maar de zoon is ook gescheiden. Die had eerst alleen slechte vrouwen. Die op brommers reden. En wegreden. De nieuwe vriendin kan de tuin zo mooi inrichten. En weet zo goed haar plek. Toen ze van de moeder van de zoon een leren jas aangeboden kreeg weigerde ze die. Dat is goed.

Ze vertelt dat in het dorp een Gambiaan is komen wonen. Zo’n zwarte. En dat zijn vriendin, die nu zwanger is, ook poetsvrouw wil worden. Dat ze al bij een restaurant had gewerkt en dat dat wel te zien was toen ze na de koffie meteen de afwas deed. Maar hoe weet je of je je poetsvrouw kunt vertrouwen?


Foute vintage

juni 6, 2012

Ik sta wat beteuterd in de vintage winkel. Ik ben er vandaag pas achter gekomen dat het uitverkoop was en heb de beste dagen gemist. In de rekken, die nog maar een kwart van het winkeloppervlak bestrijken, hangen alleen nog winkeldochters. De kleren die echt niemand wil hebben.

Ik stel mijn verwachtingen bij en rommel in de rekken. Een kwartier en een gêne-moment bij de kassa later sta ik met drie goedgevulde zakken buiten.

Thuis begint de echte lol. Het fotograferen. En, nog belangrijker, het combineren. Opeens is die foute vintage helemaal zo absurd niet meer.

Als er alleen maar moois in de winkel had gehangen had ik deze hippe coltrui met plooirok nooit gekocht. Het enige wat ik jammer vind is dat de rok me te groot is. Ik moest een paperclip gebruiken om de tailleband aan te laten sluiten.

Deze broek is natuurlijk wel echt fout. Dus doe ik zelf ook maar een beetje debiel om er nog een leuk plaatje van te maken.

Ja, een foute rok. En ook al een foute blouse. Maar met de laarzen en het handgebreide spencertje heeft het toch wel wat.

Aan het Tiroler jasje zitten geen knopen, alleen maar vier knoopsgaten. Dus zet ik achter de gele knopen bruine knopen, die op die manier als manchettenknopen werken. Samen met de zware chevronrok voel ik me opeens stoer.

Niet zo verwonderlijk dat dit een Engelse jurk is. Blauw met zilver en een flosje op de borst. Ik zal hier niet snel een tweede van vinden.

Ik denk dat een heel tuttige mevrouw deze jurk in de kast had. Hij is weinig of niet gedragen. En zeker niet met laarzen. Eigenlijk vind ik hem helemaal zo erg nog niet. Met z’n rare jaren 80 kleurcombinatie en jaren 70 afwerking.

Zo kom ik vandaag met heel andere kleren thuis dan verwacht en ben ik meer dan tevreden.


Afrekenen

juni 5, 2012

Ik sta in de rij bij de supermarkt. De caissière is wat ouder, heeft donker geverfd haar, getaande huid en een bril. Bij het afrekenen zie ik op haar hand met balpen het woord “vlees” geschreven staan.


Uit de oude doos

juni 4, 2012

Mirage, de eerste dubbeltrapezeact die ik deed. Samen met R van Bencha Theater.

Fotografie: Frank Bassleer


Onder invloed

juni 3, 2012

We staan met z’n drieën buiten. In het donker en uit de wind. Eentje heeft wiet. Van een mannetje dat dat zomaar in zijn tuintje verbouwt. Bio-wiet. Er worden twee joints gerold. Ik neem voorzichtig een trekje. Ik moet kuchen. Ik neem nog een trekje. Ik voel me draaierig. De andere twee roken stug door. Een van de twee praat. Ik luister. Als we weer gaan lopen zeg ik dat ik een afslag eerder neem, naar mijn eigen huis. Zij vragen of ik me goed aan de muur vast zal houden.


Uit de oude doos

juni 2, 2012

Hoogmoed tijdens de Europafeesten in Tielt (B).


Aandacht

juni 1, 2012

Hij: Je lijkt wel op Kirsten Munk.

Ik: Die ken ik niet.

Hij: Uit het boek dat ik aan het lezen ben. Ze is stapelgek. Nu heeft ze twee negerslaafjes.

Ik denk dat hij graag over zijn boek wil praten en me tegelijkertijd aandacht wil geven. Ik weet niet of hij in de gaten heeft dat er in het proces iets mis gaat.


Uit de oude doos

juni 1, 2012

Hoogmoed op de Vrijdagmarkt in Gent.

Fotografie: Frank Bassleer