Herinnering

oktober 31, 2012

Een herinnering. Ik zit ergens te wachten. Te midden van anderen. Een rij harde stoelen tegen een witte muur. Werkgerelateerd. Naast me zit een meisje van ergens in de twintig. Ik ken haar niet. Ze vraagt of ze mijn buikspieren mag voelen. “Span ze eens aan,” zegt ze en prikt een paar keer met haar wijsvinger in mijn buik. Ik weet niet meer of ik voldeed.


Liegen

oktober 30, 2012

Ik zit in mijn auto op het parkeerterrein. Ik ben te vroeg. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Mijn ogen zijn nog steeds rood. Er druppen weer wat tranen op mijn wang. Ik zeg verdomme. Ik pak de ukulele van de achterbank en speel wat. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Ik hoop dat mijn ogen er weer normaal uit zullen zien als ik moet gaan werken. Er druppen weer wat tranen op mijn wang. Ik zeg verdomme.

Als het tijd is stap ik uit en ga het gebouw binnen. Op de standaardvraag hoe het gaat lieg ik dat ik wat grieperig ben.

 


Suikertaartje

oktober 29, 2012

Vanmorgen at ik eenderde van een Watervlietse chocoladetaartpunt. Het stuk was compact en zat vol suiker. Binnen een kwartier was ik zo misselijk als een kat. Sindsdien hang ik met een bleek gezicht in mijn bed en vraag me af of ik nu wel of niet moet braken.

Toch wel handig. Naar zo’n taartje zal ik nooit meer talen.


Andere tijd

oktober 28, 2012

Ik denk aan het trapeze-optreden waarbij mijn broek achter de trapezestok bleef hangen en ik in mijn huidkleurige string hing. Aan het mast-optreden waarbij bh en jurkje volledig verschoven waren en de band die achter het podium zat me in mijn volle glorie zag hangen. Aan het doekenoptreden waarbij mijn jurkje tijdens de laatste val vast kwam te zitten waardoor ik half ontkleed beneden aankwam.

Een paar uur voor het optreden rijd ik, met mijn ordi optreedjurkje in een plastic zak, naar de lingeriezaak in het dorp. Ik vertel dat mijn gebruikelijke optreed-bh het het laatste seizoen regelmatig heeft af laten weten en zoek samen met D een stevig ogende, perfect passende bh uit die me in de toekomst voor gênante ogenblikken zal moeten behoeden. Voor de zekerheid trek ik ook nog het jurkje aan en paradeer door de zaak. Een oudere dame komt binnenlopen, neust wat door de bh’s, kijkt me glimlachend aan en zegt: “Dag Esther.” Ik herken mijn oude buurvrouw uit mijn lagere schooltijd. Van toen ik nog een heel klein blond verlegen meisje was. Een andere wereld. En ook weer niet.


Aanschuiven

oktober 27, 2012


De vader van

oktober 26, 2012

Als ik in haar winkel ben moet ik altijd denken aan haar vader, die ook winkelier was in het dorp en over wie een straf verhaal de ronde deed.

De vader reed met zijn auto langs een bushalte in een naburig dorp en zag dat een klant van hem daar op de bus stond te wachten. Hij stopte de auto en vroeg de klant of hij mee wilde rijden. De klant stapte dankbaar in. Aangekomen in het dorp van bestemming namen ze afscheid en stak de vader zijn hand uit. “Dat is dan een gulden,” zei hij.


Nieuwe loods

oktober 25, 2012

In de loods staat een meer dan vijf meter hoge eiffeltoren van RVS. Ik vraag waar hij voor is. “Gewoon, voor mezelf,” zegt hij. “Ik had er al eentje van drie meter in mijn tuin en ik wilde eens een grote maken.” Ik slaak bewonderende kreten. De toren is prachtig.

B maakt met zijn bedrijf de meest mooie dingen in RVS. Ik heb er mijn ring laten maken, mijn mast en nu het lucht-object voor de nieuwe act. In ruil voor het object doe ik een doekenshow bij het openingsfeest van B’s net gebouwde loods. De perfecte deal. Voor de show heeft hij aan de verrijdbare balk bovenin de loods een hangpunt voor me gemaakt. Hij vertelt me opgewonden dat hij het zelf al getest heeft. Zittend in een hijsband is hij naar het midden van de loods gevlogen en heeft daar flink op en neer gewipt om te zien hoe de constructie zich zou houden.

Ik hang op de verhoging boven de kantoren mijn doeken in, maak een coconnetje en haal de staart van de doeken binnen. B vliegt de zo ontstane doeken-druppel naar het midden van de loods. Ik test de constructie. Ik test de hoogte. We bespreken belichting, muziek, opkomst en weghalen van de doeken na de show. Bij het opruimen vraag ik hem wat voor kostuum hij wil. Kuis en hooggesloten of lekker ordi. Hij antwoordt dat ik zelf mag kiezen. Ik zie hem aarzelen. Als hij de trap afloopt draait hij zich om en zegt: “Maar als ik mag kiezen…. dan zou het wel, uh ja, ordi worden.” “Ah, ja, prima,” zeg ik, “dat had ik ook al in gedachten.” “Want ja,” vervolgt hij, “we zijn wel een mannenbedrijf hé? Ik moet trouwens nog zeggen dat ze de posters in de werkplaats weghalen voor het feest.”


Kek

oktober 24, 2012


De moderne hond

oktober 22, 2012

Voor een trendy kapsel kan je hond terecht bij een moderne hondenkapsalon. Voor een beetje poedel is een reggae kapsel je van het. “Een poedel met gewone krullen is zo passé. Om een beetje op te vallen moet het beestje een kleurspoelinkje krijgen, wokkels in zijn haar hebben of patronen in de vacht geschoren.” Wil hij helemaal de show stelen dan kan hij zich laten stylen tot ninja, kameel of pauw.

Een hip getrimde hond hebben gaat sommige eigenaren echter niet ver genoeg. De hond moet zich ook goed voelen. Zo kan een gecastreerde hond zich siliconen balimplantaten laten aanmeten zodat hij “zijn trots en eigenwaarde kan bewaren.” Zijn oogleden kunnen gecorrigeerd worden en hij kan zelfs een hele facelift krijgen. Op deze manier hoeft hij zich niet meer te schamen als hij in de spiegel kijkt.

Meer dan de helft van de Amerikaanse honden lijdt aan overgewicht. In Nederland is eenderde van de hondenpopulatie te zwaar. Voor overdrukke of bejaarde baasjes die hun hond niet genoeg lichaamsbeweging kunnen bezorgen is er daarom het honden-fitnesscentrum. Daar kan de hond rennen op de loopband, pilateslessen volgen, aan doga (yoga voor honden) doen en zelfs mediteren.

Mijn poedel heeft dat gelukkig allemaal niet nodig.


Vintage ruggen

oktober 21, 2012


Vriendenprijs

oktober 20, 2012

Op een wel bijzonder schattig vintage jurkje krijg ik een reactie. Van een kennis. Of ze de jurk mag overnemen. En of er een vriendenprijs gemaakt kan worden.

Ik heb moeite met het begrip vriendenprijs. Is het zo dat als je iemand kent je korting moet geven? Of is het de prijs voor eventuele vriendschap? In de trant van: “Jij geeft mij korting en dan wil ik wel jouw vriendinnetje zijn.” Moet ik bewijzen dat ik vriendschap waard ben? Maar mag ik dan ook zeggen dat ik al heel blij ben met mijn vriendenkring en dat ik niet de behoefte voel er een vriendin bij te kopen? Vast niet. Dat is beledigend. Dan ben ik de kwaaie peer.

Laatst wilde een vriendin mijn in de kast verstoffende iPad overnemen. Ze zei dat de iPad 1 op Marktplaats nu zo’n 200 euro doet. Na wat nadenken ging ik akkoord. Waarop zij zei dat ze nog eens onderzoek had gedaan en had gezien dat de pads wel 250 euro waard waren en vroeg me of dat ook oké was.

Het schattige vintage jurkje heb ik gelukkig al aan iemand anders beloofd. Hoef ik me over de vriendenprijs het hoofd niet meer te breken.


Vintage jurken

oktober 19, 2012


Huisdieren

oktober 17, 2012

Ik lees op Facebook over een hitsig konijn dat een cavia doodneukt.

Wij hadden ooit een loopeend. Zijn naam was Kwak. Zijn bijnaam was de Kippenneuker, omdat hij alle krielkippen die hij te pakken kon krijgen besteeg.

We hadden een hond. Castor. Castor had geen bijnaam. Hij aasde continu op lammetjes om zijn dierlijke lusten op bot te vieren. Totdat de moederschapen hem klem zetten en een paar gekneusde ribben beukten.

In de Lidl zie ik een föhn voor honden en katten.

Ik hoef geen huisdier.


Zoete koek

oktober 16, 2012

De bakker in Watervliet. Ik sta voor de vitrine met zoete broodjes en koffiekoeken. De geblondeerde mevrouw achter de toonbank vraagt vriendelijk glimlachend wat het mag zijn. Ik wijs naar een mooi groot broodje met gele room en frambozen. “Deze graag,” zeg ik. “Gelijk deze?” vraagt ze, en wijst met de knijptang naar precies het broodje dat ik aanwees. “Ja,” bevestig ik. Ze klemt een veel kleiner en minder aantrekkelijk broodje tussen de tanden van de tang en schuift hem een papieren zakje in. “Ik wees een ander broodje aan,” probeer ik nog. “Dat is één euro en vijf,” zegt de geblondeerde mevrouw. Ik betaal. Ze glimlacht als ik de zaak uit loop. Ik glimlach niet terug.

En het broodje smaakt me ook niet.


Boekhandel

oktober 15, 2012

De oude boekhandel staat al tijden leeg. De eigenaar is afgevoerd. Duiven hebben een reep trottoir voor de lege etalages volgescheten. Door de motregen is de vogeldrek veranderd in een beige mousse, waar ik met mijn nieuwe blauwe laarzen in uitglijd.


Doeken

oktober 14, 2012

Hij: Van de week was er een circus op de televisie waarin ze dingen deden net als jij. Met van die doeken. Wat was het? Soleil? Van in Frankrijk. Monaco. Ik weet niet of het amateurs waren of niet. Kan dat? Het moet dinsdag zijn geweest.

Ik: Ik heb geen tv.

Hij: Doen veel mensen dat eigenlijk?

Ik: Wat is veel?

Hij: Ken je de mensen die dat doen?

Ik: Nee, die ken ik niet.


Hoeden

oktober 13, 2012

Ik loop door Gent en zoek een hoed. In de stijl van de twintiger jaren. Voor een man met een groot hoofd. De mevrouw van de tweedehands-winkel in een zijstraatje van de Vrijdagsmarkt zucht en zegt dat vroeger de hoofden klein waren. Grote hoeden zijn nauwelijks te vinden. En als ze ze al vindt en ze zijn ook nog eens oud, dan zijn ze erg duur. Maar ze zal voor me kijken, de volgende keer als ze naar de groothandel in Brussel gaat.

Bij Sint Jacobs snuffel ik rond bij de kleine verkopers. Ik zie een oude trompet. De verkoper is volgens zijn maat even weg. Ik loop verder. In een doos met bollen wol liggen twee hoeden. De bovenste ziet er zeer geschikt uit. Ik pas hem. Hij heeft precies de goede maat. Ik vraag hoe duur ze zijn. Een mevrouw die op een stoel voor het kraampje zit pakt een van de hoeden uit mijn hand en zet hem op. De mevrouw achter de verkooptafel zegt “Pakt ze mee,” en knikt naar me. Ik vraag: “Echt?” “Ja, pakt ze mee!” verzekert ze me, en zegt tegen de vrouw op de stoel: “Geeft eens aan dat meisken, of wilde gij hem hebben?” Ik krijg ook de tweede hoed en bedank de vrouwen vriendelijk. “Kom eens hier naar achteren,” zegt de eigenaresse van de kraam dan, “Ik heb hier nog een hele zak.” Ik loop om, gevolgd door een volkse vrouw die ook bij de kraam rondhangt. “Is’t voor toneel?” Ik beaam dat het voor toneel is en dat ik vooral op zoek ben naar hoeden die bij de jaren twintig passen. “Hier, in deze zak zit ook astrakan. Voor kragen. Kijkt maar.” Ze geeft me de zak. De volkse vrouw trekt de zak uit mijn handen. Ze haalt de astrakan eruit. Ze haalt er een mooie grijze hoed uit en legt hem naast zich. Ze haalt er een beige hoed uit. De mevrouw van de kraam zegt “’t Is voor dat meisken, voor toneel.” De volkse vrouw zegt “”t Is veur mijnen man.” Ik pak de beige hoed uit haar handen en zeg dat ik hem goed kan gebruiken. De mevrouw van de kraam vraagt of ik misschien nog uniformen nodig heb. Ik vind twee dames-tulbandhoeden in de zak. De volkse vrouw is er met de grijze hoed vandoor. Ik vraag hoeveel mijn vijf hoeden bij elkaar kosten. “’t Is voor niet,” zegt de mevrouw van de kraam, “Ik heb die zak van de morgen gekregen.” Ik bedank haar. Ze vraagt of ik niet ook nog een paar lappen stof wil. Ook voor niet.


Voorrang van rechts

oktober 12, 2012


Langs de weg

oktober 11, 2012


Op de weg

oktober 10, 2012


Langs de weg

oktober 9, 2012

Op de borden langs de weg zegt het Vlaams Belang met grote, dreigende letters: “KIES VEILIG.” Ik moet denken aan de vrij-veilig-campagne van jaren geleden. Mijn geest produceert een serie vermakelijke beelden.

De andere partijen maken gebruik van eigen strategieën om stemmen te winnen. Strategieën die ik niet helemaal snap.


De kracht van verandering

oktober 8, 2012


Te mooi

oktober 7, 2012

Voor vanmiddag had ik een foto-excursie in gedachten. Onderweg naar Gent. Het onderwerp had ik al. En ik zag, in mijn geestesoog, een tenenkrommende triestheid. Ik vrees dat het moeilijk gaat worden, om met dit mooie herfstweer nog een onsje triestheid uit mijn camera te peuren.


Vrouw met gieter

oktober 6, 2012


Ring

oktober 5, 2012

In de les moet ik er goed op letten. Geen sieraden, piercings, ritsen, knopen en horloges als je in de doeken werkt. Je kunt er gaten in de doeken mee maken, maar je kunt er ook jezelf mee verwonden. Aan de hand van een doekenmeisje ontdek ik een ring. En moet denken aan de dierenarts in ons dorp.

De dierenarts is de broer van mijn huisarts. De huisarts zie ik regelmatig. De dierenarts nooit. Ik ben geen zieke-dieren-bezitter. Ik hoorde dat de dierenarts een tijd geleden bij een bejaarde boer geroepen was. Ongetwijfeld vanwege een ziek dier. De boer had iets nodig van op een plank waar hij niet bij kon en de dierenarts bood aan het voor hem te pakken. Ook hij kon er niet bij. Dus sprong hij en greep in de vlucht het gewilde voorwerp van de plank. Op hetzelfde moment dat hij terug op de grond kwam hoorden ze het geluid van rinkelend metaal op de betonnen vloer. Daarna zagen ze het bloed dat uit de hand van de dierenarts gutste. Hij was met zijn trouwring achter een spijker in de plank blijven hangen en door het minieme valletje, gecombineerd met zijn lichaamsgewicht, was de ringvinger van zijn hand gerukt. De vinger lag, met de ring ernaast, op de betonnen vloer.


Najaar

oktober 4, 2012

Het is het najaar van de mooie luchten. Onfotografeerbaar, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar.  Ook als ik niet meer bij me heb dan een simpel pocket-cameraatje.


Verstrooid

oktober 3, 2012

Ik laat een spoor van scheermesjes en tubes doucheschuim achter op logeeradressen, vergeet opwarmmatjes, een statief en riggingmaterialen op optreedlocaties en ben om de haverklap mijn autosleutels kwijt. Ik laat mijn bankpas in de gleuf van een betaalautomaat steken, rijd in het donker weg zonder mijn koplampen aan te doen en verlies papiergeld uit mijn jaszak. Het gisteren gekochte elastiek vind ik vandaag in de koelkast.

Zal ik binnenkort, zoals mijn tante, gebruikte theezakjes als boterhambeleg gaan gebruiken?


Kleedkamer

oktober 2, 2012

Ze toonde me de kleedkamer. Een bezemkast zonder stoel of tafel, een vierkante meter grondoppervlak en boordevol zooi. Als ik tussen de optredens door wilde ontspannen en een boekje lezen, kon ik op de kruk achter de kassa gaan zitten. Uiteindelijk streek de eigenaresse van de winkel over haar hart en mocht ik gebruik maken van haar kantoor.


Compromitterend

oktober 1, 2012

Na het eerste optreden komen de EHBO-man en zijn vrouwelijke collega op me af. Ze vinden het maar eng wat ik doe, zo hoog in de lucht. De man heeft nog wel een tip voor me: glitters in mijn haar. Dat vinden mannen mooi. Na het tweede optreden komt hij vragen of ik niet op een compromitterende foto met hem wil. Zodat zijn collega’s jaloers zullen worden. Ik verzin een niet-compromitterende pose waarmee hij toch goed voor de dag zal kunnen komen. De vrouwelijke collega maakt de foto. Met haar telefoon. En met mijn camera. Als niemand het ziet schuift de EHBO-man me zijn visitekaartje toe.