Herinnering

oktober 31, 2012

Een herinnering. Ik zit ergens te wachten. Te midden van anderen. Een rij harde stoelen tegen een witte muur. Werkgerelateerd. Naast me zit een meisje van ergens in de twintig. Ik ken haar niet. Ze vraagt of ze mijn buikspieren mag voelen. “Span ze eens aan,” zegt ze en prikt een paar keer met haar wijsvinger in mijn buik. Ik weet niet meer of ik voldeed.

Advertenties

Liegen

oktober 30, 2012

Ik zit in mijn auto op het parkeerterrein. Ik ben te vroeg. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Mijn ogen zijn nog steeds rood. Er druppen weer wat tranen op mijn wang. Ik zeg verdomme. Ik pak de ukulele van de achterbank en speel wat. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Ik hoop dat mijn ogen er weer normaal uit zullen zien als ik moet gaan werken. Er druppen weer wat tranen op mijn wang. Ik zeg verdomme.

Als het tijd is stap ik uit en ga het gebouw binnen. Op de standaardvraag hoe het gaat lieg ik dat ik wat grieperig ben.

 


Suikertaartje

oktober 29, 2012

Vanmorgen at ik eenderde van een Watervlietse chocoladetaartpunt. Het stuk was compact en zat vol suiker. Binnen een kwartier was ik zo misselijk als een kat. Sindsdien hang ik met een bleek gezicht in mijn bed en vraag me af of ik nu wel of niet moet braken.

Toch wel handig. Naar zo’n taartje zal ik nooit meer talen.


Andere tijd

oktober 28, 2012

Ik denk aan het trapeze-optreden waarbij mijn broek achter de trapezestok bleef hangen en ik in mijn huidkleurige string hing. Aan het mast-optreden waarbij bh en jurkje volledig verschoven waren en de band die achter het podium zat me in mijn volle glorie zag hangen. Aan het doekenoptreden waarbij mijn jurkje tijdens de laatste val vast kwam te zitten waardoor ik half ontkleed beneden aankwam.

Een paar uur voor het optreden rijd ik, met mijn ordi optreedjurkje in een plastic zak, naar de lingeriezaak in het dorp. Ik vertel dat mijn gebruikelijke optreed-bh het het laatste seizoen regelmatig heeft af laten weten en zoek samen met D een stevig ogende, perfect passende bh uit die me in de toekomst voor gênante ogenblikken zal moeten behoeden. Voor de zekerheid trek ik ook nog het jurkje aan en paradeer door de zaak. Een oudere dame komt binnenlopen, neust wat door de bh’s, kijkt me glimlachend aan en zegt: “Dag Esther.” Ik herken mijn oude buurvrouw uit mijn lagere schooltijd. Van toen ik nog een heel klein blond verlegen meisje was. Een andere wereld. En ook weer niet.


Aanschuiven

oktober 27, 2012


De vader van

oktober 26, 2012

Als ik in haar winkel ben moet ik altijd denken aan haar vader, die ook winkelier was in het dorp en over wie een straf verhaal de ronde deed.

De vader reed met zijn auto langs een bushalte in een naburig dorp en zag dat een klant van hem daar op de bus stond te wachten. Hij stopte de auto en vroeg de klant of hij mee wilde rijden. De klant stapte dankbaar in. Aangekomen in het dorp van bestemming namen ze afscheid en stak de vader zijn hand uit. “Dat is dan een gulden,” zei hij.


Nieuwe loods

oktober 25, 2012

In de loods staat een meer dan vijf meter hoge eiffeltoren van RVS. Ik vraag waar hij voor is. “Gewoon, voor mezelf,” zegt hij. “Ik had er al eentje van drie meter in mijn tuin en ik wilde eens een grote maken.” Ik slaak bewonderende kreten. De toren is prachtig.

B maakt met zijn bedrijf de meest mooie dingen in RVS. Ik heb er mijn ring laten maken, mijn mast en nu het lucht-object voor de nieuwe act. In ruil voor het object doe ik een doekenshow bij het openingsfeest van B’s net gebouwde loods. De perfecte deal. Voor de show heeft hij aan de verrijdbare balk bovenin de loods een hangpunt voor me gemaakt. Hij vertelt me opgewonden dat hij het zelf al getest heeft. Zittend in een hijsband is hij naar het midden van de loods gevlogen en heeft daar flink op en neer gewipt om te zien hoe de constructie zich zou houden.

Ik hang op de verhoging boven de kantoren mijn doeken in, maak een coconnetje en haal de staart van de doeken binnen. B vliegt de zo ontstane doeken-druppel naar het midden van de loods. Ik test de constructie. Ik test de hoogte. We bespreken belichting, muziek, opkomst en weghalen van de doeken na de show. Bij het opruimen vraag ik hem wat voor kostuum hij wil. Kuis en hooggesloten of lekker ordi. Hij antwoordt dat ik zelf mag kiezen. Ik zie hem aarzelen. Als hij de trap afloopt draait hij zich om en zegt: “Maar als ik mag kiezen…. dan zou het wel, uh ja, ordi worden.” “Ah, ja, prima,” zeg ik, “dat had ik ook al in gedachten.” “Want ja,” vervolgt hij, “we zijn wel een mannenbedrijf hé? Ik moet trouwens nog zeggen dat ze de posters in de werkplaats weghalen voor het feest.”