Ontmoeting

december 31, 2012

Voor het kaas-schap in de Lidl loop ik bijna tegen een triest uitziende vrouw op. “Esther?” vraagt ze. Na wat razendsnel denkwerk zeg ik haar naam. We zaten bij elkaar in de klas op de lagere school. Ik vraag wat ze doet. Ze werkt bij de Rabobank. Al zesentwintig jaar. Daarop kan ik niet veel meer verzinnen dan dat het dan wel een erg leuke baan moet zijn. Ze vraagt of ik nog steeds trapeze doe. Dat had ze in de krant gelezen. Ik geef toe. Ze vraagt of ik in Amsterdam woon. “Nee hoor, gewoon in het dorp,” zeg ik. Ze is verbaasd. Vraagt “Echt?”

Ze zegt dat het een lange tijd geleden is. Dat we ouder zijn. Dat we rimpeltjes hebben. Ik kijk naar haar. Ze heeft inderdaad rimpeltjes. Net als ik. Ik weet niets meer te zeggen.

Bij de kassa staat ze achter me. Ik glimlach breed. Ze lacht terug en legt haar spullen op de band. Dan besef ik dat niet haar gezicht, maar haar bewegingen haar een oude vrouw maken. Triestheid overvalt me.


Laffe man

december 30, 2012

Van mijn vriendin hoor ik over de interesse van een man. Ze vertelt me dat hij verschillende keren, en met enig vuur in de ogen, naar me gevraagd heeft en vraagt op haar beurt mij weer of hij al een vriendschapsverzoek op Facebook gestuurd heeft. Ik heb niets gezien. “Wat een lafaard,” zegt ze.

Op het feestje zie ik de interesse-man. Als ik naar hem kijk, kijkt hij altijd net de andere kant op. Mijn vriendin komt melden dat hij wel regelmatig naar me kijkt als ik het niet kan zien. Heel even praat ik met hem als hij met drankjes langs komt lopen. Daarna zie ik weer zijn rug. En die van zijn vriendin.


Afmaken

december 29, 2012

Vaak begin ik vol enthousiasme aan een project, om het daarna half afgemaakt aan de kant te leggen. Met deze kruikenzak voor mijn vriendin kon dat niet, omdat ik hem haar al beloofd had. Na een jaar is hij af. Haar hondje Takkie is intussen dood.

DSC01746


De kortste dagen

december 28, 2012

De gezelligste dagen van het jaar. Fijn samen zijn met familie. Goed eten. Afslankmethode kiezen om het volgende jaar goed mee te starten. Galajurk dragen. Champagne drinken. De ogen sluiten voor de dorre, koude, fletse januarimaand waarin de rekeningen binnenkomen, de galajurk in de kast verdwijnt en het afslanken niet lukt.

Voor mij niets van dat alles.

Ik eet en drink minder dan normaal. Lees boek na boek in mijn bed. En bereid met veel plezier het doekenoptreden van morgen voor.


Komt allen tezamen

december 27, 2012

Ze zit aan de keukentafel te praten met haar ouders als hij binnenkomt. “Ik hoorde je boven praten,” zegt hij. Vader maakt een grapje over de gehorigheid van het huis. Ze vertelt dat de foto van gisteren ook op groot scherm mooi is. “Je bent ook wel heel erg goed hè?” is zijn antwoord. Ze maakt een grapje over haar goedheid. Hij maakt zijn ontbijt. Legt een banaan op zijn bord. Er hangt een grote draad aan de banaan (zo een die aan de binnenkant van de schil zit), die zij er vanaf trekt. Hij wordt boos. Ze heeft van zijn banaan af te blijven. En hij wil de draad terug. Hij pakt de draad en gooit hem in haar koffie. Ze vist de draad uit haar koffie. Hij pakt hem, legt hem op zijn banaan, en eet ostentatief banaan en draad op. Zij negeert hem en praat met haar ouders. Zegt dat ze blij is dat het de laatste kerstdag is en morgen alles weer terug normaal zal zijn. “Dus kom je hier onze kerst verpesten,” zegt hij. Vader en moeder kijken hem met stomheid geslagen aan.

skier


Kerst

december 26, 2012

Sinds mijn vroege jeugd skiën ze tijdens de kerstdagen boven de rustiek eikenhouten eettafel. Zo ook dit jaar.

kerst


Vogeltje

december 25, 2012

Ze had last van haar handen. Dus hielp ik haar. En zette de vogel als piek op de kerstboom.

kerstvogel


Paraplu

december 24, 2012

Hij is groot. Hij ziet er stoer uit. Lang, zwart, krullend haar in een paardenstaart. Grote, donkere ogen. Indringende blik. Hij gaat naar de bibliotheek. Netjes parkeert hij zijn paraplu in de daarvoor bestemde bak bij de ingang. Na gedane internet-arbeid loopt hij richting deur. Waar in de paraplubak één paraplu staat. Niet de zijne. Noodgedwongen pakt hij die paraplu en vervolgt zijn weg. Op de paraplu prijkt de tekst: “Stichting Alzheimer Nederland”.


Sauna

december 23, 2012

In de sauna is het heet. In de sauna is naakt de norm. In de sauna zit je dicht bij elkaar. In de sauna kan het daarom gewoon maar gebeuren dat je een medesaunagebruiker ruikt. En dat je blik wordt getrokken – nieuwsgierigheid? – naar een lichaamsdeel dat in slappe toestand zo’n vijf centimeter lang is. Zodat je je af gaat vragen hoeveel winst er met de erectie geboekt kan worden. En je dat natuurlijk met je vriendin bespreekt.


Feest

december 22, 2012

Door een koortsige waas heen praat ik met mijn neven. Ik eet appeltaart. En chocoladetaart. Drink lauwe thee. Luister naar een lang lied dat de verse tachtigjarige over zichzelf heeft geschreven. Converseer met de oudere mensen tegenover me over de treinverbinding Arnhem-Amsterdam. Ik vraag mijn nicht hoe het met haar gaat. Ze heeft het zwaar. Ik doe iets wat ik bijna nooit doe: ik omhels haar. En voel verdorie de tranen opkomen. Ik schaam me een beetje. Ik hoef toch niet te huilen? Met mij gaat het toch goed? En ergens schaam ik me ook weer niet.


Vlaanderland

december 21, 2012

Ik zit in een overvolle bus. Op een overvolle weg. De ramen zijn beslagen. Ik heb moeite met ademhalen. Een pukkelige jongen praat geanimeerd met zijn al even pukkelige vriend. Regelmatig harkt hij met zijn hand door zijn haar om zijn nonchalante look te onderhouden. Twee meisjes met identieke kapsels kijken verveeld voor zich uit. De zwaarste lijkt zo’n vijf maanden zwanger. De slankere ziet eruit alsof ze nog nooit gelachen heeft. De jongen naast me bestudeert zijn rapport en luistert naar harde muziek op zijn mp3-speler. Hij heeft hoge cijfers.

Ik stap uit in Balgerhoeke. Ik word ingehaald door een fietsende postbode. Compleet met fietshelm. Ik wacht naast een bushokje. De postbode komt weer langs en knikt vriendelijk. Op de lantaarnpaal naast het bushokje is een sticker geplakt die vertelt dat de paal is ingeroosterd om gerepareerd te worden.


Amsterdam

december 19, 2012

Ik ben onverwachts een paar uur in Amsterdam. Loop over de Haarlemmerdijk. Ga vintage winkels binnen. Kijk naar jurken. Naar een jas van konijnenbont. Alles is duur en minder mooi dan de jurken uit mijn verzameling. Ik loop langs een theewinkel. Ik heb nog geen groene theepot. Ik loop langs een kwaliteits-dvd-winkel. Ik wil vanavond best naar een mooie film kijken. Ik loop langs een sjieke kantoorboekhandel. Ik heb een vulling nodig voor mijn Parker pen. Hoe meer ik zie, hoe minder ik wil hebben. Met lege handen stap ik in tram 1 richting Surinameplein.


Modeltekenen

december 17, 2012

Ik zit op een laag krukje. Mijn schouders doen pijn. Ik kijk strak naar één plek. Mijn focus vervaagt. Ik werp een blik op de klok. De tijd kruipt. De pijn in mijn schouders wordt heviger. Ik doe ongezien bekkenbodemspieroefeningen. De docent komt mee tekenen. Ik denk aan niets in het bijzonder.

In de pauze hoor ik dat honden wèl leuk zijn. En dat ik kerst verkeerd vier. En dat als je in je leven genoeg hebt mee gemaakt, je niet meer bang bent voor vuurwerk.


Hellend vlak

december 16, 2012

hellendvlak


Kersttijd

december 15, 2012

Als klein meisje al, weigerde ik de kerstboom mee op te tuigen. Ik vond dat de boom het huis te vol maakte, dat hij te duidelijk dood was, maar vooral dat hij te hard en stekelig aanvoelde. Ik vond het naar om de naalden aan te moeten raken en om om die onuitnodigende, prikkende takken de haakjes van de kerstballen te moeten priegelen.

Als veel kleiner kind had ik een afkeer van gras. Ik wilde de sprieten niet aanraken. Ik vond dat ze prikten. Voor mijn ouders was het handig. Als ze een kleed op het grasveld legden en mij erop zetten, kwam ik er niet vanaf.

Wellicht is er een connectie tussen de twee.


Moment

december 14, 2012

Ik zit in mijn bed. Ik lees een boek. Ik hoor de regen op de dakpannen kletteren. Op mijn oranje-bruine deken ligt een postbode-elastiek. Ik pak het elastiek en span het om mijn neus, wangen en kin. Ik pak een spiegel uit het kastje naast mijn bed. Ik kijk gefascineerd naar mijn spiegelbeeld. Ik berg elastiek en spiegel op, pak mijn boek en lees verder.


Doek

december 13, 2012

gunther


Anders

december 12, 2012

Ik was geen Zeeuws Vlaamse. Ik sprak geen dialect. Ik was verlegen. Ik had lang, blond haar. Ik droeg door mijn moeder gebreide truien. En Bunny-schoenen. Van die vetleren veterschoenen waarvan de modellen voor jongens en meisjes identiek waren. Ik weet niet of dat het was wat me zo anders maakte dan mijn Zeeuws Vlaamse klasgenoten.  Maar anders was ik.

Een jongen dreigde me in een kleedje te rollen en in de vaart te gooien. Bij slingertikkertje moest ik lege mouwen vasthouden omdat ik te vies was om aan te raken. Bij het ontvangen van de klassenfoto’s verklaarde een jongen dat hij de zijne alleen maar wilde hebben als mijn hoofd eruit geknipt werd. Er werd gezegd dat ik “in’t oerkot” geboren was.

Nog steeds ben ik anders. Nog steeds weet ik niet precies waar het hem in zit. En nog steeds lok ik vreemde en soms agressieve reacties uit in anderen. Het is niet anders.


Trompe l’oeil

december 11, 2012

Ai! Heb ik me vergist?

trompe


Date

december 10, 2012

Ik loop naar het terras. Zie hem al zitten. Achter zijn zonnebril. Ik voel me ongemakkelijk. Wetend dat hij me keurt. Als ik ga zitten zet hij zijn zonnebril af. Hij heeft een aantrekkelijk gezicht. Een beetje zacht, maar dat is niet erg.

Ik neem koffie. Hij thee. Een man die thee drinkt. Op een terras. Dat kom ik niet vaak tegen. We praten. We komen uit verschillende werelden, maar dat is niet erg. We nemen nog een drankje. Ik koffie, hij thee.

Ik vind hem aardig. Ik luister naar hem. Hij luistert naar mij. Een man die luistert, dat kom ik niet vaak tegen.

Ik loop naar mijn auto. Er komt geen tweede date. Maar dat is niet erg.


Alien

december 9, 2012

Als iemand aardig tegen me doet denk ik dat hij me aardig vindt. Als iemand iets zegt denk ik dat hij het meent. Als iemand vandaag iets zegt denk ik dat dat morgen ook nog waar is. Als iemand niets zegt denk ik dat er niets is. En ik ga ervan uit dat iedereen behandeld wil worden zoals ik het zelf fijn vind behandeld te worden.

Ik vond afgelopen week uit dat dat niet zo is.

Vandaag had ik een afspraak. Ik had er zin in. Toen de vrouw waarmee ik afgesproken had na een kwartier nog niet op was komen dagen en ik haar ook telefonisch niet kon bereiken, begon ik ineens enorm te twijfelen. Zeker na de confrontatie eerder deze week, die trouwens niets met deze vrouw te maken had. Had ik weer iets niet begrepen? Iets leuk gevonden waar een ander helemaal geen zin in had? Was het wel de juiste dag? De juiste tijd? In een klap was ik alle aansluiting met de werkelijkheid kwijt, wist ik alleen nog maar dat je nooit weet wat echt is. Het was voor een moment alsof ik er niet meer was. Ik zat in mijn auto – uit de wind en kou – en voelde niets meer. Alleen een enorme vervreemding.

De vrouw kwam aangefietst. De afspraak ging door. Het was leuk.

Ik vraag me af of ik beter zou functioneren als ik accepteer dat ik van een andere planeet kom. En dat ik niet kàn weten waarom anderen doen wat ze doen. Dan zou ik er wellicht ook minder last van hebben.


Tegenwind

december 7, 2012

Maar die zal ook wel weer gaan liggen.

tegenwind_fhdr


Geen tijd

december 6, 2012

En misschien ook wel geen zin.

horloges


Agressie

december 5, 2012

Ome A. De vader van mijn broertje’s vriendje. En kennis van mijn vader. Altijd rood in het brede gezicht. Geel vlashaar – in zijscheiding – en gemene, blauwe ogen.

Ome A voetbalde in hetzelfde team als mijn vader. Stond bekend om zijn agressie. Nadat hij een tegenspeler een vuistslag in het gezicht gaf en de rode kaart kreeg, weigerde hij het veld te verlaten. Ook toen mijn vader, die aanvoerder was, hem daarom vroeg. Mijn vader verliet daarop zelf het veld. Ome A heeft hem dat nooit vergeven.

Ome A maakte graag grapjes ten koste van anderen. Noemde mijn broertje, die aan het wisselen was, eentand-geentand. Hij hield van macht. Zo nam hij me eens mee naar boven nadat ik de postzegeldoos met dubbele zegels van zijn zoons had bekeken. Hij sommeerde me de broekzakken van mijn donkerrode ribfluwelen broek leeg te maken. In een van de zakken zat een lichtblauwe postzegel van 45 cent. Van mezelf. Ik voelde me betrapt, terwijl ik niets had gedaan. Afgezien van het feit dat ik maar wat graag een mooie postzegel uit de doos mijn broekzak in had geschoven, maar het niet had aangedurfd.

Als kind was ik echter het meest gechoqueerd door wat ome A over patiënten in zijn fysiotherapie praktijk zei: “Dan loop je binnen in zo’n ziekenhuiszaal, ligt er daar zo’n vrouw op haar bed en dan moet jij die behandelen. Terwijl de pisvlekken in haar onderbroek zitten. Gadverdamme!”

Om mannen als ome A loop ik het liefst met een grote boog heen.


Energie

december 4, 2012

Laat maar stromen…

stroom


Ongeluk

december 3, 2012

Op de snelweg. Vlakbij Goes. Gele flikkerlichten. Remsporen in het gras. Auto van het talud af en in de sloot. Even verder is er een opstopping. Een auto of vijftien voor me blauwe flikkerlichten. Ik zet de motor af. In de andere rijrichting staat een auto tegen de vangrail. Zijn waarschuwingslichten doen het nog. De politie komt een rijstrook aan de overkant afzetten. Ik kijk toe hoe de man van de auto nonchalant zijn nummerbord in de achterbak slingert.

Ik krijg het koud. Leg een fleece deken over mijn knieën. Ik moet plassen. Moet nog naar Gent om model te zitten. Neem een slokje water. De vrouw uit de auto voor me komt een praatje maken. “Het was de hagel,” zegt ze. Een ambulance rijdt richting Goes.

Als we weer rijden zie ik ook hier diepe sporen die het talud af leiden. En tegen de vangrail drie zwaar beschadigde auto’s vreemd knus tegen elkaar aan. Ik ben blij dat ik nog even ben blijven kletsen na mijn les in Goes en niet het geplande kwartiertje eerder vertrok.


Vroem

december 2, 2012

Ik voel me nog steeds zo vrij als een vogel als ik in mijn auto zit. Elk moment kan ik ervoor kiezen om af te slaan, een andere route te nemen, te blijven rijden tot daar waar de zon schijnt.

auto


Televisie

december 1, 2012

Voor het eerst in maanden zit ik voor de televisie. Ik zie een man vol tatoeages die op zijn kuit hetzelfde plaatje vereeuwigd wil zien als dat wat hij tegelijkertijd op zijn motor laat spuiten. Trots toont hij de camera de portretten van zijn ouders die al boven zijn tepels prijken. De rest van zijn lijf staat nagenoeg vol met ander naaldwerk dat minder indruk op me maakt.

Als de tatoeage klaar is wordt de vers bespoten motor voorgereden. De man slaakt bewonderen kreten als hij de vrouw met wapperende haren die op zijn kuit staat nu ook op zijn benzinetank ziet schitteren. In niet meer gehuld dan een neon-gele short met splits aan de zijkanten kruipt hij op zijn motor en knettert zijn lillende lijf door de straten van Los Angeles.

Ik ben gefascineerd.