Kerkhof

januari 31, 2013

Ook wegen gaan dood.

weg

Of was dit een paadje van de asfalt boy?


Het heilige moeten

januari 30, 2013

Ik ben hard aan het trainen voor een optreden met de evenementversie van stRINGs in Den Haag. Als ik train zie ik vintage jurken hangen die nog gerepareerd moeten worden. Als ik repareer zie ik mijn gitaar en voel me schuldig dat ik niet vaak speel. Ik bedenk dat ik nog mijn kostuum voor de volgende act moet naaien. En dat ik de pruikenmaakster moet bellen. Ik ben bang dat ik in de ring mijn kracht niet genoeg train. Als ik de mast in mijn kamer opzet om mijn kracht op pijl te houden zie ik stofvlokken over de vloer glijden. Ik raap er een paar op. Stofzuigen doe ik over een paar dagen wel.


Brievenbus

januari 29, 2013

Een briefje van de postbode. Omdat onze brievenbus niet voldoet aan de minimum brievenbusafmetingen kon een pakketje niet bezorgd worden. Over een paar dagen zal opnieuw geprobeerd worden het pakketje te bezorgen.

In de hoop dat de brievenbus intussen zal zijn gegroeid?

brievenbus


Need any asphalt?

januari 28, 2013

Een flistende boy aan de deur van de boerderij. In oranje fluo-hes. Of er iemand was die Engels sprak. Hij vertelde, binnensmonds en met zwaar “lower class accent” dat ze een stuk verder aan de weg aan het werken zijn en met asfalt leggen bezig waren toen ze er achter kwamen dat ze veel asfalt over zouden hebben. Dus had de Engelse boy van zijn baas de opdracht gekregen bij mensen in de buurt te vragen of die nog een paadje verhard wilden hebben. Hij gaf zijn naam en telefoonnummer, zodat wij deze buitenkans niet aan onze neus voorbij hoefden te laten gaan.

Mijn vader kende de oplichtingspraktijk van een bevriende boer. Die had de asfalteerders een paadje laten verharden. En moest penning zestien betalen. Terwijl het paadje binnen de kortste keren afbrokkelde en scheuren ging vertonen, omdat het niet op de op juiste manier voorbewerkte ondergrond was aangelegd.

Toen snapte ik opeens waarom de Engelse boy er door zijn baas op uit gestuurd was. Met zijn accent dat mensen in de streek hier van z’n levensdagen niet zouden kunnen verstaan.


Zichtbaarheid

januari 27, 2013

Ik zou graag mezelf weer zien. Is het een kwestie van simpelweg mijn ogen open doen?

oog


Zelfbeeld

januari 26, 2013

Slechts met moeite kan ik mezelf zien.

deksel


Etentje

januari 25, 2013

Ik kook voor drie mensen. Curries. Waarin ook komijn moet. In de kruidenkast van de boerderij vind ik een potje Conimex djintan. Als ik het open komt het bruine plastic dopje los van het flesje. Ik kijk naar de datum die op de dop gedrukt staat. 10/97. Ik ruik aan de gemalen komijn. En ruik komijn. Niets mis mee, lijkt me.


Meisjes

januari 24, 2013

Ze zijn vijf en zes jaar oud en zitten vol vragen. “Esther, doe jij dat nog steeds in de doeken? En wil je ons dat leren? Heb je lippenstift op? Zijn je lippen echt zo rood? Jouw lippen zijn veel groter dan die van mama. Esther, draag jij wel eens broeken? Heb je een vriend? Ben je er morgenochtend nog? Heeft iemand wel eens tegen je gezegd dat je een heel mooie rok aan hebt? Denk je dat ik genoeg mais-schuimpjes voor mijn vlot heb?

De oudste rent naar de bank waar ik op zit. “Ik ben de eerste die naast Esther durft te zitten!” De jongste komt tussen ons in zitten en kijkt eerst haar zusje en daarna mij triomfantelijk aan.

Ik herinner me dat mijn broertje en ik ons achter de gordijnen verstopten als er bezoek kwam. En dat we bibberden van de spanning.


Wachten

januari 23, 2013

Ik wacht. In de sneeuwblubber. Er varen geen boten omdat het mistig is. Er rijden veel minder treinen omdat het vriest. De bus die gestrande reizigers via de tunnel naar de overkant brengt heeft vertraging. Ik kijk uit mijn autoraam.

veerplein


Andere wereld

januari 21, 2013

Tijdens mijn workshop in de doeken komt een vadsige jongen de mat op gelopen en pakt een doek vast. Ik vraag hem weg te gaan omdat er een les bezig is en we ook dat doek gebruiken. Hij zegt dat hij even in het doek wil. Ik herhaal mijn verzoek. Hij zegt dat hij in het doek wil om zijn moeder een foto te laten maken en weigert te vertrekken. De vadsige jongen zegt “Nu ma!” en schopt zijn been zo’n dertig centimeter van de grond. Zijn moeder doet wat haar gevraagd wordt en zegt “Wat is dat nou voor rare foto?” De vadsige jongen bromt wat en loopt samen met zijn moeder weg.

Later, als voorbereiding voor de doekenshow die ik die avond doe, rek ik mijn schouders met behulp van de doeken. Op de dikke mat, onder de andere doeken, liggen wat jongeren met een iPhone te spelen. Een meisje komt naar me toe en vraagt of ik weg wil gaan zodat zij in de doeken kan waar ik in bezig ben.

Wie denk ik wel dat ik ben?


Gezien

januari 20, 2013

Na het optreden pak ik mijn vintage trainingsjasje en mijn trainingsbroek van achter het podiumdoek, haal snel de tissu naar beneden en loop naar mijn tas, die achter het publiek staat dat naar de rest van de show aan het kijken is. Het publiek zit met de rug naar me toe en is met de aandacht bij de jongleurs op het podium. Daarom trek ik zonder gêne mijn optreedpakje uit om in mijn comfortabele trainingskleding te stappen. Juist als ik mijn bovenlichaam heb ontbloot kijk ik omhoog en sta oog in oog met twee rijen mensen die op het balkon zitten.


Vintage ruggen

januari 18, 2013

vintage ruggen


Poncho

januari 17, 2013

In de vintage winkel. Met een man die ik nog maar net ken. Ik houd een poncho omhoog en kijk hem vragend aan. Hij zegt: “Verschrikkelijk! Die is er echt over. En die bolletjes…” Ik knik.

poncho


Vintage jurken

januari 16, 2013

vintage jurken


Vergeten

januari 15, 2013

In de auto, op weg naar een afspraakje, kijk ik in de achteruitkijkspiegel en check mijn make-up. Ik zie dat ik mijn wenkbrauwen niet in model geborsteld heb. Ondanks dat wordt het een leuke dag.


Optreden

januari 13, 2013

Hoog. Stresserig. Wat miscommunicatie. Schijterigheid van mijn kant tijdens de doorloop. Een goede voorstelling. Een golf van complimenten. En een slechte video-opname.

Toch kon ik het niet laten even aan het knippen en plakken te gaan met de slechte beelden.

Zie hier het resultaat en een impressie van het optreden.


Maillot

januari 12, 2013

Ik fiets door Rotterdam. Het is koud. Ik heb handschoenen geleend. Draag een lange rok met onderrok en maillot. Het fietszadel voelt niet lekker aan als ik door de stad sjees. In de Slegte betast ik mijn buik. En jawel hoor, onder de stof van mijn rok voel ik twee naden. Ik heb mijn maillot achterstevoren aan.

In café Engels, waar ik een afspraak heb, ga ik naar het toilet. Hier kan ik mijn maillot omdraaien. Maar ik doe het niet.


Training

januari 11, 2013

Pijn in de schouder. Geblokkeerde linker heup. Niet al te lang geleden een griepje. Vijf dagen zware training om de duotrapezeact weer op peil te krijgen. Angst overwinnen. Techniek heruitvinden. Na drie dagen een dag rust en alleen maar willen slapen.

Na vijf dagen trainen is de angst weg. De techniek is goed. Mijn schouder doet geen pijn meer. Mijn heup voelt beter aan. En ik ben sterker dan ooit. Kan veel meer dan toen we de act nog regelmatig speelden.

We zitten vol inspiratie. Gaan na het optreden van morgen de muziek veranderen, een verhaallijn inbouwen, nieuwe trucs en transities verzinnen, andere kostuums maken. Opeens is het hek van de dam.


Training

januari 8, 2013

Ik slaap in een koude, vochtige caravan. Het beddengoed is nat. In de hoek ligt een dekbed met zwarte schimmelstipjes. Ik denk aan de man waar ik ooit mee was. De schimmel in ons huis deed iets met zijn longen. Waardoor zijn adem zo onfris rook dat kussen niet meer prettig was.

Ik kijk naar de blauwe vloerbedekking. Ik herinner me de keer dat er hondenstront de caravan in was gelopen. Ik vraag me af of die er inmiddels ook weer uitgelopen is, of dat hij nog, in gedroogde versie, tussen de blauwe ribbels huist.

Ik zit op het toilet. Buiten. In het donker. In een boom. Een emmer zaagsel onder de pot. Een nat, blauw gordijn dat ik dicht kan doen maar open laat. Ik kijk naar boomtoppen. En naar het licht van een lantaarnpaal. Ik vind het wel iets hebben. Maar kan me niet genoeg ontspannen om het toilet ook daadwerkelijk te gebruiken.


Kick

januari 7, 2013

Over een week een duotrapeze-act. Ik durf er bijna niet aan te denken hoe lang het geleden is dat we hem gespeeld hebben. We kijken naar een video-opname. Een opname van – hoe kan het anders – een hele tijd geleden. Ik kijk naar de beelden en ben onder de indruk. Ben ik dat? Kon ik dat? S heeft vertrouwen. Ik moet het nog zien. Als we beginnen weten we niet meer waar we onze handen moeten plaatsen, hoe onze lichamen te draaien, waar tegendruk te geven en hoe onszelf niet te beschadigen. Ik herinner me een truc als zwaar. Durf hem niet meer. Kan me niet voorstellen dat ik in die positie iemand kan dragen. Iemand die ook nog eens aan me beweegt. De oefentrapeze hangt met de stok op zo’n vier meter hoogte. Hoog genoeg, als je twijfelt aan je kunnen. Na doorzetten en drie pogingen kan ik S’ hele gewicht hebben. Daarna is het oké. Ik weet dat ik het nog kan. Dat de kracht er nog is.

Twee uur later hebben we bijna de hele act doorlopen. Hebben we onmogelijk lijkende bewegingen weer onder de knie. Het geeft een kick van jewelste.


Rivier

januari 5, 2013

Ik ga maar eens een stukje varen.

DSC01749


Bang voor niks

januari 4, 2013

De “kicks voor niks” van van Kooten en de Bie gaan over alledaagse dingen waar je helemaal voor niets een kick van kunt krijgen. Naast de kicks ontdek ik bij mezelf ook angsten voor alledaagse (en minder alledaagse) dingen die eveneens gratis uit de lucht komen vallen. Zo ben ik nog altijd bang om in mijn benen gebeten te worden door een grote hond, mijn achillespees open te halen aan een roltrap en vingers te verliezen onder het mes van een Noorse schaats. De grootste angst echter, is die voor het onbekende. Zal ik dit jaar genoeg geld kunnen verdienen om rond te komen? Hoelang kan ik blijven wonen waar ik woon? Wanneer zal mijn lijf gaan protesteren tegen mijn werk? En dan die meest onvatbare angst: zal ik ooit betrapt worden? Waarop ik betrapt zou moeten worden is me volledig duister, maar de angst is er niet minder om.


Kicks voor niks

januari 3, 2013

Als tegenwicht tegen de bleke januari-dagen en de immer aanhoudende crisis, bedenk ik nog wat kicks voor niks.

– Een grote doos oud papier omkieperen in de container van de milieustraat.

– Langs een brievenbus fietsen, de brief al rijdend in de juiste sleuf terecht doen komen en doorfietsen.

– Een mug vangen door simpelweg je boek dicht te klappen.

– De sloten van een ouderwetse koffer met een knal open laten springen.

– Scrabble-steentjes husselen in een oud washandje.


Waterlandkerkje

januari 2, 2013

Tussen de netten. En bloemen. En ballonnen. En fijne mensen.

2012-12-29_08

Fotografie: Frank Bassleer


Jaarwisseling

januari 1, 2013

Er zijn oliebollen. Er zijn hapjes. Er is port. Er is een gematigd grappige oudejaarsconference. We praten wat. We wachten wat. Om tien voor twaalf zet ik de tv aan om een klok te zoeken. Ik kijk in de kelen van mensen die enthousiast Bohemian Rhapsody-karaoke zingen. Ik zet het geluid af. Om een minuut voor twaalf besluit ik een andere zender met een betere klok te zoeken. Ik pak de verkeerde afstandbediening, druk op een knopje en het televisiescherm wordt zwart. Tegen de tijd dat de tv weer beeld geeft is het al 2013.