Down in a hole

februari 28, 2013

Als klein meisje geloofde ik in de “zwarte mannen.” De zwarte mannen waren slecht. Als ze de kans kregen ontvoerden ze je en deden erge dingen met je. De zwarte mannen zaten in dezelfde hoek als de kinderlokker. Alleen kreeg je van de kinderlokker snoep en van de zwarte mannen niet. Als je over een zebrapad liep en op de zwarte strepen stapte, had je kans dat er een zwarte man achter je aan zou komen. Ik was bang. Een tijdlang heb ik putdeksels ontweken, want daaronder, dat was waar de zwarte mannen woonden.

hole

Advertenties

Milieustraat sjans

februari 27, 2013

Ik sjees naar de milieustraat. Dump flessen in de glasbak. Gooi plastic in de Hero-bak. Rijd een rondje naar de bovenverdieping. Een milieustraatman zwaait naar me. Ik zwaai terug. Terwijl ik naar de huisafvalcontainer loop leest hij hardop de tekst op mijn achterruit. Ik slinger mijn zak in de container. Hij vraagt of ik dat ben, van die tekst. Ik beaam. In een impuls geef ik hem een kaartje en stap weer in mijn auto. “Dag schone dame,” zegt hij. Ik glimlach en zwaai. Hij zwaait terug.

Misschien had het ook wel iets met mijn korte rokje te maken.


Zomerjurk

februari 26, 2013

Ik heb een vintage jurk van ongebleekte India-katoen. Met van die leuke crêpepapieren rimpels. En met hippie-borduurwerk. Jammer genoeg is de jurk van een über-mutsige lengte. Hij reikt tot net boven mijn enkels. Daarbij bestaat het rokgedeelte uit een saaie lap stof zonder enig versiersel.

Ik zet de schaar in de jurk. Knip een strook van een boeklengte breed (liedteksten van Lennaert Nijgh) van de jurk af. En begin aan een nog breder stuk. Dan bedenk ik dat het wellicht slimmer is dat ik het op perfecte lengte knippen op mijn spiksplinternieuwe paspop doe, waar een speciaal rok-armpje aan zit. Ik begin te knippen. Het armpje zakt en ik knip scheef. Ik weet niet hoe het kan – maar heb wel een vermoeden – maar als ik uitgeknipt ben ziet de jurk er alles behalve recht uit. Dus haal ik de jurk van de pop, meet met een meetlint en knip voor de derde keer. De rok is eng kort. Soit. Gedaan is gedaan. Op de naaimachine naai ik de boeklengte-strook weer onderaan de rok. Gewoon met een beetje uitrekken. Voor aanrimpelen heb ik, na het drie keer knippen, geen geduld meer. Het resultaat ziet er niet echt florissant uit, dus naai ik op de naad een strook golfband. En zie, de perfecte zomerjurk is geboren.


Enough is enough

februari 25, 2013

Ik ga weer hout halen voor de boerderij. Werkhandschoenen aan en hop met de zakken en kruiwagen. Hij heeft commentaar. Zegt dat ik de vorige keer stout ben geweest. Ik loop door. Weet toch wel wat het is. Ik heb namelijk de deur van de schuur per ongeluk 40 cm open laten staan toen ik de houtzakken haalde. En daar moet wat van gezegd worden. Van zoiets stouts.

Chagrijnig zeul ik met de zakken. Helemaal gratis en voor niets krijg ik ook nog eens de misdadig opgewekte liedjes van Wim Sonneveld in mijn oor gespoten en krijg ze niet meer uit mijn hoofd. En als klap op de vuurpijl word ik vergast op neussnuiterij zonder zakdoek, naast de voordeur van de boerderij, zodat ik, totdat het weer geregend heeft, daar niet meer naar de grond wil kijken.

Dank u. Dank u. Dank u.


Wekker

februari 24, 2013

Mijn wekker is erg mooi. Space Age design. In het donker schijnt hij oranje. Jammer genoeg maakt hij het geluid van een koffiemolen. Exit leuke wekker. Entree lelijke Hema wekker. Van de kringloopman in IJzendijke. Die er wel zomaar even gratis een batterij voor me in zette. En dat in tijden van crisis. Een wekker compleet met scheur in het plastic. En twee stroken tape op de achterkant. Zodat het vakje van de batterij niet open valt. Make my day.


Tetsuo

februari 23, 2013

Eigenlijk wil ik naar een kringloopwinkel aan de overkant. Maar ik vind op YouTube de complete versie van Tetsuo, The Iron Man (1989) van Shinya Tsukamoto en ben verloren. In mijn Schots geruite peignoir, in mijn bed, met het luik dicht, kijk ik gefascineerd. Zwart-witte nachtmerrie horror waar ik soms om moet schaterlachen. Briljante muziek. En een karrenvracht absurdisme. Rare jongens zijn het wel, die Japanners.

tetsuo2


Hout

februari 22, 2013

Het is koud. De wind snijdt. Ik sta in de carport blokken hout in plastic zakken te laden. Twee zakken passen in een kruiwagen, leert de ervaring. Doe ik er drie in dan gaat er altijd een schuiven en moet ik alle zeilen bijzetten om hem binnenboord te houden. Met de kruiwagen rij ik naar de achterkant van de boerderij. Daar open ik de deur en zeul ik de zakken naar binnen. Bij de eerste lading viel de kruiwagen om toen ik er een zak uit sjorde. Bij de tweede lading verloor ik een blok tijdens de hobbelpartij op de kinderkopjes. Bij de derde lading deden de toppen van mijn vingers zoveel pijn van de kou, dat het leek dat ze af zouden sterven.

Mijn vingers hebben het overleefd. In de boerderij brandt een vuur. En ik heb twee dagen vrij van houtdienst.

stammen