Down in a hole

februari 28, 2013

Als klein meisje geloofde ik in de “zwarte mannen.” De zwarte mannen waren slecht. Als ze de kans kregen ontvoerden ze je en deden erge dingen met je. De zwarte mannen zaten in dezelfde hoek als de kinderlokker. Alleen kreeg je van de kinderlokker snoep en van de zwarte mannen niet. Als je over een zebrapad liep en op de zwarte strepen stapte, had je kans dat er een zwarte man achter je aan zou komen. Ik was bang. Een tijdlang heb ik putdeksels ontweken, want daaronder, dat was waar de zwarte mannen woonden.

hole


Milieustraat sjans

februari 27, 2013

Ik sjees naar de milieustraat. Dump flessen in de glasbak. Gooi plastic in de Hero-bak. Rijd een rondje naar de bovenverdieping. Een milieustraatman zwaait naar me. Ik zwaai terug. Terwijl ik naar de huisafvalcontainer loop leest hij hardop de tekst op mijn achterruit. Ik slinger mijn zak in de container. Hij vraagt of ik dat ben, van die tekst. Ik beaam. In een impuls geef ik hem een kaartje en stap weer in mijn auto. “Dag schone dame,” zegt hij. Ik glimlach en zwaai. Hij zwaait terug.

Misschien had het ook wel iets met mijn korte rokje te maken.


Zomerjurk

februari 26, 2013

Ik heb een vintage jurk van ongebleekte India-katoen. Met van die leuke crêpepapieren rimpels. En met hippie-borduurwerk. Jammer genoeg is de jurk van een über-mutsige lengte. Hij reikt tot net boven mijn enkels. Daarbij bestaat het rokgedeelte uit een saaie lap stof zonder enig versiersel.

Ik zet de schaar in de jurk. Knip een strook van een boeklengte breed (liedteksten van Lennaert Nijgh) van de jurk af. En begin aan een nog breder stuk. Dan bedenk ik dat het wellicht slimmer is dat ik het op perfecte lengte knippen op mijn spiksplinternieuwe paspop doe, waar een speciaal rok-armpje aan zit. Ik begin te knippen. Het armpje zakt en ik knip scheef. Ik weet niet hoe het kan – maar heb wel een vermoeden – maar als ik uitgeknipt ben ziet de jurk er alles behalve recht uit. Dus haal ik de jurk van de pop, meet met een meetlint en knip voor de derde keer. De rok is eng kort. Soit. Gedaan is gedaan. Op de naaimachine naai ik de boeklengte-strook weer onderaan de rok. Gewoon met een beetje uitrekken. Voor aanrimpelen heb ik, na het drie keer knippen, geen geduld meer. Het resultaat ziet er niet echt florissant uit, dus naai ik op de naad een strook golfband. En zie, de perfecte zomerjurk is geboren.


Enough is enough

februari 25, 2013

Ik ga weer hout halen voor de boerderij. Werkhandschoenen aan en hop met de zakken en kruiwagen. Hij heeft commentaar. Zegt dat ik de vorige keer stout ben geweest. Ik loop door. Weet toch wel wat het is. Ik heb namelijk de deur van de schuur per ongeluk 40 cm open laten staan toen ik de houtzakken haalde. En daar moet wat van gezegd worden. Van zoiets stouts.

Chagrijnig zeul ik met de zakken. Helemaal gratis en voor niets krijg ik ook nog eens de misdadig opgewekte liedjes van Wim Sonneveld in mijn oor gespoten en krijg ze niet meer uit mijn hoofd. En als klap op de vuurpijl word ik vergast op neussnuiterij zonder zakdoek, naast de voordeur van de boerderij, zodat ik, totdat het weer geregend heeft, daar niet meer naar de grond wil kijken.

Dank u. Dank u. Dank u.


Wekker

februari 24, 2013

Mijn wekker is erg mooi. Space Age design. In het donker schijnt hij oranje. Jammer genoeg maakt hij het geluid van een koffiemolen. Exit leuke wekker. Entree lelijke Hema wekker. Van de kringloopman in IJzendijke. Die er wel zomaar even gratis een batterij voor me in zette. En dat in tijden van crisis. Een wekker compleet met scheur in het plastic. En twee stroken tape op de achterkant. Zodat het vakje van de batterij niet open valt. Make my day.


Tetsuo

februari 23, 2013

Eigenlijk wil ik naar een kringloopwinkel aan de overkant. Maar ik vind op YouTube de complete versie van Tetsuo, The Iron Man (1989) van Shinya Tsukamoto en ben verloren. In mijn Schots geruite peignoir, in mijn bed, met het luik dicht, kijk ik gefascineerd. Zwart-witte nachtmerrie horror waar ik soms om moet schaterlachen. Briljante muziek. En een karrenvracht absurdisme. Rare jongens zijn het wel, die Japanners.

tetsuo2


Hout

februari 22, 2013

Het is koud. De wind snijdt. Ik sta in de carport blokken hout in plastic zakken te laden. Twee zakken passen in een kruiwagen, leert de ervaring. Doe ik er drie in dan gaat er altijd een schuiven en moet ik alle zeilen bijzetten om hem binnenboord te houden. Met de kruiwagen rij ik naar de achterkant van de boerderij. Daar open ik de deur en zeul ik de zakken naar binnen. Bij de eerste lading viel de kruiwagen om toen ik er een zak uit sjorde. Bij de tweede lading verloor ik een blok tijdens de hobbelpartij op de kinderkopjes. Bij de derde lading deden de toppen van mijn vingers zoveel pijn van de kou, dat het leek dat ze af zouden sterven.

Mijn vingers hebben het overleefd. In de boerderij brandt een vuur. En ik heb twee dagen vrij van houtdienst.

stammen


De boor

februari 21, 2013

Ik ben altijd bang geweest voor boren. Als mijn vader of vriend een boor ter hand nam stak ik steevast mijn vingers in mijn oren en kneep ik mijn ogen dicht. Ik zag de borende man al in mijn gedachten als een cartoonfiguur in een propeller veranderen, aangezwengeld door een op hol geslagen boor. Of hem geëlektrocuteerd worden omdat hij een elektriciteitsleiding raakte.

Vandaag wil ik per sé een oranje vintage kapstokje ophangen. T is niet thuis. Dus er is niemand aan wie ik met goed fatsoen kan vragen het voor me te doen. En dat maakt het simpel. Ik pak de Bosch-koffer met boormachine, vind het blik met dunne houtboortjes, schroef het kleine boortje vast in de kop, plug de stekker in het stopcontact en boor. Twee mooie kleine gaatjes waarin ik zo de schroeven van het kapstokje draai. Klaar is Kees en een angst is overwonnen.


Wals

februari 19, 2013

Tot dertig keer toe probeer ik de roze draad door het oog van de naald te krijgen. Tevergeefs. De laatste paar dagen zie ik slecht. Moet vaak knipperen voordat ik kan focussen. Mijn ogen voelen gezwollen aan. Alsof een wals me aan het overrijden is, begonnen bij mijn tenen, en inmiddels gevorderd tot aan mijn hals.

wals


Stout

februari 18, 2013

En in de hoek met jou.

stout


Voldoening

februari 17, 2013

Iets kopen wat niet werkt. Het hele ding uit elkaar schroeven. Het probleem ontdekken. Het probleem oplossen. Alles weer in elkaar schroeven. En het licht aandoen. Dat geeft nou eens voldoening.

lamp


Vintage jurken

februari 16, 2013

vintage jurken


Lepel

februari 15, 2013

Vandaag had ik geen zin in ijs.

lepel


Verdriet uit het verleden

februari 14, 2013

Zesenzeventig is ze. Ze zit aan de keukentafel. Vertelt dat ze met haar zus gesproken heeft en daardoor afgelopen nacht niet kon slapen. Toen ze jong was is ze, samen met drie jongere zusjes uit huis geplaatst. Haar ouders kwamen nauwelijks of nooit langs op de kostschool waar de vier zussen terecht kwamen. Wel kwam hun oudste broer ze regelmatig opzoeken. Op een keer, rond Sinterklaas, had hij een hele lading cadeautjes bij zich. Ze heeft al die jaren in de veronderstelling geleefd dat die van thuis kwamen. Dat haar ouders soms toch aan hen dachten. Gisteren hoorde ze dat de cadeautjes van haar broer afkomstig waren. Vandaag huilde ze.


Mossel

februari 13, 2013

Zaken waar ik me normaal gezien niet druk over maak, of die ik misschien niet eens opmerk, brengen me de laatste dagen volledig uit mijn evenwicht. Niet bedankt worden voor een ander helpen. Een opmerking van mijn kant in een gesprek die genegeerd wordt. Een discussie.  Territoriumafbakening. Optreedstress. Negatieve opmerkingen die niet eens aan mij gericht zijn. De druk van het binnen moeten halen van opdrachten.

Het is alsof ik een mosseltje ben zonder schelp en om het minste of geringste in tranen uitbarst.

schelphandvat


Feest

februari 12, 2013

Sommige dagen is het feest.
Andere dagen iets minder.

feest

Fotografie: Frank Bassleer


In de kreukels

februari 11, 2013

Theater Dakota. In de kleedruimte. Ik kijk in de spiegel. Zie grote kreukels in de rok van mijn vintage optreedjurkje. Ik ga tegen de strijkplank aan staan. Schakel de strijkbout in. Trek het rokje over de plank. Plant de strijkbout erop. Het rokje blijft half aan de bout plakken. En wordt, waar de bout geweest is, een fikse tint donkerder. In de spiegel zie ik nu een lubberende bobbel. Ik slaak een vloek.

stRINGsdakota


Eropuit

februari 10, 2013

Mijn auto is niet rood. Ik stop niet in de bossen. Ik ben niet zo van de mutsen. Maar vandaag ga ik er wel op uit. Ik zie al zon. De lucht is blauw. Ondanks de voorspellingen ligt er geen sneeuw. Ik richt mijn neus op het noorden en geef gas.

auto


Vroeger

februari 9, 2013

Tussen de familiefoto’s. Biljart. Bier. Drie broers. En ouderwetse gezelligheid.

biljart


Ik ben je kwijt

februari 8, 2013

Ik ben je kwijt

Ik kijk vanuit een volle zaal
Zie concentratie en tragiek
Je bent ver weg, hebt niemand nodig
Lijkt op te gaan in je muziek

Ook dichtbij ben je nog steeds prachtig
Zo ongekunsteld authentiek
Zo vol van vuur, zo oppermachtig
En ik je ademloos publiek

‘k Herinner me je warme handen
Je blik tot heel diep in m’n ziel
Ik had zo graag diep teruggekeken
Maar was toen nog niet zo subtiel

ref
Ik ben je kwijt
De werk’lijkheid is killer
Dan ik ooit had gedacht
Zonder jou is alles zoveel stiller
‘k Lig wakker elke nacht
Ik ben je kwijt

Ik zag je ’s avonds in pyjama
Je haren viste ik uit bad
Ik zag je ziek en zwak en zielig
Als je weer eens migraine had

Ik wilde niet in het bos gaan lopen
Fijn, met de hond van tante Jo
Of kerst gaan vieren bij je ouders
Echt, voor mij hoefde dat niet zo

ref
Ik ben je kwijt
De werk’lijkheid is killer
Dan ik ooit had gedacht
Zonder jou is alles zoveel stiller
‘k Lig wakker elke nacht
Ik ben je kwijt

Nooit kon jij als mijn geliefde
Die oerkracht van het podium zijn
In het fletse licht van alledaagsheid
Kon ik niet jouw aanbidder zijn

Ik zag niet dat die alledaagsheid
Juist bij het echte leven hoort
ik zie nu dat ik met mijn blindheid
Onze liefde heb vermoord

ref
Ik ben je kwijt
De werk’lijkheid is killer
Dan ik ooit had gedacht
Zonder jou is alles zoveel stiller
‘k Lig wakker elke nacht
Ik ben je kwijt

Dus stap ik terug tot in de massa
En luister slechts naar je muziek
Jij vol van vuur en oppermachtig
En ik je ademloos publiek

Liedtekst door: Esther van Gorp


En de eenzame dieren dan?

februari 7, 2013

dierenarts


Blote huid

februari 6, 2013

Ik lig in bed. Half weg te dromen. Opeens bedenk ik dat ik de luiken niet heb dicht gedaan. En de deur niet op de knip. Ik doe het lampje naast mijn bed aan. Klim van mijn trapje. Schiet mijn Birkenstocks aan. Ga naar buiten. Sluit de luiken. En geniet van de regen op mijn blote huid.


Band plakken

februari 5, 2013

De hoofdmeester van de katholieke lagere school in het dorp, vond het fijn om kinderen voor schut te zetten. “Kijk eens wat een verschrikkelijke puinhoop deze jongen van zijn schrift maakt,” zei hij vals terwijl hij het schriftje van mijn achtjarige broertje aan een klas vol elfjarigen toonde. Een meisje in mijn klas kreeg een uitbrander omdat ze een haar op de grond gooide. Hij dwong haar de haar te zoeken, in de prullenbak te gooien en nooit meer zulk smerig gedrag te vertonen.

Op een dag kregen we de opdracht om om de beurt een actie, die de hoofdmeester ons in het oor fluisterde, zonder woorden uit te beelden voor de klas. De klas moest dan raden wat de actie was. Zo had je tennis spelen, de hond uitlaten of autorijden. Toen ik aan de beurt was kreeg ik: “De band van je fiets plakken” in mijn oor gefluisterd. Ik had, als elfjarig meisje, nog nooit een fietsband geplakt. Dat deed mijn vader altijd voor me. In de stress herinnerde ik me alleen dat je het gaatje in het rubber moest zoeken door de opgeblazen binnenband onder te dompelen in een bak water. Met een steeds roder wordend hoofd en onder jennend geroep van mijn klasgenootjes dompelde ik herhaaldelijk de denkbeeldige band onder. Tot de hoofdmeester me nors naar mijn plaats stuurde en aan de klas liet zien hoe het wel moest.

Later hoorde ik dat zijn vrouw en kinderen nog banger voor hem waren dan wij.

band plakken


Aarsogen

februari 4, 2013

Ik sta bij de kassa van de Lidl. Kijk naar wat de klanten voor me op de band hebben geladen. Ik sta versteld. Bijna niets ervan eet ik. Vlees, zoetigheid, frisdrank, toetjes, fabrieksbrood, een plastic bak boerenkoolstamppot. Ik kijk naar hun hoofden. Het loshangende vlees. De bruinige en gerimpelde huid rond hun ogen.

Op een oude familiefoto ontdek ik een onbekend lid dat wel heel slecht moet hebben gegeten.

ogen


Gele paraplu

februari 3, 2013

Een vol café in Gent. Op een barkruk voor de koffiemachine. De elleboog van een luidruchtige dronkaard in mijn rug. Ik kijk om. De kompaan van de elleboog-man zegt, met zwaar Engels accent: “Ik heb een paraplu.” Hij houdt een gele paraplu omhoog. “Ja, je hebt een paraplu,” beaam ik. Hij glimlacht.

Als we vertrekken staat de Engelsman naast me. “Hier,” zegt hij, “de kleuren van jullie vlag” en houdt me de paraplu voor. “Maar België heeft al tegen Georgia gespeeld met rugby.” Ik vraag hem of hij de paraplu zelf niet nodig heeft. “Nee hoor, het regent niet meer. Hij is voor jou.” Hij fronst zijn wenkbrauwen en roept uit: “Maar jij bent een Nederlander!” Ik beaam en zeg dat mijn metgezel wel Belg is, dus dat hij de paraplu wellicht beter aan hem kan geven. “Nee, nee,” protesteert hij, “hij past veel beter bij jouw jas.” Ik neem de paraplu aan, bedank hem en we vertrekken. Al snap ik niet waarom een gele paraplu zo goed bij mijn crèmekleurige skai jasje past.


De clown

februari 2, 2013

de clown


Optimisme

februari 1, 2013

rails