Verstoppertje

augustus 30, 2013

We hebben een huisje gemaakt in de doeken. Zitten dicht op elkaar. Benen verstrengeld. Weg van de wereld. Waar blijft de man met de hoed toch?

huisje

Advertenties

Kleding maakt de man

augustus 29, 2013

Ik was veertien. Mijn vader nam me mee naar de herenmodezaak in het dorp. Daar kreeg ik twee ribfluwelen broeken en twee geblokte overhemden aangemeten Die prima pasten onder de twee door mijn moeder gebreide truien. En die, na een van mijn groeispurts, nog heel goed door mijn broertjes gedragen konden worden.


Lange trainingsdag

augustus 28, 2013

Met mooi resultaat.

panopaul


Baas in eigen huis

augustus 27, 2013

Een vriend komt langs. Hij rommelt in een schaal die op mijn kastje staat. Levert commentaar op de inhoud. Pakt een glazen potje uit de keukenkast. Levert commentaar op de inhoud. Pakt mijn gitaar. Begint te spelen.

Als hij weg is zie ik dat de speelgoedautootjes op mijn vensterbank verschoven zijn. Ik zet ze weer in het gelid.

walsvan


Slik

augustus 26, 2013

De stoelen staan in een cirkel. Ik zie zeventien mensen waarvan er een mijn vriendin is. De rest ken ik niet. Samen met mijn vriendin ben ik Zeeuws Vlaams. De anderen zijn Vlaams. Samen met mijn vriendin ben ik vijfenveertig plus. De anderen zijn dertig min. Mijn vriendin geeft de vorming. Ik volg ze.

Er wordt gevraagd om op twee verschillende papiertjes een korte anekdote te schrijven die iets over jezelf zegt, de papiertjes op te vouwen en in het midden van de kring te leggen. Vervolgens rapen we om de beurt een papiertje op, lezen hardop wat erop staat en geven het papiertje aan degene waarvan de voorlezer denkt dat de anekdote afkomstig is. Degene die het papiertje ontvangt dient niet te laten blijken of de anekdote daadwerkelijk bij hem hoort. Ik denk na over wat te schrijven. Ik besluit het denken te laten en gewoon de eerste twee dingen op te schrijven die in me opkomen.

We lezen, peinzen en koppelen. Er wordt gevraagd of iemand de correcte anekdote heeft ontvangen. Als daarna – onverwachts – wordt gestart met het doorlopen van de anekdotes en de auteurs gevraagd wordt de hand op te steken, slik ik even. Bij “Vanochtend vergat ik wederom mijn onderbroek aan te trekken” steek ik mijn hand op.


Treffen

augustus 25, 2013

Ik ben geen groepsmens. De afgelopen drie dagen was ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat onderdeel van een groep. En deed met die groep ook nog eens groepsdingen. Bijna non-stop.

Ik ben iemand die redelijk wat persoonlijke ruimte nodig heeft. Drie dagen lang moest ik anderen in mijn ruimte tolereren.

Drie dagen lang heb ik me overgegeven. Heb ik me verbaasd. Heb ik geluisterd. En gepraat. Was ik emotioneel. Voelde ik mee met anderen. Werd ik met mezelf geconfronteerd. Heb ik enorm geleerd. Voelde ik me slecht. En goed. En was ik kapot.

Toen ik vanavond thuis kwam parkeerde ik mijn auto in de schuur en klom, alsof het niets was, acht keer via spreid-op naar boven.

In mijn huisje geniet ik van de energie die nog door mijn lichaam stroomt. Die drie dagen waren het eerste deel van de opleiding voor het nieuwe werk dat ik freelance ga doen. Hoeveel beter kun je het nog treffen?


Woensdag gehaktdag

augustus 23, 2013

Een dag lang voerde mijn vriendin de scepter in mijn keuken. Ik was buiten en gaf les. Als ik toch even binnen moest zijn negeerde ik wat er in mijn heiligdom gebeurde. Vooral de gehaktballetjes in mijn blauwe braadpan heb ik hard genegeerd. In mijn pannen zit nooit vlees.

Een paar dagen later vind ik een makreelfiletje in mijn koelkast. Ik ben blij verrast en eet het met smaak op. Even later valt mijn oog op een met aluminiumfolie omwikkeld pakketje in de deur van mijn koelkast. Vol verwachting open ik het. In mijn hand heb ik een lading koude gehaktballen. Met weke groene plekjes.

Met mijn arm zover mogelijk voor me uitgestrekt loop ik naar het kippenhok en kieper de ballen in de ren. De kippen vliegen eropĀ  af en in een mum van tijd is alles verdwenen.