Startweekend

augustus 30, 2014

Ik ben voor zevenen wakker. Zet koffie. Een grote spin racet over mijn dekbed. Ik denk aan mijn ouders. Zie regendruppels op het raam. 

Ik leg mijn kleren klaar. Pak een beige wollen hemdje dat ik uit Parijs meenam voor mijn moeder. Het regent.

Het is startweekend. Begin van het vormingsjaar. Zijn met collega’s. Met meerderen op een kamer slapen. Ik pak mijn regenlaarzen in.


ALS ice bucket challenge

augustus 29, 2014

Opeens kom ik overal ALS ice bucket filmpjes tegen. Lachende mensen die water over hun eigen hoofd gooien. En daarna nog meer lachen. Over ALS zelf hoor ik niet veel.

Ik heb geen ice bucket nodig om het koud te krijgen. Ik hoef alleen maar terug te denken aan het afgelopen halve jaar. Waarin we te horen kregen dat mijn vader ALS had. Waarin de neuroloog zei dat er geen remedie is. Voor de farmaceutische industrie valt er, met in verhouding weinig ALS patiënten, niet genoeg geld te verdienen.

Mijn vader liep moeilijk. Leek maar niet bij te komen van zijn knie-operatie. Hij articuleerde steeds slechter. Had moeite zijn bestek vast te houden. Het ging hard. De rollator werd een rolstoel. Hem verstaan werd steeds moeilijker. Hij vereenzaamde. Zonder communicatie, zei hij, was hij geen mens meer. Voor de meest simpele, maar ook de meest intieme dingen had hij hulp nodig. De man die ooit zo sterk van wil en lichaam was moest zich overgeven. Eten werd een hels karwei. Drinken bracht verslikkingsgevaar. Slapen ging niet meer zonder pillen. Zelfs lezen lukte nauwelijks, omdat ook zijn concentratievermogen werd aangetast.

Mijn vader wilde niet meer. Hij was nog maar een schim van wie hij ooit was geweest. Twee maanden geleden, de nacht voor de geplande euthanasie, overleed hij. Heel vredig, in zijn slaap. Nadat hij nog had gezwaaid naar de nachtzuster.


Out of

augustus 28, 2014

Your head.

kipzonderkop


Ik ren

augustus 27, 2014

Ik ren. Niet omdat ik er zin in heb, maar omdat het goed is voor mijn bloedsuikerspiegel. Vandaag was mijn spiegel te hoog. Dus ren ik.

Ik ren de pad af en de weg over. Het is warm. En vochtig. Ik probeer rustig door mijn neus ademhalend en met ontspannen schouders te lopen. Aan de linkerkant van het fietspad. Om achteropkomende fietsers de ruimte te geven. Vandaag ontmoet ik enkel tegemoetkomende fietsers. Waarvoor ik uitwijk naar rechts. Ik spring over een verfrommeld sinas-blikje. En een plat sapjes-pak. Ik ruik uitlaatgassen. Zie smog. Ik ruik urine. 

Op een landweggetje ontwijk ik plassen en modder. Ik loop met knieën hoog als een polsstok-springer door enkellang gras. Ik kom een zwart katje tegen dat zich plat tegen de weg drukt.

Ik adem in en uit door mijn mond. Ik zweet. 

Ik meet mijn bloedsuikerwaarde. Ben teleurgesteld. En herinner me dat ik vanochtend vergeten ben mijn pillen te slikken.


Noorse trui

augustus 26, 2014

Ik bestel een Noorse trui. De trui is duur. Heel duur. Maar mooi. En met rendieren. Met een druk op de knop reken ik af.

Ik google mijn trui. Zie een blonde vrouw met de blauwe variant van mijn trui. Ik vind hem haar zakkerig staan. De twijfel slaat toe. Ik zie een andere blonde vrouw met de beige variant van mijn trui. Vind hem haar ouwelijk staan. Ik weet niet of ik de trui nog wel wil. Op de website waar ik mijn trui heb besteld klik ik op “retourneren.”

De trui komt aan. Ik pas. Hij is prachtig. En ik ben niet blond.


Alleen

augustus 21, 2014

T is een paar dag weg. Dat voel ik. Het is een stuk stiller om me heen. Als ik binnen ben doe ik de deur op de knip. 

Vanavond vertrek ik op cursus. De start van het nieuwe jaar. 3 Dagen intern. Met meerdere een slaapkamer delen. Onderdeel zijn van een groep. Ik zie er een beetje tegenop. Daar is geen knip die ik op de deur kan doen.


Luik

augustus 20, 2014

Naar het verleden.

luik


Signaal van hogerhand

augustus 19, 2014

Ik bak knoflook, aubergine en paprika in veel olie. Smelt er Spaanse schapenkaas overheen. Beklim met bord in de hand de trap naar mijn slaapkamer. Stap in bed. 

Het bord glijdt van tussen mijn vingers, maakt een luie halve salto en landt ondersteboven op mijn Pip-dekbed. 

Ik moet toegeven dat het meer dan hoog tijd was om mijn bed te verschonen. 


Zorgen

augustus 18, 2014

Trainen. Na al het leed deze zomer valt het me zwaarder dan gewoonlijk. Techniek. De trussenconstructie van S. Die er zelf niet bij kan zijn. We zullen hem met een beetje ervaring en gezond verstand omhoog moeten krijgen. En afbreken. Het weer. Onvoorspelbaar. Maar wel erg nat. De tijd. Tot elf uur ’s avonds. De plaats. Wageningen. Drie uur bij mij vandaan. 

Alles komt goed.

doeken


Zelfstudie

augustus 17, 2014

Ik heb de nagels van mijn tenen in ivoorkleur gelakt. Mijn handen zijn lakloos. Mijn haar is ongeverfd. Met grijze plukken. Ik ben over de veertig. De knieholte van mijn rechterbeen is gisteren rauw geschuurd tijdens het optreden. Naast mijn mond zie ik een nieuwe streep. Mijn handen zijn minder wit dan mijn benen. In de badkamerspiegel zie ik er gladder uit dan in de autospiegel. Elke dag voel ik me iets anders. Maar toch zo dat ik mezelf herken.


Hippie

augustus 15, 2014

Ik kijk naar de lange Scandinavische jurk. Ik vind hem mooi. Ik vraag me af wanneer ik hem aan zal doen. 

Ik kijk naar de lange Scandinavische jurk. Ik stel me voor dat ik iemand zie lopen met precies die jurk. Ik denk: mooi. Ik denk: hippie.

Zo zou ik kunnen denken dat ik daarom een hippie ben. Maar dat denk ik niet.


Bezoek

augustus 13, 2014

Hij staat opeens voor me. Buiten. Terwijl ik de luiken aan het openen ben. In peignoir. Ik. Niet hij. Hij vraagt hoe het gaat. Of we op de boerderij blijven wonen. Zegt het jammer te vinden niet op de uitvaart te kunnen zijn geweest. Maar zijn zoon. Die tandarts is. Die het druk heeft. Die ver weg woont. Duitsland. En de reis was geboekt. Maar hij wil weten hoe het is. Met mij.

Vroeger kwam ik met de bus naar Oostburg en liep ik het laatste stukje naar hier. Zegt hij. Dus. Ik dacht. Ik doe het weer.

En de boerderij ligt er mooi bij. Zegt hij. Dankzij T. Moet T ook weg? Moet die het nu maar uitzoeken?

Hij wist trouwens wel dat het eind nabij was. Hij had een vriend. Ook ALS. Daar was-ie de laatste dag nog. Maar die kon niet meer praten. Net wat intypen op de computer. Hij heeft hem in een coma zien zakken. En heeft de vrouw geroepen. Vijf uur later was hij dood.

Schapen zijn leuk. Zegt hij. Zeker als je ze zelf niet hoeft te ontwormen. En verweiden. We verweiden ze wel. Zeg ik. 


Herinneringen

augustus 12, 2014

Ik kijk door de oude tekeningen. Moet erkennen dat ik als kind niet voorop liep in teken-ontwikkeling. Wel prijkt al snel mijn naam op de vellen. Zelf geschreven. Niet altijd correct. En boomroosvisvuur. Ik vind een tekening van een primitieve vlinder. Zorgvuldig ingekleurd. Met rode balpen staat het cijfer 6 in de hoek gekrast. Ik voel de teleurstelling nog steeds. En de schaamte vanwege het niet voldoen.


De bokszak

augustus 11, 2014

“Ik kon de deur niet vinden,” zegt hij, “maar ik dacht dit is de deur.” Hij is breed. Wit t-shirt. Blauwe tatoeages. Ik wijs hem de bokszak. “Is-ie gevuld met, ja, van dat spul?’ vraagt hij. Ik zeg dat de zak in ieder geval zwaar is. Dat hij er best tegen mag slaan om hem te proberen. Hij omhelst de zak.

Hij wil de sling er best bij hebben. Want dat is handig met het ophangen. De handschoenen, ach, die zullen wel slecht zijn. Maar hij neemt ze toch maar mee.


Paniek

augustus 10, 2014

In de Ecoshop wil ik mijn twee plastic kratten afrekenen. Roze, babyblauw en vuil. Maar wel handig. Ik open mijn handtas. Geen portemonnee. “Ik ben gerold,” piep ik tegen M. Hij vraagt of de portemonnee ergens anders kan zijn. Ik kijk nog eens in de handtas. In de auto. Ik tril. Wie kan het gedaan hebben? Wie is er zo dicht op mijn lijf geweest? Wie is er zo intens met iets van mij bezig geweest zonder dat ik het merkte? De huid van mijn gezicht staat strak. Ik zweet. Ik denk aan de hoeveelheid geld die ik kwijt ben. Dat ik dat beter achter de rits had kunnen bewaren. En de pasjes. Ik moet gaan bellen. Aanvragen. Intussen is het warm. De kratten wil ik niet meer.

M duikt achterin de auto. Vindt in een dun plastic zakje de wijn uit de Spaanse winkel in Brussel. En de bol schapenkaas. En de portemonnee. M gaat de kratten halen. En geeft ze me cadeau.


Boerderij

augustus 8, 2014

Ik ben vroeg wakker. Hoor vogels. Een duif. Af en toe geruis van een auto. Het lijkt een mooie dag te gaan worden. Ik stel me de boerderij voor. De zon op de knotwilgen. De kreek met kroos. Schapen. Alles zo mooi en vredig. Het zal vreemd zijn hier weg te gaan.

kruiwagen


Tandenstokers

augustus 6, 2014

We vinden een vintage potje cocktailprikker tandenstokers. Het potje is nog vol.

IMG_4540

Wat niet vreemd is als je ontdekt dat ze niet door de strooigaatjes naar buiten passen.

IMG_4541

 


Goede deal

augustus 3, 2014

Ik verkoop mijn Engelse detective boekenverzameling. Een deel heb ik op Marktplaats gezet. Voor 2 euro per boek en korting bij aankoop van meer boeken. Ik had een gegadigde voor, jawel, een boek. Ze wilde het graag opgestuurd krijgen. Het boek past niet door de brievenbus, dus zijn de verzendkosten 6,95 euro. Waarop ze voorstelde de verzendkosten te delen. Ze zou 5,50 euro op mijn rekening storten. Waarmee ze effectief vroeg of ik haar mijn boek wilde sturen en daar ook nog eens 1,45 euro aan te betalen.

De koper is in haar kuif gepikt. Volgens haar vang ik 2 euro voor het boek en heb ik geen reden het boek niet naar haar op te sturen.


Reiger

augustus 2, 2014

Reiger

Als ik probeer te lopen
Me over ’t tuinpad sleep
Houdt stroop mijn voeten tegen
Zo moeilijk te bewegen
Ik struikel voor ‘k het weet

Als ik begin te zoeken
Lukraak, maar keer op keer
Geen spoor van mij kan vinden
Verwaaid door regenwinden
Leg ik het bijltje neer

Soms sta ik uren
– Denk ik 
Wat weet ik nou van tijd?
Te turen naar
Die vogel die
Stil door de lucht
Heen glijdt

Als ik probeer te horen
Mijn oren lang en spits
Wil niemand met me praten
Alleen, koud en verlaten
Verdwijn ik in de mist

Als ik iets tracht te zeggen
Gezicht in een grimas
Mijn strot in zeven knopen
‘k Forceer mijn kaken open
En spuug een straal zwart as

En sta ik uren
– Denk ik 
Zo leeg is nu de tijd-
Te turen naar
Een vis die
Zachtjes door het
Water glijdt

Iemand wil mijn hand pakken
Een vuur, de hel, zo heet
Vingers grijze slangen
Houden mijn hart gevangen
Mijn haren nat van zweet

Als ik begin te voelen
Een stroom een kamer breed
Een sluisdeur helemaal open
Zie ik twee tranen lopen
Ik huil voordat ik het weet

En turend aan
De waterkant
– Daar was ik
Al die tijd –
Zie ik hoe de reiger
In slow motion
In het visje bijt

© Esther van Gorp


Bruine vogel

augustus 1, 2014

Ik hang ondersteboven in de doeken. Vanuit mijn ooghoek zie ik iets bruins bewegen op een van de balken. Een vogel. Hoogst waarschijnlijk zo’n vervelende bruine duif. Die als ik weg ben grote bruine vlekken op mijn doeken schijt. De vogel zet af. Vliegt een paar rondjes om me heen. Ik zie dat het een uil is. Met crèmekleurige verencirkels om zijn ogen. Hij zet zich weer op de balk. Vertrekt nog een keer, vliegt een paar statige rondjes en verdwijnt door het deurgat naar buiten.