Panne

februari 25, 2015

Ik sta vast op een kruispunt in Antwerpen. Een bus probeert mijn rechter portier binnen te rijden. Een zwarte audi bedreigt me aan de linker kant. Een witte audi rechtsvoor. Ik kruip richting Waaslandtunnel. In de tunnel zie ik auto’s voor me op de linker weghelft rijden. Wat nogal gedurfd is in met twee rijstroken – één voor elke rijrichting. Middenin de tunnel staat een auto stil. Panne. De bestuurder heeft een gevarendriehoek geplaatst en staat er zelf achter. Te wachten.

Thuis ligt T in bed. Panne. Hij kan niet meer op of om vanwege de rugpijn. Het enige wat hij kan doen is liggen. En wachten.


Groenbak

februari 22, 2015

Het yoghurt-emmertje voor het groenafval dat op het aanrecht staat is vol. Ik loop ermee naar buiten. Het is koud. Er ligt ijs op de groenbakken. Ik probeer de rechter groenbak. Het deksel zit vastgevroren. Ik probeer de linker. Hetzelfde. Ik sla met mijn vuist op het deksel van de linker groenbak. En warempel, ik krijg het naar boven. Ik zie dat de bak leeg is. Dus sla ik met mijn vuist op het deksel van de rechter bak, licht het op en gooi de inhoud van het yoghurt-emmertje bij de andere groenresten.


Schuld

februari 21, 2015

Het was een leuk feest. Het bruidspaar straalde. De vrienden waren blij. De autorit was gezellig.

Ik ben laat thuis. Heb veel gedronken. Draai de deur op het nachtslot. Kruip in bed.

Ik ben onrustig. Ik woel. Ik voel me schuldig. Omdat dat vele drinken van me geld heeft gekost. En dat dat niet door mij betaald is. Ik weet dat dat de bedoeling is van een feest. Maar het schuldgevoel laat me niet los. Ik bel mijn broer om te vragen of ik die nacht misschien iets gedaan heb wat niet oké is. Iets waar ik me voor zou moeten schamen. Iets wat ik misschien heb verdrongen. Hij zegt dat er niets is gebeurd. Dat het gewoon gezellig was.

Ik blijf binnen tot het schuldgevoel slijt.


Liedjes

februari 19, 2015

P nodigt een man uit om naar onze liedjes te luisteren. Ik ben er niet bij. Ik schrijf de teksten en denk mee, maar P voert uit. De man weet van muziek. Hij heeft gewerkt met Boudewijn de Groot, Doe Maar en The Lau. De man is enthousiast. P is blij. En opgelucht.

Op het eind van de sessie zegt de man dat hij zich de vrouw achter de teksten zo voor kan stellen. Hij beschrijft haar en plakt onder andere het etiket “licht hysterisch” op haar bloesje. Ik denk niet dat ik die vrouw ken.


Vroeg

februari 18, 2015

Het is vroeg. Heel vroeg. En stil. De weg naar het volgende dorp is afgesloten. De haan zwijgt. Ik hoor alleen het tikken van mijn wekker. Mijn bed is warm. Mijn kruik lauw. Ik lig lekker. Ik sta op om een was te draaien en koffie te zetten.


Afvoerleed

februari 17, 2015

Ik voel me schuldig. Schuldig en een beetje dom. Gisteren dacht ik opeens aan de kokosolie die ik in de gootsteen had gegoten. En die nu waarschijnlijk in propvorm de afvoer blokkeert. Ik beken mijn daad aan de loodgieter.

De loodgieter sluit een soort stofzuiger aan op de afvoer. En zuigt. Er gebeurt niets. Hij haalt een fles zwavelzuur tevoorschijn. “Een druppel brandt zo door een werkhandschoen heen,” waarschuwt hij. Er gebeurt niets. Hij zuigt nog eens. De blokkade blijft. “Dit kan niet van kokosolie zijn,” zegt hij. “Dit zit er al veel langer.” Hij ploppert met een superplopper. Zonder resultaat. Hij sluit de kraan van de vaatwasser aan op de afvoer. Zet de kraan aan. Na meer dan een minuut hoor ik een verandering in het stromen. De prop is weg.

Nu alleen nog de twee lekkages aan de zwanenhals.


Afvoer

februari 16, 2015

Van het ene op het andere moment stroomt het water in de gootsteen niet meer weg. Ik haal de plopper. Plopper mezelf nat met spuitend water uit de overloop. Het water in de gootsteen blijft staan. Ik draai de zwanenhals los. Water spuit half in de klaarstaande emmer en half in het gootsteenkastje. En op mijn vintage peignoir. De zwanenhals is schoon. Ik zet alles weer in elkaar. Het water stroomt niet weg. Ik giet gootsteenontstopper de afvoerbuis in. Ik laat de boel vijf uur werken. Ik giet kokend water in de gootsteen. Het metaal van de gootsteen maakt een plopgeluid. Het water stroomt niet weg. Ik haal een ontstoppingsveer bij de Gamma. Ik draai de hele drie meter de afvoerbuis in. Het water loopt niet weg.

Morgen komt de loodgieter. Om acht uur. Met een blazer. En een zuiger. En een heel lange veer.

Het vervelendst vind ik dat ik het niet snap. Hoe kan het ene moment een gootsteen als een tierelier doorstromen om daarna volledig verstopt te zitten? Ik denk dat ik me daar tot morgen acht uur maar eens het hoofd over ga breken.


Dazze daddus ljirn

februari 15, 2015

Ik jog langs een polderweg. Ik loop links. Als ik een tegenligger zie draaf ik braaf door een stuk modderige berm. Bij de rijksweg sla ik linksaf een dubbel fietspad op. Ik hoor stemmen achter me. West-Vlaams. “Die moen an de kant van de fits. Dazze daddus ljirn.”

Op internet lees ik dat voetgangers zelf de kant mogen kiezen waar ze lopen. Dazze daddus ljirn, die fitsers.


Stappenplan

februari 11, 2015

Het vijftienjarige Turkse meisje weet al helemaal hoe het zal gaan, de eerste keer seks. Eerst trouwen. Dan op huwelijksreis. Dan naar een hotel. Eten. Naar de kamer. Kussen. Dan duwt de man de vrouw om zodat ze op bed valt. Ze doen snel de kleren uit. Neuken en klaarkomen.

Voilà!


Vintage Owl

februari 8, 2015

De vintage jurk arriveert per post. Ik scheur de plastic verpakking open. Tevoorschijn komt een leuk jurkje. Met moderne nylon rits. Ik zoek het label. Zie dat het is weggeknipt. Ik onderzoek de jurk op details die me de leeftijd kunnen vertellen. In de print zie ik “Ageless” geschreven staan.

Ik stuur de verkoper, Vintage Owl, een mail waarin ik vraag of ze zeker weet dat de jurk vintage is. Ze antwoordt niet. Ik mail nog eens en ontvang antwoord.

“Ik heb 170 jurken op de marktplaats staan en heb geen tijd om uitgebreid onderzoek gaan doen bij elke jurk of het echte vintage is of niet. Daarom zet ik minimaal 5 foto’s van een jurk op basis waarvan je de keuze kunt maken. Als je jurk je niet past/ bevalt, kun je uiteindeljk hem weer te koop zetten. Ik zie dat je ook jurken verkoopt en voor 10 EUR raakt je hem zeker kwijt.”

Ik mail terug dat zonder foto van het label en/of telltale details, ik af moet gaan op informatie van de verkoper. Die luidt dat het om een vintage jurk gaat.

Ze antwoordt niet meer.

Natuurlijk zou ik die jurk nooit, zoals Vintage Owl suggereert, zomaar verder verkopen. Als ik eraan twijfel of een stuk echt vintage is zal ik dat altijd vermelden. Niet terug mailen en niet samen naar een oplossing zoeken komt ook niet in mijn boekje voor. En denken dat als je een jurk die je voor tien euro plus verzendkosten hebt gekocht weer doorverkoopt voor tien euro, dat betekent dat je geen verlies lijdt, nee Vintage Owl, dat doe ik ook niet.


Bette

februari 7, 2015

Ik lig languit in het weiland
Kauw op een stengel gras
Als ik dorst heb drink ik snel
Een slokje water uit een plas

Ik heb jou al vaak zien lopen
Met je snuitje in de wind
Ik dacht: dat is nou juist die Bette
Die ik onweerstaanbaar vind

Hé Bette,
‘k ben graag een keer je bok
Hé bette
Kom je bij me in m’n hok?

‘k Ben van mezelf rustig
Hou niet van veel gepraat
’t Geleuter van de mensen
Is vaak niet beter dan geblaat

Geef mij maar zachte warmte,
De geur van ’t platteland
‘k Ben helemaal gelukkig
Als ‘k m’n zaadjes heb geplant

Ee Bette,
‘k ben graag een keer je bok
Ee Bette
Kruip je bij me in m’n hok?

Bridge

Ik grijp je in je volle vacht
Terwijl je schaapachtig naar me lacht
Bette, blijf staan en heb geen schrik
Je krijgt een roze blinddoek met een mooie strik

Ee Bette,
‘k ben graag een keer je bok
Ee Bette
Ik trek je bij me in m’n hok

Ik zie de lammers lopen
Maar maar eentje spreekt me aan
De gelijkenis met mezelf
Is ook niet mis te verstaan

Ee Bette,
‘k ben graag een keer je bok
Ee Bette
Blijf je bij me in m’n hok?

Ee Bette,
‘k Ben graag een keer je bok
Ee Bette
Blijf toch bij me in m’n hok!!

© Esther van Gorp en Paul Pleijsier


Verjaardag

februari 6, 2015

Vandaag was mijn moeder jarig. Ze is er niet meer om het te vieren. Niet om te vragen of ik ook een gebakje wil. Om daarna meteen een hand voor haar mond te slaan en te lachen. En sorry te zeggen.

Ze is er niet meer om het gezellig te vinden om samen koffie te drinken. En zelf wel dat taartje te eten. Terwijl ze niets om zoet gaf. Maar taartjes er zo feestelijk uit vond zien.


Mest

februari 4, 2015

We woonden in een Vinex-wijk in Delft. In een appartement van grijze baksteen. Aan een grijs plein met een supermarkt. In onze woonkamer de grijze vloerbedekking van de vorige bewoner. In het midden van de kamer stond een groene plant. Een ficus.

Een vriend kwam langs. Hij peuterde in zijn neus. En gooide de oogst in de pot van de ficus. “Dat is goede mest,” beweerde hij.

Ik woon in een voormalige bakkerij in Waterlandkerkje. Ik kijk uit over landerijen. In de keuken staan de planten van mijn moeder.

Een vriend komt langs. Hij maakt zijn nagels schoon. En gooit de oogst in de pot van een vetplantje. “Dat is goede mest,” beweert hij.


Tussen gisteren en morgen

februari 2, 2015

Je moet in het hier en nu leven. Je niet laten leiden door angst. Je bent uniek. En waardevol. Met je mooie gedachten maak je de wereld beter. Iedereen houdt van je. Als jij van jezelf houdt.

Ik leef nu. En denk aan morgen. Rouw over afgelopen jaar. Houden van mezelf lijkt leeg. En al die mooie praatjes kunnen de leegte niet vullen.

IMG_5002


Gezegend

februari 1, 2015

Ik wacht bij de kassa van de Albert Heijn. Een kind huilt. Ik wacht. Het kind krijst. En krijst harder. Ik zie een jongetje van een jaar of drie. Zijn moeder trekt hem naar de uitgang. Hij zet zich schrap op de tegelvloer. En krijst.

Ik loop naar de Aldi. Er zitten twee parkings tussen ons en ik hoor hem nog steeds.

Ik vertel een vriend dat ik vooral op die momenten blij ben dat ik geen kinderen heb. Hij zegt dat mijn kind wellicht anders zou zijn geweest. Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik de hemel dank dat ik deze niet heb.