Teambuilding

augustus 31, 2015

We krijgen met alle begeleiders, buro en bestuur twee uur teambuilding. Gegeven door iemand van buitenaf. We vinden het leuk. En spannend. Vol verwachting zitten we in een grote cirkel. Op stoelen. En kijken naar een gezette man in een wit t-shirt en een bermuda die een powerpoint presentatie geeft. En mondharmonica-les.

We krijgen allemaal een mondharmonica. We zijn opgewonden. Als we teveel geluid maken tovert de man een zwijg-icoontje op zijn projectiescherm.

De man heeft dode ogen. En geen mimiek. Zijn les over verschillende mondharmonica’s ratelt hij af. Ik vraag me af waarom we moeten weten dat er andere soorten harmonica’s bestaan dan die in onze hand. Ik vraag me af wanneer de teambuilding start. De man maakt wrange grapjes die voorgeprogrammeerd overkomen. Zo stelt hij zich voor, zegt: “En jullie zijn?” En praat snel verder. Hij geeft een paar sneren naar Nederlanders, tovert de zwijg-icoon nog een paar keer tevoorschijn, en we zijn vertrokken.

Slechts één keer tijdens de twee uur komen we van onze stoelen af. We mogen buiten in groepjes – twintig minuten lang – oefenen op twee manieren waarop je in het vierde gaatje kunt blazen. Al snel hoor ik mensen zelf maar wat op de harmonica fiedelen. Ik ben blij als we weer naar binnen mogen.

Vanaf dat moment gaat het snel. We spelen klassikaal Broeder Jacob, Lang Zal Hij Leven en Oh Suzannah. Dat laatste wordt op de telefoon van de harmonicaman opgenomen.

Ter afsluiting mag onze directeur naar voren komen om samen met de man te improviseren. De man op gitaar en de directeur op mondharmonica. Ik ben blij dat onze directeur enthousiast blaast en vrolijkheid de ruimte instuurt. Zo is het ook niet zo schrijnend dat de harmonicaman prompt de naam van de directeur vergeet en tot drie keer toe zegt dat je op een 10-gats mondharmonica niet vals kunt spelen.

Op verzoek improviseert hijzelf op mondharmonica, op gitaar begeleid door een van onze nieuwe begeleiders.

Ik bedank de man voor de workshop. Ik realiseer me dat dat ook is wat het was. Met teambuilding had het niets te maken. Ik bedank hem niet voor de gratis demonstratie “begeleidershouding” waarvan ik veel heb geleerd.


Regen en water

augustus 28, 2015

Het regende en bleef regenen. Ik spoelde het toilet met regenwater. Het niveau in de watertank daalde nauwelijks. Ik liet voorzichtig water wegstromen. Regen vulde het weer aan. Ik gebruikte twee emmers regenwater in mijn bad. Nog zit de tank te vol. Vanavond ga ik de planten nog maar eens extra water geven.


Vocht en voedsel

augustus 27, 2015

In mijn huis huis is het net zo vochtig als buiten. De muren zijn op sommige plekken niet meer dan baksteen platen en op de keukenmuur, achter de vuilbak, prijkt een forse vochtplek. Mijn huis staat in Nederland. Nederland is nat. Zeker de laatste paar dagen. De hygrometer in de keuken haalt net de tachtig procent.

In mijn keukenkast staat een potje steviapoeder. Stevia heeft de naam gezond te zijn. En is bloedsuikerverlagend. Het witte poeder is door het vocht veranderd in een solide, glimmende bonk spul dat in niets op etenswaar lijkt. Ik vraag me af waarom steviapoeder eigenlijk wit is. De plant is immers groen. Op internet vind ik dat het gaat om stevioglycocide, een gebleekt extract van de steviaplant. Om een extract te maken wordt gebruik gemaakt van ionisatie. Zo natuurlijk is dat steviapoeder dus inderdaad niet. Ik was weer gewoon bezig met het consumeren van geraffineerde rommel.

Ik bestel op internet een grote zak groene stevia. Geteeld in Spanje. De Indonesische variant laat ik aan me voorbijgaan. Zo hoef ik me niet schuldig te voelen over onnodige vliegtuigvluchten.


Water

augustus 26, 2015

Een tijdje geleden kocht ik een waterton. Omdat planten regenwater lekker vinden. Omdat een ton leuk staat in de tuin. Ook al is hij van donkergroen plastic. En omdat het handig is om water dichtbij de planten te hebben.

Laatst kregen we twee enorme 1000-liter vaten van de buurman. De 50-liter ton valt erbij in het niet. Bij de eerste fikse regenbui keken we met ontzag hoe snel het eerste vat zich vulde. Emmer voor emmer bracht T water over naar vat nummer twee.

T is voor een paar weken weg. Het regent veel. En hard. Het eerste vat vult zich in een razend tempo. Ik begin de dag met emmers overzetten naar het andere vat. Na twee dagen is vat twee vol.

Ik maak me zorgen over wat er kan gebeuren als het eerste vat vol raakt. We hebben nog geen overloop geïnstalleerd. Ik besluit mijn toilet met regenwater te gaan doorspoelen.


Als een vlinder

augustus 25, 2015

Die niet meer vlinderen kan.

muurvlinder


Koffiezicht

augustus 24, 2015

Blij was ik: na het stoppen met koffie drinken was mijn wazig zicht voorbij. Ik zag de blaadjes van de bomen aan de overkant van de weg weer duidelijk bewegen in de wind. Ik zag geen twee beelden meer die net niet goed over elkaar heen lagen. Ik hoefde niet meer te knipperen tijdens het lezen om mijn focus te vinden.

Vandaag – na een inspannend weekend – zie ik weer als vanouds: slecht.

De koffie lokt.


Veroudering

augustus 20, 2015

Op mijn linker kuit zie ik een groene ader kronkelen. Ik denk aan een spatader. Ik denk aan oude vrouwtjes met permanent en steunkousen. Mijn huid lijkt op de plek van de ader niet helemaal glad. Ik kijk naar mijn andere kuit. Die ziet er beslist beter uit.

Ik ga trainen. Tijdens een dertig minuten durende YouTube yogasessie voor de onderrug zie ik mijn rechter voet enigszins in de verdrukking op de mat liggen. Het vel is gerimpeld.

Ik kijk naar mijn linker kuit. De groene ader schemert nog door mijn huid heen.


Koffieloos

augustus 19, 2015

Vijf dagen ben ik nu koffieloos. Ik zie een stuk scherper. En ik slaap een stuk slechter. Dat laatste kan ook liggen aan de stevia-caramel-chocolade die ik vier dagen lang at.


Maaigeweld

augustus 18, 2015

De man van de groenvoorziening knettert met zijn heupmaaimachine door de straat. Hij heeft een lange baard. Ik denk aan ZZ Top. De grasstengels en bermbloemen vallen met bosjes. Ik gluur voorzichtig naar buiten om te zien of de planten aan de onderkant van mijn wijnrank gespaard zijn gebleven. Dat zijn ze.


Licht

augustus 17, 2015

Als ik me heel slecht voel stel ik me voor dat ik onder een douche van licht sta en alle narigheid wordt weggewassen. Vaak helpt het niets.

licht


Reizen

augustus 16, 2015

Ik las net op Facebook dat als reizen gratis was, de schrijver van de spreuk continu onderweg zou zijn. “Maar reizen ìs gratis,” dacht ik. Als je maar graag genoeg wil zijn er manieren zat. Je kunt fietsen, wandelen, liften, in je tentje in een bosje slapen, je diensten aanbieden in ruil voor een overnachting en wat eten, vrijwilligerswerk in het buitenland doen waarbij reiskosten en eten betaald worden. Keus genoeg, zou je zeggen.

De foto die bij de spreuk hoorde toonde een jonge vrouw die een foto maakte. Met een grote camera. Van een toeristische attractie. De vrouw wilde dus graag consumeren. En tja, dat is – met recht – niet gratis.


Koffie

augustus 15, 2015

Ik zet koffie. In de keuken van een vriend. De vriend zelf ligt nog in bed.

Ik zit in zijn zetel. Overdwars. Benen over de armleuning. Boek in de hand. Kopje balancerend op de leuning naast mijn benen. De koffie is straf. Ik geniet.

Na twee koppen word ik misselijk.

Ik vraag me af of ik geniet van de koffie of van het idee van koffie. Soms betrap ik mezelf erop dat ik gedachteloos mijn koffie wegklok tijdens het lezen. Dan merk ik dat het kopje leeg is zonder dat ik echt iets geproefd heb.

Ik besluit een maand lang geen koffie te drinken. Ik hoop er meer energie door te krijgen. En ik wil weten of ik het echt zal missen.


Zwembad

augustus 13, 2015

Vanuit mijn hotelraam kijk ik uit op een zwembad. Ik ben gefascineerd. Ik kijk en blijf kijken. En denk aan de films van Ulrich Seidl.

zwembad


Platen

augustus 12, 2015

Op een verkooppagina biedt een vrouw uit een naburig dorp 600 lp’s te koop aan. Voor maar 1 euro per stuk. Ik vraag of ik kan komen kijken. Ze antwoordt dat het dezelfde avond kan. Ik kijk op de Facebookpagina van de vrouw. Bij het zien van haar foto’s en teksten krijg ik medelijden met haar. En een heel grauw gevoel. Ik kijk naar het gezicht van haar man. Er klopt iets niet. Het grauwe gevoel verandert in iets veel naarders. Ik wil niet naar hun huis. Ik wil deze mensen niet zien. Ik wil niet weten waar dat extreme gevoel vandaan komt. Ik stuur de vrouw een bericht met de mededeling dat ik niet meer geïnteresseerd ben. En voel enorme opluchting.


In Luxemburg

augustus 11, 2015

Sliep ik twee dagen in de open lucht.

11218210_10153502716456800_2932472649420853808_n


De kelner

augustus 10, 2015

In het hotel. De ontbijtzaal. De kelner maakt een praatje:
“There are many people today.”
“That’s true.”
“What’s that?”
“True.”
“Strange?”
“No, true.”
“Yes.”


Boodschappentherapie

augustus 5, 2015

Ik ga naar het dorp. Ik wil een trainingsbroek, een lichtblauwe roos voor in mijn haar, gezichtspoeder en broccoli. En ik wil het huis uit. Ik heb net ruzie gemaakt en voel me belabberd.

Bij de Scapino vind ik een toffe trainingsbroek. Voor een toffe prijs. Ik bedenk dat ik al trainingsbroeken genoeg heb en hang hem terug in het rek. Bij de sportwinkel vind ik een nog leukere Puma-trainingsbroek. Die ik ook terug hang. In drie winkels kijk ik naar rozen. Ze zijn te groot, te klein, of hebben net niet de goede kleur. Het gezichtspoeder wil ik niet meer. Ik improviseer dit weekend wel met de restjes schmink die ik nog heb. De broccoli bij de groentekraam is te duur. En is ook nog eens per twee. Ik koop gerookte tofu bij de natuurvoedingswinkel. En steviachocolade.

Weer thuis is de woede over de ruzie gezakt.


Stoer

augustus 2, 2015

Ik voelde me best stoer: in mijn eentje onderweg met de zwarte Volkswagen pick-up om de Sol’Air trapezeinstallatie op te zetten. En daarna, met S, twee shows te spelen.

volkswagen