Stop

september 29, 2015

In het afvoerputje van de wasbak steekt een stop. De laatste keer dat ik er was wandelden er twee oorwurmen over het witte porselein. Ik spoelde ze weg. Nu verwacht ik, elke keer als ik de stop uit het putje trek, dat woedende oorwurmen me tegemoet zullen snellen om wraak te nemen. Ik laat de stop nog maar even zitten.


Beesten

september 28, 2015

Ik pluk een trosje druiven van de rank boven mijn voordeur. Neem het mee naar mijn kamer. Ik zie een bruin beest op een druif. Een oorwurm. Ik loop naar het raam en schud hem van de tros af.

Ik ga naar de badkamer. Ik houd de tros onder de kraan. Het is de eerste keer dat ik druiven was. Acht oorwurmen en een kleine slak spoelen van tussen de druiven.

Ik vraag me af of ik de afgelopen weken wellicht oorwurmen gegeten heb.


Thee-ei

september 27, 2015

Ik zoek een thee-ei. Een thee-ei dat door de opening van mijn thermosfles past. Ik kijk in de dure keukendbenodigdhedenwinkel in het dorp. Ik kijk bij de Marskramer. Het Marskramer-ei is goedkoper. Ik koop het dure ei omdat er geen verpakking omheen zit.

Ik wil het ei afwassen voordat ik het gebruik. Ik probeer het open te krijgen. De schroefsluiting geeft geen krimp. Ik sla met het ei op het aanrecht. Het helpt niets. Ik leg het ei weg.

Een uur later probeer ik het nog een keer. Weer zonder resultaat. Ik loop naar mijn trainingsruimte en spuit vloeibare hars op mijn vingers. In een wip is het ei open.


Rijstkorrel

september 26, 2015

De tafels in de refter zijn afgeruimd. Twee van de drie tafels zijn ook al schoongemaakt. Op de derde tafel is de vaatdoek stil komen te liggen bij de leerkrachten. Ik loop ernaartoe en haal het doekje zigzaggend over de tafel heen totdat het voor een grijzende leerkracht ligt. De leerkracht kijkt me aan en wijst naar een rijstkorrel die tien centimeter van het doekje af ligt. Zijn blik commandeert me de rijstkorrel op te rapen. Ik kijk de man in de ogen. Mijn blik vertelt hem dat hij dat zelf mag doen. Ik draai me om om mijn collega’s te helpen met het prepareren van de tafels voor de volgende maaltijd.


Lieverkoekjes

september 25, 2015

Tijdens de boswandeling vragen twee leerlingen me over diabetes. De jongen wil weten hoe je het krijgt. En wanneer je insuline moet spuiten. Het meisje luistert. Ze is veel te zwaar. Diabetes zit bij haar in de familie. Ze zegt dat ze nooit zo’n zwaar dieet als het mijne zou willen. Dat ze liever gezond is en vroeg sterft.


De druppel

september 21, 2015

Ik sta bij de kassa. Ik reik over mijn boodschappen heen om een volgende-klant-bordje te pakken. Ik voel dat er iemand in mijn persoonlijke ruimte komt staan. Ik kijk opzij. Een man staat naast me. Dat vind ik wat ongemakkelijk. Aan de kassa hoort de volgende klant achter me te staan. Liefst op wat afstand. Ik kijk nog eens naar de man. En hoop dat mijn blik hem een stap achteruit doet stappen. Ik zie een druppel aan zijn neus hangen. Ik kijk snel voor me.

Ik zet mijn boodschappenmand in de auto. Een stukje verder laadt de man een net aangekochte schuurmachine in zijn auto. Zelfs op afstand zie ik de druppel. Ik ga achter het stuur zitten. Ik wacht tot de druppel valt. De man verdwijnt achter zijn auto. Met druppel. Ik start mijn motor.


Thuis op zondag

september 20, 2015

De buurman maait het gras. Ik zie hem, door de heg heen, op een neer bewegen over zijn minuscule gazon. Zijn grasmaaier knettert.

Ik hang de was op. Ik knijp mijn ogen dicht om niet verblind te worden door de felle zon. Er zitten nieuw, blankhouten knijpers in de ton. En oude bruine.

Ik loop met mijn mand naar het landje. Ik steek mijn sleutel in het hangslot, maar krijg hem niet omgedraaid. Ik klim over het gaas. Ik pluk appels. Ik raap peren. Ik klim terug over het gaas en loop naar huis.

Ik bak appelperentaart.


In the woods

september 19, 2015

IMG_6085 kopie


Een nacht op het veld

september 18, 2015

Ik lig op de zolder van de Fritzel. Als ik zou opstaan stoot ik mijn hoofd tegen het dak. Ik lig wakker. Ik vind dat ik niet mag plassen. Want dan stoor ik de drie collega’s die ook op zolder slapen. Met het kraken van planken en het openen van een piepend luik. En de twee collega’s die in bedsteden naast de trap slapen. En de collega die op de bank vlakbij het toilet slaapt.

Ik vraag me af wat er gebeurt als er brand uitbreekt. Er zijn twee heel kleine ramen op zolder. Waar ik ver vandaan lig. Ik vraag me af of de platen die tegen het dak getimmerd zijn giftige dampen af zullen geven bij brand.

Ik hoor iemand kuchen.


Onderbewust

september 17, 2015

Ik droom dat ik stofzuig. Op het strand. Het strand verandert in een steile helling. En daarna in de hoedenplank van mijn auto. Ik blijf maar zuigen.

Ik vraag me af wat mijn onderbewuste me probeert te zeggen.


Tocht en natuur

september 15, 2015

We zijn in de bossen. Met twintig pubers. Het regent. De zon schijnt. Een paar meisjes klagen. Het regent. Een meisje klaagt.

Ik overpeins, samen met mijn collega, hoe we de negativiteit van de meisjes kunnen overwinnen. Ik vraag me af waar de oorzaak ligt. Waarom, een meisje in het bijzonder, alles wat gezegd of gevraagd wordt in vraag moet stellen en zich ertegen af moet zetten. Ik maak me zorgen over de positievere pubers in de groep die nu overschreeuwd worden.

Ik zie onzekerheid. Behoefte aan aandacht. Angst voor het onbekende. En angst om niet te kunnen voldoen.

Het is even droog. Er wordt gekookt. In drie groepen. We wandelen verder. Het bos is prachtig, zo met de zon op de waterdruppels die op de blaadjes van de bomen liggen. Het meisje laat muziek uit haar gsm en de meegebrachte speaker klinken. Wij denken, samen met de leerkracht, na over hoe we een goede sfeer kunnen creëren waarin plaats is voor iedereen.

Een meisje stampt een spin dood. Die ook maar gewoon woonde, hier in het bos.

Na een stuk individuele stilte-wandeling steken enkele leerlingen schuchter hun hand op als gevraagd wordt of iemand het fijn vond. Zo even alleen. Met alleen natuur om je heen. Nog een paar handen gaan omhoog.

IMG_6116


Druiven

september 13, 2015

De druiven zijn rijp. Ik hou van druiven, maar moet er enorm mee uitkijken. Ik pluk een trosje. Ik eet geitenkaas en begin daarna aan de druiven. Zodat de suikers niet in een klap in mijn bloed komen. Ik houd de tros omhoog om de laatste paar druiven er vanaf te happen en zie, net op tijd, een glanzend bruine oorwurm over een van de druiven marcheren.


Onzichtbaar

september 12, 2015

Ik sta met mijn auto in een parkeervak voor de school. Tussen de neuzen van de geparkeerde auto’s en het schoolgebouw ligt een trottoir. Ik zit achter het stuur en eet een stukje cake. Ik zie een vrouw aan komen lopen. Ik voel me ongemakkelijk. Alsof ik iets onbetamelijks doe. Alsof ik aan het gluren ben. Ik hou mezelf voor dat, als ik niet beweeg, de vrouw me niet zal zien. De vrouw loopt langs mijn auto, draait haar hoofd, en kijkt naar binnen. Pas dan zie ik het schijnsel van mijn koplampen op de muur van de school.


Herinneringen

september 11, 2015

put


Vluchtelingen

september 10, 2015

Iedereen praat over de vluchtelingen. Iedereen heeft een mening. Iedereen weet hoe het moet. Ik weet niet hoe het moet.

Ik luister. En ik kijk. Ik zie de foto van het aangespoelde dode jongetje. Ik hoor dat de vader met zijn kinderen naar Europa wilde voor tanden. Nieuwe tanden en een beter leven. Ik lees dat die vader dus slecht is. Ik snap niet waarom het slecht zou zijn om tanden in je mond te willen hebben en een goed leven te wensen voor je gezin.

Ik kijk en ik luister en ik lees. Ik hoor dat Saoudi Arabië nul vluchtelingen plaats biedt. Ik lees dat Saoudi Arabië 500.000 Syriërs met werkvisum na het verlopen van dat visum heeft toegestaan te blijven.

Ik lees dat de armste Syriërs niet naar het buitenland kunnen vluchten. Dat er enorme kampen binnen Syrië zijn. Dat maar een klein percentage het redt tot in Europa.

Ik lees dat de VS en Turkije wapenen geleverd hebben aan de ISIS. Ik lees dat Rusland wapenen heeft geleverd aan Syrië. Ik hoor dat grote mogendheden profijt hebben bij oorlog in het Midden Oosten. Ik hoor dat de VS profijt hebben bij een instabiel Europa. Ik vraag me af wie er precies profijt heeft bij onze focus op de vluchtelingen en niet op het grotere plaatje.

Om me heen voel ik vooral angst. En die angst, ben ik bang, wordt met zorg gezaaid.


Hyena’s

september 9, 2015

Ze zijn veertien jaar en zitten vol leven. Vooral de jongens. De meisjes zijn rustig. Een meisje is zelfs teruggetrokken te noemen. Ze praat met niemand. Ze zegt alleen iets als het moet. Ze zijn met drieëntwintig. Ze willen naar buiten.

“Nachtspel mevrouw! Nachtspel! We lichten wel bij met de gsm. Gaan we naar buiten? Ja?” Ik zeg dat we buiten een samenwerkingsopdracht kunnen doen. Als ze dat willen. Dat willen ze.

We lopen naar de vers aangelegde zwemvijver waar een speciaal voor het spelen geschikt gemaakte boomstam overheen ligt. Ik vraag ze of ze denken dat de hele klasgroep over de stam heen naar de overkant zou kunnen komen. Een jongen springt op de stam, gaat zitten en schuifelt naar de overkant. De klas reageert nauwelijks. “Dat ga ik niet doen hoor,” hoor ik. Het grootste deel van de klas rent om de vijver heen en joelt vanaf de overkant dat ze er zijn. Er wordt hard gelachen.

Een tweede jongen schuifelt naar de overkant. Hij wordt bekogeld met kastanjes. Leerlingen rennen op en neer om de vijver heen. Een meisje waagt zich aan de oversteek. Maar de helft van de klas ziet het.

Het teruggetrokken meisje heeft een lange stok in haar linkerhand. Ze loopt de stam op. Balanceert. Ze gebruikt de stok om op te steunen. Als ze twee meter gevorderd is glijdt ze uit. En valt. In het water. Een groep jongens lacht wild. Als hyena’s.


Gefeliciteerd

september 7, 2015

Bij de Gamma wil ik een vijf Euro kortingsbon inleveren. Op de bon staat: gefeliciteerd met uw verjaardag. Ik vraag me af hoe de Gamma weet wanneer ik jarig ben. Het volgende moment realiseer ik me dat mijn verjaardag in mei valt. Nu is het september. De verjaardag van mijn vader, van wie de voordeelpas is die ik gebruik, komt er aan. Al is mijn vader er niet meer om hem te vieren.


Ongewenste muziek

september 6, 2015

Om half twaalf ’s nachts word ik wakker. Muziek bonkt in mijn kamer. Even denk ik dat de muziek uit een langsrijdende auto komt. Het bonken houdt aan. Ik vraag me af waar het vandaan komt. Ik ben klaarwakker. Ik loop naar het raam. Er staan geen extra auto’s op de parkeerplaats. Dus een feest in het dorpshuis is het waarschijnlijk niet. Ik doe oordopjes in en ga slapen.

Om half twee word ik weer wakker. Ik vraag me af of mijn oordopjes uit kunnen. Ik haal ze uit mijn oren. Ik hoor het bonken van muziek. Ik doe de oordopjes weer in.


Rode appeltjes en recept

september 5, 2015

Ik heb prachtig glimmende rode appeltjes van mijn eigen appelboom. Bijna elke appel is het huis van een worm. En de appeltjes zijn niet rijp. Dus maak ik appel-frambozentaart.

Ik gebruik:
– mijn rode appeltjes
– amandelmeel
– kastanjemeel
– gebroken lijnzaad
– kokosmeel
– kikkererwtenmeel
– zout
– halve theelepel groen steviapoeder
– kwart bakje kokosolie
– kaneel
– appelciderazijn
– diepvriesframbozen

In een grote kom schud ik uit de losse pols amandelmeel, kastanjemeel, gebroken lijnzaad, kokosmeel en kikkererwtenmeel. Als ik denk dat de meelhoop hoog genoeg is smelt ik een kwart bakje kokosolie van de Aldi. Intussen maal ik zout boven de meelhoop en meng er een halve theelepel groene stevia doorheen. Als de kokosolie vloeibaar is roer ik hem met een vork door het meelmengsel. Er moet een vettig kruimeldeeg ontstaan. Is het niet vet genoeg, dan gaat er olie bij. Te vet kan bijna niet.

In een ronde siliconen bakvorm stort ik de inhoud van de kom en plet het deeg met een vork gelijkmatig over de bodem en tegen de opstaande rand. Appelplakjes, met schil en al, gaan op de bodem. Daaroverheen komt een laag frambozen. De rest van de appels gaan in plakjes in de kom. Ik strooi flink wat kaneel. Ik sprenkel flink wat azijn. En zorg dat het min of meer verdeeld raakt over de appelschijfjes. Dan gaat er zoveel mogelijk appel de vorm in.

In de oven, 55 minuten op 180 graden en een uurtje later staat er een mooie taart op het aanrechtblad.


Appelexpeditie

september 4, 2015

Heel even schijnt de zon. Ik wandel met mijn wilgentenen mandje naar het landje. Daar bezwijkt een appelboom bijna onder de lading appels die hij draagt. Ik raap de appels die gevallen zijn. Net voor de volgende hoosbui ben ik weer terug binnen.


Gezond en fit

september 3, 2015

Ik sta op met ongekend veel energie. Ik doe een zeven minuten durende buikspier workout. Ik voel dat ik heb bewogen, maar ik voel nog niet genoeg. Ik doe er nog een vijf minuten durende buikspier workout achteraan. Ik stretch. En doe, in etappes, tien pull-ups. En nog maar wat krachttraining. Ik sluit af met een doorloop van mijn trapezeact.

Ik eet groente-chips. De biologische variant van de AH. Ik zie dat er aardappelen in zitten. Die zijn niet goed voor me. Ik besluit om dat te negeren en gewoon de zak leeg te eten.


Het schooljaar begint

september 2, 2015

Het schooljaar is begonnen. Zoals ook de vormingen. Volgende week wacht me een vorming die ik vorig jaar ook gaf. Aan een groep van vijftien jongens uit het derde leerjaar met als richting sport. Vijftien jongens in trainingspakken. Vijftien jongens die niet stil wilden zitten en, als het even kon, ook niet na wilden denken. Vijftien jongens in het kleinste lokaal van het Chiro-huis.

Op de eerste avond nam ik ze mee het bos in. Ik gaf ze een opdracht en liet de verantwoordelijkheid verder aan henzelf over. De enige eis die ik had was dat ze geen afval in het bos achter mochten laten.

Ze hadden chips. Ze hadden snoep. Ze hadden drinken. Alles werd binnen de eerste tien minuten opgegeten en opgedronken. Sommigen kregen veel, anderen niets. Honderd meter zijn ze het bos in geraakt. Daarna lag de helft op de grond, zat er eentje achter een bosje en had een ander zijn hand opengehaald. Van de opdracht maakten ze zich gemakkelijk af. We hadden goed wat materiaal om over na te praten en naar terug te verwijzen.

Toch hoop ik dat het dit jaar anders gaat.


In de rij

september 1, 2015

En klaar voor actie.

soldaten