Oudjaar

december 31, 2015

Buiten klinken harde knallen. Ik zit in bed. Met mijn laptop. Ik heb net een feestmaal gegeten van zwarte bonen met crème fraîche. Voor vanavond heb ik een slecht boek en een 35 cl flesje prosecco.

Iedereen die ik ken is bij vrienden of familie. Ik ben ook graag bij mijn vrienden. En bij mijn broers. Alleen hoeft dat niet per sé op oudejaarsavond. Ik zal aan ze denken als ik mijn glaasje prosecco drink. Dat glas drink ik niet om twaalf uur, maar gewoon, wanneer ik er zin in heb.

Op oudejaarsavond heb ik meestal zin om voor twaalf uur naar bed te gaan. Omdat het kan. Omdat ik voor niets en niemand hoef op te blijven. Dan luister ik vanonder mijn dekbed naar het vuurwerk. En doe oordopjes in als ik het geknal zat ben.

Advertenties

Bloed

december 30, 2015

Mijn vriendin komt klimmen. Na twee keer in het touw geweest te zijn kijkt ze naar haar voet en zegt, niet zonder trots: “Kijk, bloed!”

Ik denk aan de keer dat S kwam trainen en we bloeddruppels op de vloer vonden. We onderzochten onszelf. Niets. S zag bloed onder mijn voetzool en veegde het met een beetje spuug weg. Pas veel later vonden we de wond aan haar enkel.

Gisteren pakte ik in het halfdonker mijn boodschappen uit. Ik voelde iets plakkerigs. Ik vroeg me af wat er gelekt kon hebben. Het pak gerookte haring was nat. Even later ontdekte ik een aardige en flink bloedende wond aan mijn ringvinger, waar ik niets van had gevoeld.

Ik prik mezelf om mijn bloedsuiker te meten. Ik voel de naald nauwelijks. Het bloed komt gemakkelijk. Ik denk aan neuropathie en zou blij zijn met een ietsje meer pijn.


Lijn

december 28, 2015

Ik trek een oude spijkerbroek aan. Hij zit niet lekker. Hij spant. Vooral in de taille. Ik kijk. Ik kan me niet herinneren dat de broek zo zat. Ik vraag me af of ik ben aangekomen.

Mijn vriendin vertelt me dat ze ongemerkt vijf kilo verzwaard was. Niemand had het gezien. Ook ik niet. Ze vertelt dat haar jurkjes strakker gingen zitten.

Ik ga op de weegschaal staan. De weegschaal doet niets. De batterij is op.

Ik denk aan de wasdroger. Misschien laat die mijn spijkerbroek wel krimpen. Aan mijn andere kleren merk ik niets. Het is alleen die ene broek.

Ik meet mijn bloedsuiker. Na een normaal ontbijt van roggecrackers en kaas. Ik piek enorm. Ik meet die dag nog een paar keer. Ik word ongerust.

Ik vervang de batterij van de weegschaal. Ik weeg 62,8 kilo. Ik bedenk dat ik al die kilo’s in de trapeze op moet trekken. Ik denk aan het optreden in januari waar ik voor aan het trainen ben.

Ik let op mijn eten. Nog meer dan normaal. In januari moet en zal mijn broek weer lekker zitten.


Monomaan

december 27, 2015

Begin januari heb ik een duotrapeze-optreden in Duitsland. Met mijn vriendin S. We hebben twee dagen samen getraind om te zien waar we stonden. De kracht is goed. De techniek ook. Behalve één klein ding. Bij de ceinturé, wanneer ik mijn benen rond S’ lichaam haak, klem ik mijn voeten niet stevig genoeg. En dat is nu juist iets wat ik niet in mijn eentje kan oefenen.

Ik bedacht dat ik dat zou kunnen trainen door mijn benen rondom een vrij hangende bokszak te klemmen en dan sit-ups te doen. Jammer genoeg heb ik twee jaar geleden mijn bokszak verkocht. Ik verzin een oefening op mijn vintage fitnessbank. Ik krijg er een enorme bloeduitstorting van, schuin onder mijn knie en dus zichtbaar in het optreedkostuum.

Ik slaap. En droom. Een erotische droom nogal liefst. Als de droomman zich tussen mijn benen laat zakken haak ik mijn voeten achter zijn rug in elkaar. En test of ik genoeg kracht heb.


Kerst

december 26, 2015

Ik ben graag alleen. Toch ging ik gisteren naar de ouders van een goede vriend om Kerst te vieren. Nou ja, eigenlijk niet om Kerst te vieren, maar om er te zijn voor de vriend en zijn ouders. Ik ben sociaal geweest. En geduldig. En heb het fijn gehad met mijn vriend.

Daarom mag ik vandaag doen wat ik wil. Ik hang de hele morgen in bed. Ik lees een boek. Surf wat op internet. Vanmiddag ga ik misschien wel trainen. En misschien ook niet. Als er iemand aanbelt doe ik niet open.


Walging

december 24, 2015

Op Facebook kom ik een foto tegen van een zeer dikke vrouw die ondersteboven in een paaldanspaal hangt. Daarnaast prijkt een foto van een kip aan het spit.

In het commentaar onder de foto’s lees ik hoe onsmakelijk de vrouw is. Dat ze de eetlust bederft. Hoe durft ze.

Ik ben blij dat de vrouw durft. Dat ze, ondanks de handicap van haar kilo’s in bikini die paal in is gegaan. Dat ze zo lang getraind en doorgezet heeft tot ze ondersteboven kon hangen. Dat is iets om trots op te zijn.

Ik van walg van die mannen die laf vanachter hun computer de vrouw – die ze niet eens kennen – beschimpen. En die daarmee alleen zichzelf belachelijk maken.


Vaatwasser

december 23, 2015

Na een weekend oliebollen bakken in Terneuzen lijkt alles naar vet te ruiken. Mijn huid voelt vet aan. Mijn kleren stinken. Zelfs mijn huis ruikt anders.

Ik was mezelf en mijn kleren. Ik besluit de roosters van mijn afzuigkap schoon te maken. Eerst met de hand, waarna ze nog vettig aanvoelen, en daarna in de vaatwasmachine. In de bestekbak vind ik een onbekende lepel.

Ik start de machine. Er gebeurt weinig tot niks. Ik foeter en probeer nog wat en ga daarna naar bed.

De volgende ochtend zijn de roosters nog steeds vet. Ik probeer weer van alles. Tot ik me herinner dat de loodgieter, bij het ontstoppen van de gootsteen vorig jaar, de vaatwasmachine af- en weer aangesloten heeft.

Ik draai de kraan die zich in het gootsteenkastje bevindt open, en voilà, de vaatwasser ronkt vrolijk.