Oudjaar

december 31, 2015

Buiten klinken harde knallen. Ik zit in bed. Met mijn laptop. Ik heb net een feestmaal gegeten van zwarte bonen met crème fraîche. Voor vanavond heb ik een slecht boek en een 35 cl flesje prosecco.

Iedereen die ik ken is bij vrienden of familie. Ik ben ook graag bij mijn vrienden. En bij mijn broers. Alleen hoeft dat niet per sé op oudejaarsavond. Ik zal aan ze denken als ik mijn glaasje prosecco drink. Dat glas drink ik niet om twaalf uur, maar gewoon, wanneer ik er zin in heb.

Op oudejaarsavond heb ik meestal zin om voor twaalf uur naar bed te gaan. Omdat het kan. Omdat ik voor niets en niemand hoef op te blijven. Dan luister ik vanonder mijn dekbed naar het vuurwerk. En doe oordopjes in als ik het geknal zat ben.


Bloed

december 30, 2015

Mijn vriendin komt klimmen. Na twee keer in het touw geweest te zijn kijkt ze naar haar voet en zegt, niet zonder trots: “Kijk, bloed!”

Ik denk aan de keer dat S kwam trainen en we bloeddruppels op de vloer vonden. We onderzochten onszelf. Niets. S zag bloed onder mijn voetzool en veegde het met een beetje spuug weg. Pas veel later vonden we de wond aan haar enkel.

Gisteren pakte ik in het halfdonker mijn boodschappen uit. Ik voelde iets plakkerigs. Ik vroeg me af wat er gelekt kon hebben. Het pak gerookte haring was nat. Even later ontdekte ik een aardige en flink bloedende wond aan mijn ringvinger, waar ik niets van had gevoeld.

Ik prik mezelf om mijn bloedsuiker te meten. Ik voel de naald nauwelijks. Het bloed komt gemakkelijk. Ik denk aan neuropathie en zou blij zijn met een ietsje meer pijn.


Lijn

december 28, 2015

Ik trek een oude spijkerbroek aan. Hij zit niet lekker. Hij spant. Vooral in de taille. Ik kijk. Ik kan me niet herinneren dat de broek zo zat. Ik vraag me af of ik ben aangekomen.

Mijn vriendin vertelt me dat ze ongemerkt vijf kilo verzwaard was. Niemand had het gezien. Ook ik niet. Ze vertelt dat haar jurkjes strakker gingen zitten.

Ik ga op de weegschaal staan. De weegschaal doet niets. De batterij is op.

Ik denk aan de wasdroger. Misschien laat die mijn spijkerbroek wel krimpen. Aan mijn andere kleren merk ik niets. Het is alleen die ene broek.

Ik meet mijn bloedsuiker. Na een normaal ontbijt van roggecrackers en kaas. Ik piek enorm. Ik meet die dag nog een paar keer. Ik word ongerust.

Ik vervang de batterij van de weegschaal. Ik weeg 62,8 kilo. Ik bedenk dat ik al die kilo’s in de trapeze op moet trekken. Ik denk aan het optreden in januari waar ik voor aan het trainen ben.

Ik let op mijn eten. Nog meer dan normaal. In januari moet en zal mijn broek weer lekker zitten.


Monomaan

december 27, 2015

Begin januari heb ik een duotrapeze-optreden in Duitsland. Met mijn vriendin S. We hebben twee dagen samen getraind om te zien waar we stonden. De kracht is goed. De techniek ook. Behalve één klein ding. Bij de ceinturé, wanneer ik mijn benen rond S’ lichaam haak, klem ik mijn voeten niet stevig genoeg. En dat is nu juist iets wat ik niet in mijn eentje kan oefenen.

Ik bedacht dat ik dat zou kunnen trainen door mijn benen rondom een vrij hangende bokszak te klemmen en dan sit-ups te doen. Jammer genoeg heb ik twee jaar geleden mijn bokszak verkocht. Ik verzin een oefening op mijn vintage fitnessbank. Ik krijg er een enorme bloeduitstorting van, schuin onder mijn knie en dus zichtbaar in het optreedkostuum.

Ik slaap. En droom. Een erotische droom nogal liefst. Als de droomman zich tussen mijn benen laat zakken haak ik mijn voeten achter zijn rug in elkaar. En test of ik genoeg kracht heb.


Kerst

december 26, 2015

Ik ben graag alleen. Toch ging ik gisteren naar de ouders van een goede vriend om Kerst te vieren. Nou ja, eigenlijk niet om Kerst te vieren, maar om er te zijn voor de vriend en zijn ouders. Ik ben sociaal geweest. En geduldig. En heb het fijn gehad met mijn vriend.

Daarom mag ik vandaag doen wat ik wil. Ik hang de hele morgen in bed. Ik lees een boek. Surf wat op internet. Vanmiddag ga ik misschien wel trainen. En misschien ook niet. Als er iemand aanbelt doe ik niet open.


Walging

december 24, 2015

Op Facebook kom ik een foto tegen van een zeer dikke vrouw die ondersteboven in een paaldanspaal hangt. Daarnaast prijkt een foto van een kip aan het spit.

In het commentaar onder de foto’s lees ik hoe onsmakelijk de vrouw is. Dat ze de eetlust bederft. Hoe durft ze.

Ik ben blij dat de vrouw durft. Dat ze, ondanks de handicap van haar kilo’s in bikini die paal in is gegaan. Dat ze zo lang getraind en doorgezet heeft tot ze ondersteboven kon hangen. Dat is iets om trots op te zijn.

Ik van walg van die mannen die laf vanachter hun computer de vrouw – die ze niet eens kennen – beschimpen. En die daarmee alleen zichzelf belachelijk maken.


Vaatwasser

december 23, 2015

Na een weekend oliebollen bakken in Terneuzen lijkt alles naar vet te ruiken. Mijn huid voelt vet aan. Mijn kleren stinken. Zelfs mijn huis ruikt anders.

Ik was mezelf en mijn kleren. Ik besluit de roosters van mijn afzuigkap schoon te maken. Eerst met de hand, waarna ze nog vettig aanvoelen, en daarna in de vaatwasmachine. In de bestekbak vind ik een onbekende lepel.

Ik start de machine. Er gebeurt weinig tot niks. Ik foeter en probeer nog wat en ga daarna naar bed.

De volgende ochtend zijn de roosters nog steeds vet. Ik probeer weer van alles. Tot ik me herinner dat de loodgieter, bij het ontstoppen van de gootsteen vorig jaar, de vaatwasmachine af- en weer aangesloten heeft.

Ik draai de kraan die zich in het gootsteenkastje bevindt open, en voilà, de vaatwasser ronkt vrolijk.


Ring

december 22, 2015

“Ik zou graag een ring passen die ik in de etalage heb gezien.”
“Wijst u hem maar aan, dan pak ik hem voor u.”
“Het is die gouden met rode steentjes.”
“Deze?”
“Nee, eentje naar rechts.”
“Deze?”
“Ja.”
“Ik moet u teleurstellen. Deze ring heeft donkerblauwe steentjes. Heel donkerblauw. Kijkt u maar.”
“Ik zie het niet.”
“Sinds we zijn overgestapt op LED-verlichting kun je hier binnen de kleuren niet zo goed meer zien.”
“Mag ik hem passen?”
“Maar de steentjes zijn donkerblauw.”
“Ik vind hem mooi.”
“Alstublieft.”
“Hij past precies. Ik neem hem.”
“Dat is een teken. Maar weet u het zeker? De steentjes zijn donkerblauw.”
“Ik vind hem mooi.”
“Veel mensen denken er langer over na.”
“Ik wil hem graag. Ik vind hem mooi.”
“Weet u zeker dat het de goede maat is? Groter maken kost extra geld.”
“Hij is perfect. Dezelfde maat als mijn andere ring.”
“Een ring moet niet te klein zijn. Maar ook niet te groot.”
“Ik wil hem graag kopen. Hij is perfect.”
“Weet u het zeker?”


We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.


Na het werk

december 19, 2015

Was ik zo moe.
Dat ik er scheel van keek.

pop


Commentaar

december 18, 2015

Ik zet een vintage jurk op mijn Vrolijk Vintage Facebookpagina. Er komt reactie: “Wat een verschrikkelijk lelijke jurk.” Iemand die ik niet ken vind het nodig om vanuit het niets negatief te zijn op mìjn Facebookpagina. Waarom?


Bij de juwelier

december 17, 2015

Ik ben bij de juwelier. De watermanhanger van mijn moeder is opgepoetst en fonkelt. De juwelierster nodig me uit om voor de spiegel plaats te nemen. Zodat ik kan zien hoe de hanger staat aan de kortere ketting die ik wil kopen. De hanger is mooi, maar ik val wat uit de toon. Ik draag nog steeds mijn trainingsjasje van vanochtend.

Ik vraag de juwelierster of ze eventueel een bijpassende ring heeft. Ze leidt me langs de etalages en laat me een heleboel ringen zien. Ze geeft uitleg. Over groeimogelijkheden, herkomst, materialen. Ik vind de ringen niet mooi. Ze vraagt of ik er eentje wil passen. Ik zie dat mijn handpalmen nog zwart zijn van het hars van de training van vanochtend. Ik sla haar aanbod af.


Werkbibliotheek

december 14, 2015

Op het werk is iemand ontslagen. Ik ken haar niet goed. Ze werkte bij de administratie.

Op het werk hebben we een mini-bibliotheek. Collega’s zetten er gelezen boeken neer en lenen er boeken van anderen.

Thuis heb ik een werkbibliotheekboek liggen. Op de kaft staat de naam van de ontslagen collega. Ik voel me schuldig. En vraag me af hoe ik haar dat boek ooit terug kan bezorgen zonder haar zich naar te doen voelen.


Falafel

december 12, 2015

De beste falafel maak je met gedroogde kikkererwten die je twee dagen en nachten weekt. Daarna pureer je de erwten in een goede keukenmachine, samen met ui, koriander, een rood pepertje, zout en kruiden. Ik heb een goede keukenmachine. En een ijsbolletjesschep van falafelformaat. Morgen eten we falafel in het restaurant.

Bij falafel is humus lekker. Humus maak je het makkelijkst met kikkererwten uit blik. T vertelde me dat die bij de Action wel erg goedkoop zijn op het moment.

Na mijn werk ga ik naar de Action in Terneuzen. Ik zet een voet binnen. Ik zie de schappen. Ik zie de rijen mensen bij de kassa’s. Ik krijg het benauwd. Ik maak rechtsomkeer. Morgen eten we falafel met yoghurt-knoflooksaus met verse munt. En met groenten-quinoa.


Geur

december 10, 2015

Ik stap mijn slaapkamer binnen en ruik iets wat ik niet herken. Vies zweet? Oud t-shirt? In textiel getrokken oksellucht?

Ik maak me zorgen. Ik hoop dat die geur niet van mij komt. Of van de kleren die op de stoel liggen.

Dan herinner ik me dat ik een stel washandjes, die na dagen in de badkamer nog steeds nat waren, op mijn verwarming had gelegd om eindelijk eens te drogen.

Ik ruik aan een washandje. En zucht van opluchting.


Rust

december 8, 2015

Na een dag met de coaches in Antwerpen, vloeken in de file en een uur rijden in de regen, kom ik thuis aan. Er ligt een briefje op de keukentafel. T is een paar dagen naar zijn moeder. “Geniet maar van de rust,” schrijft hij.

Ik ga als een razende Roeland in de weer. Ik bak een appeltaart, maak mijn avondeten, laat de keukenmachine ronken om falafel te maken, en sluit af met een mini-training.

Ik zit in mijn bed. En ben volledig opgefokt.


Waterman

december 7, 2015

Met het kettinkje van mijn moeder met waterman-hanger ga ik naar de juwelier. Ik wil een korter kettinkje. Ik vind het vervelend als de hanger tegen mijn kin botst als ik buk.

Ik kijk naar een Venetiaans collier en een ketting die er iets vertrouwder uitziet.

De juwelierster kijkt naar de hanger en ziet dat het oogje bijna doorgesleten is. Nog maar even en ik was de waterman kwijt geweest.


Keukenmachine

december 6, 2015

Ik heb een keukenmachine besteld. Een goede. En een dure. Zodat ik courgette-tagliatelle kan maken en eindelijk weer eens een soort pasta kan eten. En koolsla kan maken. En falafel. En vast nog veel meer.

De keukenmachine is gearriveerd. In een grote doos. De doos staat in de gang. Al twee dagen.

Ik ben moe. Als ik terugkom van mijn werk wil ik niets meer. Alleen wat hangen in mijn bed. Met mijn laptop of een boek.

Als ik nu de keukenmachinedoos openmaak en er klopt iets niet – of er lijkt iets niet te kloppen – ga ik gegarandeerd huilen. Ik laat hem nog maar een dagje in de gang staan.


Boos

december 4, 2015

Op de overvolle parkeerplaats van de AH in Terneuzen werd ik boos. Heel boos. En ik schaamde me niet. Wel vond ik het fijn dat ik naar hartenlust kon tieren zonder gehoord te worden en daarna flink op het gaspedaal te trappen.

boos


Voorrang

december 3, 2015

Net buiten Waterland Oudeman staat een kraan op mijn gedeelte van de weg. De ruimte rondom de kraan is afgezet en ik zie een bord. Rechthoekig, donkerblauw en met een witte en een rode pijl. Dat zou betekenen dat ik voorrang heb op het tegemoetkomende verkeer. Ik wacht toch maar even tot mijn tegenligger gepasseerd is voordat ik om de kraan heen manoeuvreer. Ik kijk over mijn schouder en zie aan de andere kant van de kraan een identiek blauw rechthoekig bord met pijlen staan.


Jas

december 2, 2015

Ik heb een nieuwe jas. Ik vind hem mooi. Hij is heel heel zacht. Ik ben bijna bang om hem aan te doen. Misschien beschadigt of kreukt hij.

Ik draag de jas tijdens een dagje Gent. Buiten is het negen graden. De jas is warm. Daarom heb ik hem ook gekocht. Terwijl ik in de rekken van de tweede vintage winkel van de dag rommel, breekt het zweet me uit.

Die nacht slaap ik onder mijn oudste dekbedovertrek. Die heel heel zacht is. Midden in de nacht word ik half wakker. Ik heb het heet. Ik denk dat ik in mijn jas lig. Tevreden draai ik me om.