Lichaam

februari 8, 2016

Het is warm in de ruimte. De tekenaars installeren zich. Ik trek mijn kleren uit.

De poses duren eerst twee, dan vier en uiteindelijk vijf minuten. Ik begin het koud te krijgen.

Ik kijk naar mijn benen. Ze zijn bleek. Ik zie wat rode vlekjes die nieuw voor me zijn. Ik zie mijn buik. Hij lijkt groot. Ik heb vier dagen niet getraind. Ik vraag me af of ik hem in moet trekken.

Ik weet dat ik haartjes heb op plaatsen waar de meeste andere vrouwen zich scheren. Ik voel me er wat ongemakkelijk bij. Ik vraag me af of de tekenaars de haartjes zien of dat ze te ver weg zitten.

Ik krijg het echt koud. En ben moe. Ik denk niet te diep na over de poses. Ik doe maar wat. Ik voel me net een hond die een goed plekje zoekt. Ik hoop dat het snel tijd is.

Na afloop komt een tekenaar naar me toe en complimenteert me met de inspirerende poses.

Advertenties

De vreemde man

februari 7, 2016

De deur van de ingang van het appartementencomplex waar mijn collega woont sluit niet vanzelf. Ik draai me om om hem dicht te doen. Ik volg de anderen richting trap en bots tegen een lange, magere man met krulhaar op. Mijn voorhoofd tegen het zijne. Ik mompel  een verontschuldiging.

“Ah,” zegt mijn collega. “De spiegel. Mijn opa heeft er ook al voor gestaan. Hij verbaasde zich erover dat er hier nog meer rolstoelgebruikers woonden.”


Vraag

februari 5, 2016

Op een vraag vanuit de klas of een van de leerlingen al wel eens voorspel heeft gehad zegt een jongen: “Met iemand anders?”


Zoet

februari 3, 2016

Ik eet al jaren nauwelijks suiker meer. Geraffineerde suiker probeer ik helemaal te mijden. Soms zondig ik en eet ik extra pure chocolade met 92 procent cacao. Gezoet met rietsuiker. Door de cacao komt de suiker heel geleidelijk in de bloedstroom en heb ik er geen last van.

Gisteren at ik een stuk pure chocolade met stevia. Dat zou gezonder moeten zijn. Ik kreeg het bijna niet weg vanwege de mierzoete smaak.


Karma en schaamte

februari 2, 2016

Ik zie dat er op mijn rekening 150 euro is bijgeschreven. Ik heb schoenen gekocht en het geld dat ik daarvoor heb betaald is terug gestort. De schoenen heb ik nog.

Twee uur later voel ik me schuldig. Ik bedenk hoe ik me zou voelen als ik per ongeluk geld naar een verkeerde rekening zou hebben overgemaakt. Ik bel de schoenwinkel op en vraag om een rekeningnummer waar ik de 150 euro op terugkan storten. De mevrouw van de schoenwinkel bedankt me.

Ik voel me schuldig over de twee uur waarin ik toch heb gedacht aan hoe lekker die extra 150 euro zou zijn.


Overwin

februari 1, 2016

karmelJe angst voor water.