De duif

Er ligt al drie weken een dode duif voor mijn deur. Elke keer als ik hem zie is hij platter. En lijkt hij meer aan de straatstenen vastgekit te zitten. Ik wil hem niet weghalen. Omdat ik hem dan aan moet raken. Omdat ik dan met hem bezig moet zijn. Dus probeer ik hem te negeren. Gisteren zag ik dat er een paar herfstblaadjes op de duif lagen.

Ik sta in de keuken en zet koffie. Ik hoor het lawaai van de veegwagen. Ik zie hem langskomen aan de overkant van de straat. Het wagentje maakt een u-bocht en komt terug. Ik kijk waar de draaiende borstels de grond raken en hoop dat de duif zal verdwijnen. Ik kijk niet naar de veegwagenbestuurder.

Als de wagen voorbij is open ik mijn voordeur. Ik ruik een vieze weeïge geur en zie dat de duif half weg is.

Het wagentje komt terug gereden met de borstels omhoog. Ik kijk vanuit mijn keuken. De bestuurder kijkt naar mij. Hij draait om, doet zijn borstels omlaag en komt nog dichter langs mijn huis gereden. Ik gluur door het raampje in mijn voordeur naar de straat. De duif is weg.

3 Responses to De duif

  1. karl schreef:

    Toon Hermans!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: