Mist

december 29, 2016

Het is mistig. Ik ga joggen. Ik vind het fijn om in de mist te lopen. De wereld is kleiner en minder luid. Overzichtelijker. Ik kijk alleen naar het stukje weg vlak voor me en staar niet over de akkers naar mijn huis in de verte om te bedenken hoe het is om daar aan te komen en klaar te zijn met mijn rondje. En voilà, voor ik het weet ben ik thuis.

Ik neem me voor om de mist toch eens wat meer toe te laten in de rest van mijn leven.

Advertenties

Santé

december 28, 2016

“Volgend jaar word ik negentig,” zegt hij met een glas cava in zijn hand. Zijn ogen glanzen. “Dat is een serieuze leeftijd,” antwoord ik. “Allez, santé!” proost hij. “San…” spoort zijn zoon aan. “Santé santoatere. ‘k Heb liever bier dan woatere!” Hij lacht breed. We nemen een slok.


Nooit Gedacht

december 24, 2016

nooitgedacht-kopie


Een bezoekje aan de osteopaat

december 22, 2016

“Ben je niet heel moe?” vraagt de osteopaat. Ik denk na. Misschien wel. Ik heb hard gewerkt, dus vind ik dat niet zo raar. De osteopaat trekt aan mijn rechter heup en gromt. Gaat op mijn gekromde been hangen en gromt nog harder. Het is niet goed met me. Dat heb ik intussen wel begrepen.

“Je hebt een blaasverzakking, en daardoor zit alles tot helemaal bovenaan helemaal vast.” Ik kijk hem wat angstig aan. “Is dat heel erg?” vraag ik. “Je blaas komt nog niet door je vagina naar buiten,” antwoordt hij. Ik weet niet of ik nu opgelucht moet zijn of juist niet.


Verloren

december 17, 2016

awerpen


Ratatosk

december 14, 2016

Mijn vingers koud en opgezet
Mijn voeten zijn twee blokken
IJs de lakens van mijn bed
Tot boven opgetrokken

Met lippen blauw en uitgedroogd
Met ogen dichtgeknepen
Schreeuw ik, niemand die me hoort
Je naam totdat ik hees ben

Opeens zie ik, daar bij de kist
“t Is donker, ‘k weet niet zeker
Heel even iets, als in een flits
Een schaduw, een beweging

Daar is het weer – en weer – ik zie
Een eekhoorn, ‘k ben aan ’t dromen
Hoe kan zo’n beestje uit het niets
Mijn slaapkamer in komen?

Mijn hart bonkt hol en uitgeblust
Mijn adem komt in horten
Scherp, de koude nachtlucht kust
Mijn angsten en mijn zorgen

De ochtend raakt mijn rechter wang
De zon komt aangekropen
Eindelijk ben ik minder bang
En doe mijn ogen open

Ik zie de eekhoorn, naast mijn arm
En dichterbij; hij fluistert
Met zachte stem, heel lief en warm
Ik adem uit en luister

Zijn woorden ruisen in mijn hoofd
Als wind door hoge bomen
‘k Weet zeker: Ratatosk belooft
Dat alles goed zal komen

220px-am_738_4to_ratatoskr


Zo’n druilerige dag

december 13, 2016

Ik heb een hangdag. Hangdagen mogen, zeg ik tegen mezelf. Daar is het vakantie voor. Andere mensen hangen ook als ze vakantie hebben. Ze gaan ervoor naar Turkije of Kreta en hangen dan in een stoel naast het zwembad. In bikini. Met een cocktail met een parasolletje.

Ik hang in mijn bed. In mijn Marimekko slaapshirt. Met koffie. En Netflix. Shutter Island. Buiten is het druilerig. Op mijn Velux raam verschijnen fijne druppels.

Opeens besluit ik dat ik moet bewegen. Ik mag boodschappen gaan doen, trainen in de trapeze, of een rondje joggen. Ik schiet mijn joggingkleren aan en zet mijn schaatsmuts op. Binnen de vijf minuten loop ik langs de provinciale weg.

Ik kom een jongen tegen op een fiets. Hij groet me. Ik ben verbaasd. Ik groet terug.

Ik voel mijn darmen. Moet naar de wc. Ik heb nog drie kilometer voor de boeg. Ik denk aan de koffie. En aan het feit dat ik vandaag nog niet naar het toilet ben geweest. Ik jog door. Halverwege vraag ik me af of ik niet beter terug had kunnen gaan toen de problemen begonnen. Ik probeer te ontspannen. Spreek mijn darmen toe. En jog stug door. Ik stel me voor wat het ergste is wat er nu kan gebeuren. En weet dat ik al veel ergers heb meegemaakt. Ik loop voor mijn doen heel hard. Ik stel me voor dat de mensen die in de huisjes langs de weg wonen een schicht voorbij zien komen. Een schicht met een ijsmuts.

Ik haal zonder ongelukken de achterdeur. Mijn record is verbeterd. Ik weet het zeker. Buiten begint het te regenen.