Mist

december 29, 2016

Het is mistig. Ik ga joggen. Ik vind het fijn om in de mist te lopen. De wereld is kleiner en minder luid. Overzichtelijker. Ik kijk alleen naar het stukje weg vlak voor me en staar niet over de akkers naar mijn huis in de verte om te bedenken hoe het is om daar aan te komen en klaar te zijn met mijn rondje. En voilà, voor ik het weet ben ik thuis.

Ik neem me voor om de mist toch eens wat meer toe te laten in de rest van mijn leven.


Santé

december 28, 2016

“Volgend jaar word ik negentig,” zegt hij met een glas cava in zijn hand. Zijn ogen glanzen. “Dat is een serieuze leeftijd,” antwoord ik. “Allez, santé!” proost hij. “San…” spoort zijn zoon aan. “Santé santoatere. ‘k Heb liever bier dan woatere!” Hij lacht breed. We nemen een slok.


Nooit Gedacht

december 24, 2016

nooitgedacht-kopie


Een bezoekje aan de osteopaat

december 22, 2016

“Ben je niet heel moe?” vraagt de osteopaat. Ik denk na. Misschien wel. Ik heb hard gewerkt, dus vind ik dat niet zo raar. De osteopaat trekt aan mijn rechter heup en gromt. Gaat op mijn gekromde been hangen en gromt nog harder. Het is niet goed met me. Dat heb ik intussen wel begrepen.

“Je hebt een blaasverzakking, en daardoor zit alles tot helemaal bovenaan helemaal vast.” Ik kijk hem wat angstig aan. “Is dat heel erg?” vraag ik. “Je blaas komt nog niet door je vagina naar buiten,” antwoordt hij. Ik weet niet of ik nu opgelucht moet zijn of juist niet.


Verloren

december 17, 2016

awerpen


Ratatosk

december 14, 2016

Mijn vingers koud en opgezet
Mijn voeten zijn twee blokken
IJs de lakens van mijn bed
Tot boven opgetrokken

Met lippen blauw en uitgedroogd
Met ogen dichtgeknepen
Schreeuw ik, niemand die me hoort
Je naam totdat ik hees ben

Opeens zie ik, daar bij de kist
“t Is donker, ‘k weet niet zeker
Heel even iets, als in een flits
Een schaduw, een beweging

Daar is het weer – en weer – ik zie
Een eekhoorn, ‘k ben aan ’t dromen
Hoe kan zo’n beestje uit het niets
Mijn slaapkamer in komen?

Mijn hart bonkt hol en uitgeblust
Mijn adem komt in horten
Scherp, de koude nachtlucht kust
Mijn angsten en mijn zorgen

De ochtend raakt mijn rechter wang
De zon komt aangekropen
Eindelijk ben ik minder bang
En doe mijn ogen open

Ik zie de eekhoorn, naast mijn arm
En dichterbij; hij fluistert
Met zachte stem, heel lief en warm
Ik adem uit en luister

Zijn woorden ruisen in mijn hoofd
Als wind door hoge bomen
‘k Weet zeker: Ratatosk belooft
Dat alles goed zal komen

220px-am_738_4to_ratatoskr


Zo’n druilerige dag

december 13, 2016

Ik heb een hangdag. Hangdagen mogen, zeg ik tegen mezelf. Daar is het vakantie voor. Andere mensen hangen ook als ze vakantie hebben. Ze gaan ervoor naar Turkije of Kreta en hangen dan in een stoel naast het zwembad. In bikini. Met een cocktail met een parasolletje.

Ik hang in mijn bed. In mijn Marimekko slaapshirt. Met koffie. En Netflix. Shutter Island. Buiten is het druilerig. Op mijn Velux raam verschijnen fijne druppels.

Opeens besluit ik dat ik moet bewegen. Ik mag boodschappen gaan doen, trainen in de trapeze, of een rondje joggen. Ik schiet mijn joggingkleren aan en zet mijn schaatsmuts op. Binnen de vijf minuten loop ik langs de provinciale weg.

Ik kom een jongen tegen op een fiets. Hij groet me. Ik ben verbaasd. Ik groet terug.

Ik voel mijn darmen. Moet naar de wc. Ik heb nog drie kilometer voor de boeg. Ik denk aan de koffie. En aan het feit dat ik vandaag nog niet naar het toilet ben geweest. Ik jog door. Halverwege vraag ik me af of ik niet beter terug had kunnen gaan toen de problemen begonnen. Ik probeer te ontspannen. Spreek mijn darmen toe. En jog stug door. Ik stel me voor wat het ergste is wat er nu kan gebeuren. En weet dat ik al veel ergers heb meegemaakt. Ik loop voor mijn doen heel hard. Ik stel me voor dat de mensen die in de huisjes langs de weg wonen een schicht voorbij zien komen. Een schicht met een ijsmuts.

Ik haal zonder ongelukken de achterdeur. Mijn record is verbeterd. Ik weet het zeker. Buiten begint het te regenen.


Voldaan

december 11, 2016

Vriendin S komt logeren omdat ze twee optredens heeft aan de andere kant van de Westerschelde. In de ochtend, na koffie en wafels, trainen we in de trapeze. Ik ben wat onwennig. Toch zijn we op een of andere manier beter op elkaar afgestemd dan ooit en ontstaat er een prachtige truc op een plaats in de act die altijd licht rommelig was. We zijn zo blij als kinderen.

Bij de therapeut moet ik me een moment voor de geest halen waarop ik me sterk en onoverwinnelijk voelde. Ik denk aan het straattheaterfestival in Luxemburg. Aan het moment vlak na de voorstelling. S en ik zitten naast elkaar op de trapezestok uit te hijgen en zwaaien naar het publiek.

Ik neem me voor weer meer te gaan trainen.

35c777c450dc4c3372e6b921ae171b70c5d90b7d


Blauwe billen

december 5, 2016

Het is een gezellige avond. Een avond met goede vrienden. Een avond met alcohol. Bij vriend F thuis loop ik de trap af. De treden zijn smal. En ik draag klomplaarzen. Ik glij uit, land pijnlijk op mijn billen en stuiter de hele lengte van de trap naar beneden.

F vraagt geschrokken of het gaat. Ik ben vooral gegeneerd. Ik krabbel op, zeg dat er niets aan de hand is en loop zijn woonkamer in.

De volgende dag kijk ik in de spiegel. Ik ontdek twee grote bloeduitstortingen op mijn billen en een schaafwond op mijn rug. Ik bedenk dat ik over een week model moet zitten voor de Gentse tekenaars. “Ik ben van de trap gevallen” klinkt niet heel erg geloofwaardig.


Sjaal

december 3, 2016

“Kijk,” zei mijn schoonmoeder tegen me. “Een sjaal.” “Mooi,” reageerde ik. “Ik hou niet van sjaals,” zei ze. “Ik draag ze nooit, maar mijn man blijft ze me maar geven voor mijn verjaardag.” “Oh,” zei ik. “Ik gebruik ze als vulling in mijn handtas,” zei ze terwijl ze de delicate zijden sjaal in haar tas propte.


Herinneringen

december 2, 2016

Op mijn werk koor ik vaak de volgende tegeltjeswijsheid langskomen: “De gebeurtenissen van vandaag zijn de herinneringen van morgen.” Ik moet dan denken aan vriend L, die me zo’n vijftien jaar geleden iets vertelde wat ik nooit vergeten ben.

Hij zei dat hij zichzelf erop betrapt had dat als hij een afspraak had met een nieuwe vlam en met haar in bed belandde, hij tijdens het gelukkige samenzijn al uitkeek naar het moment dat hij weer alleen thuis zou zijn en volop kon genieten van de herinneringen aan datzelfde samenzijn. En daar wilde hij vanaf. Hij wilde de kunst verstaan om te genieten van wat er werkelijk gebeurde in plaats van het herafspelen in zijn hoofd van de highlights achteraf.

Misschien dus maar iets minder focussen op die herinneringen van morgen.


Kaas

december 1, 2016

Mijn vriend vertelt een verhaal.

Op de lagere school zit hij in de klas met een dik jongetje. Het jongetje is niet erg populair. Om toch leuk gevonden te worden neemt hij regelmatig eten mee. Op een dag is dat eten een flink stuk kaas. De vriend houdt van kaas en neemt een grote hap. Hij moet moeite doen om de kaas weggekauwd te krijgen en verbaast zich over de plakkerige vettigheid en het feit dat hij de kaas helemaal niet lekker vindt.

“Sindsdien,” zegt hij, “weet ik dat kaas alleen smaakt in kleine porties.”

Het is dertig jaar geleden dat ik het verhaal hoorde. En nog vaak, als ik kaas eet, komt het naar boven gedobberd.