Zo’n druilerige dag

Ik heb een hangdag. Hangdagen mogen, zeg ik tegen mezelf. Daar is het vakantie voor. Andere mensen hangen ook als ze vakantie hebben. Ze gaan ervoor naar Turkije of Kreta en hangen dan in een stoel naast het zwembad. In bikini. Met een cocktail met een parasolletje.

Ik hang in mijn bed. In mijn Marimekko slaapshirt. Met koffie. En Netflix. Shutter Island. Buiten is het druilerig. Op mijn Velux raam verschijnen fijne druppels.

Opeens besluit ik dat ik moet bewegen. Ik mag boodschappen gaan doen, trainen in de trapeze, of een rondje joggen. Ik schiet mijn joggingkleren aan en zet mijn schaatsmuts op. Binnen de vijf minuten loop ik langs de provinciale weg.

Ik kom een jongen tegen op een fiets. Hij groet me. Ik ben verbaasd. Ik groet terug.

Ik voel mijn darmen. Moet naar de wc. Ik heb nog drie kilometer voor de boeg. Ik denk aan de koffie. En aan het feit dat ik vandaag nog niet naar het toilet ben geweest. Ik jog door. Halverwege vraag ik me af of ik niet beter terug had kunnen gaan toen de problemen begonnen. Ik probeer te ontspannen. Spreek mijn darmen toe. En jog stug door. Ik stel me voor wat het ergste is wat er nu kan gebeuren. En weet dat ik al veel ergers heb meegemaakt. Ik loop voor mijn doen heel hard. Ik stel me voor dat de mensen die in de huisjes langs de weg wonen een schicht voorbij zien komen. Een schicht met een ijsmuts.

Ik haal zonder ongelukken de achterdeur. Mijn record is verbeterd. Ik weet het zeker. Buiten begint het te regenen.

One Response to Zo’n druilerige dag

  1. Leuk stukje over turkije ik zal het even delen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: