Oma hep

november 28, 2017

In de Lidl. Een rieten boodschappenmand aan mijn arm. Ik kijk naar de nootjes. Ik koop er geen. Achter me hoor ik luid: “Oma hep, Lucy. Oma hep. Niet pakken. Oma hep!” Vanuit mijn ooghoek zie ik een dikke vrouw met geblondeerd haar.

Ik loop naar de kassa. De harde stem van de dikke vrouw achtervolgt me. Non-stop wordt tegen Lucy gepraat. En tegen Thomas. En tegen opa.

Een winkelwagentje rijdt tegen me aan. Ik kijk om. Ik zie een grijze man. Grijs van haar, grijs van jas en grijs van huid. Ik ruik een walm van sigarettenrook. Ik doe een stap bij hem vandaan. Hij hoort bij de dikke vrouw.

Opa reikt langs me heen om zijn boodschappen op de band te leggen. Ik zeg hem dat mijn boodschappen ook nog op de band moeten. Ik begin met het stapelen van mijn spullen op een plek waar opa niet bij kan. Opa komt tegen me aan staan. Ik vraag hem om dat niet te doen. “Wat ben je toch een zeikwijf,” snauwt hij. “Wat zegt ze?” brult oma. “Dat ik niet tegen haar aan mot staan.”

Ik voel mijn wangen rood worden. Ik draai me nog eens om. Ik zie schilfers bij zijn linker oor. “Het is fijn als we beleefd tegen elkaar kunnen zijn, hè meneer?” vraag ik. “Jij mot eens niet zo zeiken,” is zijn antwoord.

De mevrouw die voor me in de rij staat rekent af, kijkt naar mij en glimlacht samenzweerderig.

Advertenties

Bij de groenten

november 27, 2017

In de Lidl. Naast de groenten. Een kennis van mijn ouders. Met haar man. Ze groet me. Ik groet terug. De man bromt iets en probeert zich onzichtbaar te maken.

Ik: Oei, krukken, dat ziet er niet goed uit.
Zij: Een nieuwe heup. De tweede al.
Ik: Ah!
Zij: Hoe is het met je diabetes?
Ik: Goed.
Zij: Je haar is kort. Ben je ziek geweest?
Ik: Nou nee. Ik had gewoon zin in kort haar.
Zij: Maar het staat je goed hoor. Daar niet van.

Ik reik naar een bakje champignons.

Zij: Ik moet nu door. Ik moet in beweging blijven. Met die heup.


Kennis

november 24, 2017

Ik kan in het Russisch “open je mond” zeggen.
Ik ken het Inuit woord voor elleboog.
Ik weet dat een specht elke keer voordat hij tegen een boom klopt zijn ogen dicht doet.
Ik weet wat een kwispedoor is.
En een antimacassar.
Ik weet wat de hoofdstad van Madagascar is.
Ik ben goed in het dateren van vintage jurken.
Ik weet dat dolfijnen zich snel vervelen.
Ik kan kantklossen.

Ik ben een vat vol kennis.
Ik zal het nog ver schoppen in het leven.


Het leven in slow motion

november 11, 2017

Ik ben ziek.

Gisteren is mijn nieuwe Bose Soundlink Mini II aangekomen. Ik heb zo’n twee jaar lang getwijfeld over de aankoop, maar recentelijk dan toch de knoop doorgehakt.

Gisteren dus, zette ik de Mediamarkt verpakking op de keukentafel. Daarna ging ik naar bed.

Later die dag haalde ik de Soundlink uit de doos. Ik schoof een EU-plaatje op de stekker en verbond het snoer met de oplader. Daarna ging ik naar bed.

Vanochtend haalde ik de gebruiksaanwijzing uit de doos. En zette thee.

Daarnet heb ik Spotify op mijn iPad geïnstalleerd. Ik heb het gevoel dat ik al wel weer genoeg gedaan heb voor vandaag.


Zo’n dag

november 8, 2017

Ik rij over de expresweg richting werk. Een geel bord in de berm vertelt me dat er over drie kilometer een rijstrook afgesloten wordt. Ik rij tot in Antwerpen zonder een wegversmalling tegen te komen.

Op de radio hoor ik het nieuws van 10 uur aangekondigd worden. Ik leef in de veronderstelling dat het nog maar 9 uur is. De klok op mijn dashboard zegt 10 uur. De klok op mijn dashboard staat nog op zomertijd. Voor de zekerheid zet ik mijn telefoon aan. Die zegt dat het 9 uur is.

Ik rij Kipdorp op en hoor een piep uit mijn jaszak komen. Ik negeer het.

Klokslag 10 uur ren ik de trappen op naar de ruimte waar we intervisie hebben. Er is niemand. Ik vraag waar ik moet zijn. Ik word naar de zolder verwezen. Ik zet nog snel koffie, ren twee trappen af, ren drie trappen op, en zie niemand.

Ik pak mijn telefoon om mijn diensthoofd te bellen en zie een smsje. Verstuurd om 7 uur. Met de boodschap dat de intervisie vanwege ziekte is geannuleerd.