Oma hep

In de Lidl. Een rieten boodschappenmand aan mijn arm. Ik kijk naar de nootjes. Ik koop er geen. Achter me hoor ik luid: “Oma hep, Lucy. Oma hep. Niet pakken. Oma hep!” Vanuit mijn ooghoek zie ik een dikke vrouw met geblondeerd haar.

Ik loop naar de kassa. De harde stem van de dikke vrouw achtervolgt me. Non-stop wordt tegen Lucy gepraat. En tegen Thomas. En tegen opa.

Een winkelwagentje rijdt tegen me aan. Ik kijk om. Ik zie een grijze man. Grijs van haar, grijs van jas en grijs van huid. Ik ruik een walm van sigarettenrook. Ik doe een stap bij hem vandaan. Hij hoort bij de dikke vrouw.

Opa reikt langs me heen om zijn boodschappen op de band te leggen. Ik zeg hem dat mijn boodschappen ook nog op de band moeten. Ik begin met het stapelen van mijn spullen op een plek waar opa niet bij kan. Opa komt tegen me aan staan. Ik vraag hem om dat niet te doen. “Wat ben je toch een zeikwijf,” snauwt hij. “Wat zegt ze?” brult oma. “Dat ik niet tegen haar aan mot staan.”

Ik voel mijn wangen rood worden. Ik draai me nog eens om. Ik zie schilfers bij zijn linker oor. “Het is fijn als we beleefd tegen elkaar kunnen zijn, hè meneer?” vraag ik. “Jij mot eens niet zo zeiken,” is zijn antwoord.

De mevrouw die voor me in de rij staat rekent af, kijkt naar mij en glimlacht samenzweerderig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: