De DHL man

augustus 2, 2018

Ik open de deur. Voor me staat de DHL man die hard mijn volledige naam zegt en vraagt hoe het met me gaat.

Ik herken de man. Het is P, waarmee ik in de brugklas zat. P vond het leuk om samen met zijn vrienden boodschappenlijstjes te schrijven (maandverband, condooms, tampons), die in mijn tas te verstoppen en – als ik het briefje vond – luidkeels door de klas te roepen wat ik zoal wilde kopen.

Ik zeg dat het goed gaat en vraag hoe het met hem is.

Hij vertelt dat hij niet meer met de vrachtwagen mag rijden. Dat hij epilepsie heeft. Dat hij niet meer kon plassen. Dat hij een grote ontsteking bij zijn prostaat had. Dat hij ontstekingsremmers moest slikken. Dat hij maanden waanzinnige hoofdpijn had. Dat hij nierstenen had.

Hij vraagt of ik nog weet van dat ongeluk dat hij had toen hij tien jaar oud was. Ik antwoord ontkennend. Hij kijkt me ongelovig aan. Ik zeg dat we, toen we bij elkaar in de klas zaten, nou niet echt met elkaar praatten. Hij knikt.

P vertelt dat hij een dubbele schedelbasisfractuur had. Dat hij negen dagen in coma lag. Hij draait zich om en laat me zijn nek zien. Een lang litteken verdwijnt in zijn bezwete haar. Hij harkt met zijn vingers wat haar opzij zodat ik de hele lengte van het litteken kan bewonderen.

Ik vraag of er ook lichtpuntjes zijn in zijn leven. Hij vertelt dat hij twee kinderen heeft, begin twintig, waar het goed mee gaat.

P klimt in de grote gele DHL bus en zwaait.

“Uhh, sterkte,” zeg ik.

Advertenties