Opgerokken

maart 6, 2019

In de etalage van de lederwarenzaak in het dorp zie ik een prachtige handtas staan. Ik twijfel, loop door, keer terug, denk waarom niet en trek de winkeldeur open.

De verkoopster is gretig. Ze pakt de tas voor me uit de etalage en geeft hem aan mij. “Zelf heb ik hem ook,” zegt ze. “Hij is van echt Italiaans kwaliteitsleer. En kijk eens, bij een druk jurkje kun je hem met de zwarte kant naar voor dragen en bij effen met de bonte kant.”

“Ken je Jan Janssen schoenen?” Ik zeg dat ik die ken. Sterker nog, ik draag ze op dat moment. “Oh,” zegt ze een beetje teleurgesteld, maar praat snel verder. “Ik zag Jan Janssen op een beurs toen ik deze tas droeg. Ik ken hem goed. Zo goed dat als ik met mijn man bij hem kom, ik zijn atelier in mag en mijn man niet. Jan Janssen vroeg aan me of het Italiaans fabrikaat was. Vanwege de perfecte stiksels in contrastkleuren. Dat kunnen ze alleen maar daar.” Ik kijk naar de tas. Op het rode leer zie ik rode stiksels. Op het gele leer gele. Misschien kijk ik niet goed.

“Daarna vroeg Jan of hij in mijn tas mocht kijken,” babbelt de verkoopster. “De binnenkant is blauw! Dan kun je je spullen zoveel beter vinden dan als hij zwart is.” “En zie je vlekken beter,” flap ik eruit. “Maar die zie je bij zwart ook hoor,” lacht de verkoopster een tikkeltje zuur.

Op het zwarte leer aan de achterkant van de 145 euro tas zie ik een kras van zo’n drie centimeter lang. Ik laat hem aan de verkoopster zien en vraag of ze nog een ander, krasvrij exemplaar heeft. Ze inspecteert de tas en meldt me dat het helemaal geen kras is, maar een oneffenheid op de koeienhuid. Ik kijk nog eens goed en zie niets anders dan wat er op mijn leren telefoonhoesje verschijnt als ik er eens flink met mijn nagel langs rats.

“Eigenlijk is deze oneffenheid een teken van de superieure kwaliteit van het leer,” gaat de verkoopster verder. “Bij goedkopere tassen zoals die daar”, zegt ze, wijzend naar een wat kakkineuze, zwarte, licht glimmende tas die vol met nerven lijkt te zitten, “is het leer opgerokken en volgespoten. En ja, dan zie je dit soort natuurlijke details niet. Onze huid heeft ook oneffenheden hè?” Ze wijst naar de rimpels naast haar ogen. Ik kijk naar haar onregelmatige tanden. Ik wil weg, maar ze laat me niet gaan. “Je zult altijd dit soort dingen vinden op deze tassen. Omdat het naturel is. Dikke huid. Niet opgerokken. Anders moet je maar een goedkope tas nemen als je dat niet mooi vindt.” Ik wil de tas al niet meer. Zeker niet van deze verkoopster.

“Laatst heb ik een echt leren bank gekocht,” blijft ze aanhouden. “Hij was heel duur. De verkoper wees me op wat jij een kras zou noemen, maar ik zei tegen hem dat ik nu wist dat het op echte kwaliteit ging, dat de koeienhuid niet opgerokken was. Ja, en toen zei de verkoper tegen me dat ik echt wel wat van leer wist.”

“Dank u,” zeg ik twee keer voordat ik naar buiten vlucht.

Thuis gekomen bestel ik uit puur chagrijn de tas online. Zonder oneffenheden, wordt me via de chat verzekerd.

Advertenties