Eenzaam samen

In de rij aan de kassa van de Lidl sta ik achter een oud mevrouwtje met een rollator. Ze oogt fragiel. Op haar wang zit een pijnlijk uitziende, rode gezwollen plek. Ze zier er verzorgd uit. Kort grijs haar. Nette, goed aansluitende kleding. Ze doet me wat aan mijn moeder denken.

Het mevrouwtje dat op mijn moeder lijkt wacht geduldig. Af en toe zet ze een stapje vooruit, maar legt, als het haar beurt is, niets op de band. Ik wacht nog even af en vraag dan of ze nog boodschappen heeft om af te rekenen. “Nee,” antwoordt ze. “Wij horen bij elkaar.” Ze wijst naar een geblondeerde vrouw in oranje puffer jas die voor haar staat. De blonde vrouw kijkt even om en gaat vervolgens, zonder een woord te zeggen, door met het inladen van boodschappen. Als er afgerekend moet worden haalt het mevrouwtje een grote portefeuille tevoorschijn en betaalt. De kassière vraagt of ze stickers wil om voor pluche dieren te sparen. Die wil ze niet. Ze draait zich om en zegt glimlachend tegen mij: “Maar misschien wilt u ze wel.”

Terwijl het mevrouwtje nog bezig is met het opbergen van haar portefeuille is de blonde vrouw met puffer jas al met de boodschappenwagen op weg naar de uitgang. Ik zie nog net haar stugge oranje rug.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: