Last van licht

mei 12, 2014

Ik slaap in het bed van mijn vriendin. Of beter: ik lig wakker. Mijn vriendin houdt van licht. Ik iets minder. Zeker om zes uur in de morgen als ik om half drie naar bed ben gegaan. Ik vind dat ik me niet moet aanstellen. Draai weg van het raam. De slaap komt niet.

Ik zoek in mijn tas naar iets wat ik voor mijn ogen kan binden. Ik vind een onderbroek. Huidskleur. Ik trek hem over mijn hoofd. Huidskleur is niet erg lichtdicht. Ik vouw de rand van de broek dubbel. Nog komt er teveel licht binnen. Ik zoek weer in de tas. Vind een sok. Donkerblauw. Ik leg de sok over mijn ogen, trek de onderbroek over mijn hoofd om hem op zijn plaats te houden, en voilà, ik ben klaar voor nog een fijne drie uur slaap.

Advertenties

Onvolmaakt

maart 16, 2014

Op een cowgirlblouse horen parelmoeren knopen. Vind ik. Ik heb een prachtige blouse. Ruitjes. Licht rekkende stof. Western cut. Maar met saaie witte knopen. Ik heb nog een blouse. Met franje. Oud. Te groot. Maar met parelmoer knopen. Ik besluit de knopen te verwisselen. Tel ze uit. Merk dat ik er eentje te weinig zal hebben voor de mooie blouse. Ik zoek in de knopendoos en vind een ijzeren knoop van het juiste formaat. Die mag bij de hals. Omdat de knoop daar toch nooit dicht gaat en dus onzichtbaar is. En omdat op Western shirts de bovenste knoop vaak afwijkt.

Als ik bij de laatste manchet aankom blijk ik nog een knoop tekort te hebben. Ik zucht. Rommel weer wat in de knopendoos. En vind een koperen knoop van het juiste formaat. Ik bevestig de laatste knopen en kijk naar het eindresultaat. Met de afwijkende manchetknoop vind ik de blouse nog mooier.


Overwinning

januari 6, 2014

“Luister naar je lichaam en volg de beweging die daaruit voortkomt,” zegt ze. Er is geen muziek. Wel andere mensen. Die dat kunnen. En die wowsie bewegingen maken. Mijn lichaam geeft me geen instructies tot wowsie bewegingen. Mijn lichaam doet helemaal niets. Behalve ervoor zorgen dat ik me oncomfortabel bewust ben van elke cel. Elke cel die niet wil bewegen. Dus beweeg ik niet.

“Loop in rechte lijnen door de ruimte,” zegt hij. “Varieer in snelheid. Varieer in hoogte. Spring. Rol. Schuif alsof je schaatst. Vind een partner. Spiegel hem. Laat je spiegelen.” Ik doe het allemaal. Tot de eindopdracht. Waarbij twee of drie mensen gevraagd worden om een combinatie van alle geleerde ingrediënten op muziek voor te doen voor de groep. Ik wil liever niet. De anderen willen nog liever niet. Voor ik het weet beweeg ik solo voor de groep. En laat me inspireren door de ruimte.


Klussen

juni 16, 2013

Mijn vriendin wil doeken in haar trapgat. Zodat ze elke dag kan oefenen met klimmen. Ik neem doeken mee naar haar huis. En bevestigingsmaterialen. We klimmen door een luikje een schemerige zolder op. Als er al vloerdelen zijn liggen ze los. Planken liggen kriskras over dwarslatten heen. Mijn vriendin heeft een ladder gelegd naar de balk waaraan een sling bevestigd moet worden. Zodat we niet door de vloer zakken. Ik wikkel een oude handdoek om de balk en zet daaromheen de sling vast. Mijn vriendin overhandigt me een boor. Er is erg weinig ruimte, maar het lukt me om een gat in de vloer te boren. Mijn vriendin kijkt beneden naar het plafond en ziet niets verschijnen. Ik boor, hamer en beitel een gat in de vloer. Daarna boor ik een gat in de plank daaronder. Mijn vriendin ziet nog steeds niets verschijnen. Ze neemt de boor van me over en boort een paar gaten van onderaf in het plafond. Met een felle zaklamp schijnt ze in de gaten. Ik zie wat zwak licht en concludeer dat er nog een laag planken tussen zolder en plafond zit. Er zal een decoupeerzaag nodig zijn om daarbij te komen. We overleggen over wie we zullen vragen voor ons te komen decouperen.

Zwart van het stof kijken we vanaf beneden naar het gatenkaasplafond. En naar het trapgat. Opeens bedenk ik dat we met een sling-constructie aan de hoekpijlers van de trap veilig kunnen hangen en van alle problemen verlost zijn. Soms is er wat schijnbaar overbodige – en destructieve –  actie nodig om een goed idee te genereren. En die gaten in het plafond, die smeert ze gewoon weer dicht.


BH

juni 13, 2013

Ik bestel op internet een zwarte bh met paarse details. Hij ziet er op de foto prachtig uit. De bijpassende boxershort is zo mogelijk nog mooier. Als de bh met de post arriveert ben ik verrukt. Zo’n sjiekerd heb ik nog nooit in mijn bezit gehad. Ik pas hem. Kan de haakjes maar met moeite dicht krijgen. Als ik diep inadem kraakt de bh. Ik meet. De bh lijkt voor een kleuter met implantaten gemaakt te zijn. Ik baal. Ik mail naar de leverancier. Ik ontvang advies.

Uit de vuilnisbak vis ik een twee dagen eerder afgedankte zwarte bh. Ik knip en naai en pas en torn en naai en pas. En voila! Een perfect aansluitende bh. Ik ben zo blij als een kind en bestel de bijpassende Moulin Rouge-slip.


Zomerjurk

februari 26, 2013

Ik heb een vintage jurk van ongebleekte India-katoen. Met van die leuke crêpepapieren rimpels. En met hippie-borduurwerk. Jammer genoeg is de jurk van een über-mutsige lengte. Hij reikt tot net boven mijn enkels. Daarbij bestaat het rokgedeelte uit een saaie lap stof zonder enig versiersel.

Ik zet de schaar in de jurk. Knip een strook van een boeklengte breed (liedteksten van Lennaert Nijgh) van de jurk af. En begin aan een nog breder stuk. Dan bedenk ik dat het wellicht slimmer is dat ik het op perfecte lengte knippen op mijn spiksplinternieuwe paspop doe, waar een speciaal rok-armpje aan zit. Ik begin te knippen. Het armpje zakt en ik knip scheef. Ik weet niet hoe het kan – maar heb wel een vermoeden – maar als ik uitgeknipt ben ziet de jurk er alles behalve recht uit. Dus haal ik de jurk van de pop, meet met een meetlint en knip voor de derde keer. De rok is eng kort. Soit. Gedaan is gedaan. Op de naaimachine naai ik de boeklengte-strook weer onderaan de rok. Gewoon met een beetje uitrekken. Voor aanrimpelen heb ik, na het drie keer knippen, geen geduld meer. Het resultaat ziet er niet echt florissant uit, dus naai ik op de naad een strook golfband. En zie, de perfecte zomerjurk is geboren.


Ik ben je kwijt

februari 8, 2013

Ik ben je kwijt

Ik kijk vanuit een volle zaal
Zie concentratie en tragiek
Je bent ver weg, hebt niemand nodig
Lijkt op te gaan in je muziek

Ook dichtbij ben je nog steeds prachtig
Zo ongekunsteld authentiek
Zo vol van vuur, zo oppermachtig
En ik je ademloos publiek

‘k Herinner me je warme handen
Je blik tot heel diep in m’n ziel
Ik had zo graag diep teruggekeken
Maar was toen nog niet zo subtiel

ref
Ik ben je kwijt
De werk’lijkheid is killer
Dan ik ooit had gedacht
Zonder jou is alles zoveel stiller
‘k Lig wakker elke nacht
Ik ben je kwijt

Ik zag je ’s avonds in pyjama
Je haren viste ik uit bad
Ik zag je ziek en zwak en zielig
Als je weer eens migraine had

Ik wilde niet in het bos gaan lopen
Fijn, met de hond van tante Jo
Of kerst gaan vieren bij je ouders
Echt, voor mij hoefde dat niet zo

ref
Ik ben je kwijt
De werk’lijkheid is killer
Dan ik ooit had gedacht
Zonder jou is alles zoveel stiller
‘k Lig wakker elke nacht
Ik ben je kwijt

Nooit kon jij als mijn geliefde
Die oerkracht van het podium zijn
In het fletse licht van alledaagsheid
Kon ik niet jouw aanbidder zijn

Ik zag niet dat die alledaagsheid
Juist bij het echte leven hoort
ik zie nu dat ik met mijn blindheid
Onze liefde heb vermoord

ref
Ik ben je kwijt
De werk’lijkheid is killer
Dan ik ooit had gedacht
Zonder jou is alles zoveel stiller
‘k Lig wakker elke nacht
Ik ben je kwijt

Dus stap ik terug tot in de massa
En luister slechts naar je muziek
Jij vol van vuur en oppermachtig
En ik je ademloos publiek

Liedtekst door: Esther van Gorp