Karma en schaamte

februari 2, 2016

Ik zie dat er op mijn rekening 150 euro is bijgeschreven. Ik heb schoenen gekocht en het geld dat ik daarvoor heb betaald is terug gestort. De schoenen heb ik nog.

Twee uur later voel ik me schuldig. Ik bedenk hoe ik me zou voelen als ik per ongeluk geld naar een verkeerde rekening zou hebben overgemaakt. Ik bel de schoenwinkel op en vraag om een rekeningnummer waar ik de 150 euro op terugkan storten. De mevrouw van de schoenwinkel bedankt me.

Ik voel me schuldig over de twee uur waarin ik toch heb gedacht aan hoe lekker die extra 150 euro zou zijn.


Koelkast

januari 31, 2016

Het wordt wel serieus als ik naar een dramatische film kijk, een koelkast met open deur zie, de hoofdpersoon naar de gang zie lopen, vage stemmen hoor, en hoop dat hij als hij terug naar binnen loopt de koelkastdeur dicht zal doen.


Ik ben blij

januari 30, 2016

Als ik aan kom rijden bij een stoplicht en het springt op precies het juiste moment op groen, waardoor ik geen vaart hoef te minderen.

Als mijn haar in pijpenkrullen opdroogt in plaats van half plat.

Als ik een paar dagen alleen thuis ben en ’s ochtends vroeg zonder gêne kan stampen op de trap en met deuren kan knallen.

Als ik in mijn collectie een fantastische vintage jurk ontdek waarvan ik niet meer wist dat ik hem had.

Als ik over mijn moeder droom.


Kijken

januari 20, 2016

Ik loop mijn rondje door de polder. Het is zonnig vriesweer. De lucht is strak blauw. Het land ligt er prachtig bij. Even heb ik er spijt van dat ik mijn fototoestel niet heb meegenomen. Ik vraag me af waar de behoefte vandaan komt om alles vast te willen leggen. Ik hoef maar even op Facebook te kijken om het antwoord te weten.

Op de foto is een landschap nooit zo mooi als in het echt. Zeker niet met mijn pocket cameraatje. Als ik die teleurstellende foto heb zal ik hem misschien op mijn blog plaatsen, maar vaak zal ik er niet naar kijken. En als ik er wel vaak naar zou kijken gaat dat beeld op den duur de plaats innemen van mijn herinnering aan de mooie ochtend.

Ik kijk nog eens goed rond en geniet.


Jas en maansteen

november 27, 2015

Ik heb een jas besteld. Een dure jas. Drie dagen heb ik getwijfeld en toen toch de knoop doorgehakt. Als hij niet perfect is kan ik hem altijd nog terugsturen. Dan ben ik alleen wat verzendkosten armer.

Ik draag altijd een kettinkje met een medaillon. Ik heb het ooit gekregen van mijn vriendin omdat ik in korte tijd drie ongelukken kreeg en zij vond dat ik wat extra bescherming kon gebruiken. Ik heb al een tijd geen ongelukken meer gehad en besluit dat ik nu wel eens het medaillon kan verruilen voor een blauwe maansteen hanger.

Er is een lekkage in het bijgebouwtje. Ik slaap slecht. Ik verruil de blauwe maansteen hanger voor een roze maansteen hanger.

De jas arriveert. Ik zet de doos in de gang. Na een paar uur maak ik hem pas open. De jas is perfect.

Ik draag nog steeds de hanger met de roze maansteen.


Smartphone

november 6, 2015

Ik heb geen smartphone. Mijn gsm kan bellen en smsen. En is daar niet heel erg goed in. Vanavond ga ik met mijn vriendin uit eten. Ik stel me voor dat ik eerder in het restaurant aankom dan zij. Vandaag de dag zie je nooit meer iemand werkloos aan een tafeltje zitten. Alleen zijn is “not done.” Je moet toch minstens op Facebook gaan posten dat je in Het Gouden Hoofd in Gent bent. En nog wat statussen van vrienden liken. En statussen van mensen die je niet kent, gewoon omdat dat de schwung in je digitale leven houdt. Als je dan nog alleen bent fotografeer je de menukaart zet hem op Facebook en reageer je op je eigen foto met “nom nom.”

Als ik vanavond als eerste arriveer ga ik zitten. Ik zal wat om me heen kijken. En wachten. Misschien bestel ik al een glaasje wijn.


Het hoeft niet veel te zijn

oktober 17, 2015

Ik zit in mijn bed. Heb een kruik op mijn buik. Ik heb ontbeten met quinoa-appeltaart en wat gesurft op internet. Over een half uur moet ik vertrekken naar het restaurant. Ik bedenk dat ik nog een stukje in mijn boek kan lezen.

Ik zit in mijn bed. En doe niets. Niets doen bevalt goed. Ik neem er een glas thee bij. Dat bevalt ook.


Keurslijf

oktober 14, 2015

Ik schrijf een stukje op Mijn Voeten. Zomaar, een grappig verhaal uit tweede hand. Ik krijg commentaar. Ik hoor dat ik het beter had kunnen verwoorden. Er worden suggesties gedaan.

Ik schrijf een stukje over vervreemding. Over het gevoel dat ik soms heb niet te passen in deze wereld. Het gevoel een alien te zijn. Ik krijg een woedende reactie.

Ik schrijf over de moeite die ik heb met trainen. Met mijn dag door komen. Het stuk wordt gebruikt om mijn competentie als artiest in vraag te stellen.

Ik schrijf over een lief briefje dat ik kreeg tijdens een vorming. Er wordt me verweten dat dat niet kies is. Dat ik mezelf niet op mag hemelen.

Ik schrijf. Ik krijg te horen dat het leuker is om dingen rechtstreeks te horen. En niet via een blog.

Het keurslijf dat om me heen gespannen wordt past me niet. Ik krijg er rugpijn van.


Wakker

oktober 9, 2015

De pubers vragen me waar ik zoal van wakker lig ’s nachts. Ik lig wakker van de kleinste dingen. Zo maakte ik me afgelopen nacht zorgen over mijn auto. Of beter gezegd: mijn linker achterband. Die toch wel heel erg zacht staat. Ik vraag of er in de buurt van de Karmel een tankstation met lucht is. F kijkt fronsend naar mijn auto en zegt dat ik er zo zeker niet mee naar huis kan rijden.

Ik pers tijdens de middagpauze extra lucht in de band. Maak een afspraak met mijn garage. Rijd na de vorming als de wiedeweerga naar Oostburg. Alwaar de band met een prop gerepareerd wordt.

Ik rij naar huis en vraag me af of ze wel werkelijk de linker achterband hebben hersteld. En niet per ongeluk de rechter. Per slot van rekening kon je niet zien dat hij lek was omdat ik hem net had opgepompt.

Zo heb ik weer iets om vannacht over te tobben.


Slaap

juli 28, 2015

Ik kan niet slapen. Ik probeer me alle plekken voor de geest te halen waar ik al eens geslapen heb en mag van mezelf de fijnste uitkiezen. Met de ogen goed dicht lig ik zomaar weer op die plek. De slaap zal nu wel komen.

Ik kan niet slapen. Ik stel me plekken voor die verschrikkelijk zijn om op dit moment te vertoeven. Zoals de tegels van de badkamervloer. Onder fel licht. Of buiten met alleen een nachtpon aan. Waar een koude wind waait. En waar het regent. Ik lig niet op zo’n plek. Ik lig in mijn warme, comfortabele bed. Ik mag van geluk spreken.

Ik kan niet slapen. Ik hoor geluiden. Het dichtslaan van een autoportier. Het blaffen van een hond. De wind in de bomen. Ik ben blij dat ik in bed lig. Dat ik niet nog een autotocht te gaan heb. Of een rondje met de hond. En dat ik geen boom ben.


Sporen

juni 6, 2015

Tijdens de vormingen vertellen de leerlingen vaak dat ze een verschil willen maken in de wereld. Ze willen hun sporen achterlaten. Herinnerd worden.

Ik denk erover na. Van mij hoeven mensen zich me niet te herinneren. Zeker niet mensen die ik niet persoonlijk ken. De dingen die ik doe doe ik voor mezelf en voor de mensen die ik graag zie. Wellicht is het omdat ik geen kinderen heb dat wat er na mij komt, en zeker wat er na mij gedacht wordt, mij niet veel interesseert. De gedachte dat vreemden na mijn dood met me bezig zouden zijn is zelfs licht oncomfortabel.


Crisis

april 25, 2015

Ik lees het zoveelste artikel over de onontkomelijkheid van een nieuwe, nog zwaardere crisis. Het zal nog slechter gaan met de economie. De inflatie zal ongekend hoog zijn. De banken zullen overgenomen moeten worden door de staat.

Ik weet bar weinig van economie. En van de geldmarkt. Voor mij is het een gevaarlijk spel met weinig meer dan lucht. Maar ik geloof best dat dat voor mij persoonlijk in de toekomst vervelende gevolgen kan hebben.

Ik maak me klaar om vandaag een extra grote partij vintage jurken te gaan kopen.


Procrastineren

maart 3, 2015

De betekenis van het Engelse werkwoord “to procrastinate” is volgens de online woordenboeken “to delay or put off doing something.” Hetzelfde als het Nederlandse “talmen” of “uitstellen.” Toch klinkt dat Nederlands, in mijn oren, niet zo lekker. Dus verbaster ik het Engels.

Vandaag bewees ik weer eens meester-procrastinatrice te zijn. ’s Ochtends moest er getraind worden, maar heb ik een pulp-thriller gelezen. In bed. En heb ervan genoten omdat het eigenlijk niet mocht. En ik heb een appeltaart gebakken. Wat wel mocht, maar wat in de middag gepland stond. Ik heb geklaagd bij mijn waterbedrijf, heb tofu gebakken, heb geslapen, heb met T gebrainstormd over de tuin, heb jurken opgemeten en heb koffie gezet. En koffie gedronken. Uiteindelijk ben ik om 17u pas aan de trapeze gaan hangen. Waardoor het al bijna weer tijd is voor de training van morgen.


Hippie

augustus 15, 2014

Ik kijk naar de lange Scandinavische jurk. Ik vind hem mooi. Ik vraag me af wanneer ik hem aan zal doen. 

Ik kijk naar de lange Scandinavische jurk. Ik stel me voor dat ik iemand zie lopen met precies die jurk. Ik denk: mooi. Ik denk: hippie.

Zo zou ik kunnen denken dat ik daarom een hippie ben. Maar dat denk ik niet.


Boerderij

augustus 8, 2014

Ik ben vroeg wakker. Hoor vogels. Een duif. Af en toe geruis van een auto. Het lijkt een mooie dag te gaan worden. Ik stel me de boerderij voor. De zon op de knotwilgen. De kreek met kroos. Schapen. Alles zo mooi en vredig. Het zal vreemd zijn hier weg te gaan.

kruiwagen


Confrontatietocht

mei 29, 2014

De opdracht is om je uitdaging te zoeken.

Ik lever voor drie dagen mijn gsm in. Ik drink geen alcohol. Ik lever mijn glucosemeter in. Ik ben drie dagen achtereen omringd door mensen. Ik begin met een grote blaar op mijn linker hiel aan een tweedaagse wandeltocht door de bossen. In de regen.

Ik had vast nog veel meer kunnen doen. Meer van mezelf kunnen eisen. En dat zonder moeite kunnen opbrengen. Omdat alles in het niet valt bij de grote leegte die sinds twee weken in me is.


Waarom huil je niet?

mei 24, 2014

“Kijk, die durft tenminste haar emoties te uiten,” hoor ik als er iemand huilt. Ik vraag me af welke emoties geuit worden. “Die laat zichzelf zien,” klinkt het. Ik zie alleen tranen. Verder reikt mijn blik niet.

Ik weet niet waarom iemand huilt. Ook niet op een uitvaart. Er wordt klakkeloos aangenomen dat het verdriet is om de overledene. Vanuit liefde. Vanuit gemis.

Als ik huil weet ik niet precies waarom. Als ik huil verdenk ik mezelf allereerst van zelfmedelijden. Ook op een uitvaart. Alsof ik van buitenaf naar mezelf kijk en die vrouw zielig vind. Al zie ik mezelf dan niet als vrouw, maar als kind. Dat is nog zieliger. Dus huil ik harder. Of ik huil uit verbazing. Of omdat anderen huilen. Of uit frustratie. Woede. Angst.

Ik heb liever dat niemand mijn tranen ziet. Dat niemand etiketten op mijn emoties plakt. Dat het kind binnen blijft. Dus dring ik mijn tranen zoveel mogelijk terug.


Koffie

mei 10, 2014

Ik ben veel te vroeg wakker. Lig te draaien. Bedenk hoe fijn het zou zijn als iemand nu koffie voor me zou zetten. Met mijn espresso-potje. En dat-ie dat naar me toe zou brengen. Zonder er iets voor terug te hoeven hebben. Geen seks. Geen conversatie. Dat-ie ook gewoon een kopje koffie zou drinken.


Abnormaal

april 28, 2014

Ik heb geen smartphone. Ik heb geen kinderen. Ik val van mijn zolder. Ik ben ouder dan veertig en heb lang, ongeverfd haar. Ik zit niet op Twitter. Ik post geen foto’s van mijn eten op Facebook. Ik heb geen tv. Ik laat jongeren condooms opblazen. Ik luister nooit naar de radio. Ik ontbijt bijna elke dag met appel-frambozentaart. Ik praat vaak hardop tegen mezelf. Ik ben graag alleen. Ik vraag Maria van Guadalupe om bescherming.

Ik lijk wel abnormaal.


Normaal

april 27, 2014

Ik slaap onder een enkel dekbed, zonder extra dekens. Ik bak koekjes. Ik maak een afspraak om een deuk uit mijn auto te laten halen. Ik drink thee met mijn vriendin. Ik plant courgette-zaadjes in de moestuin.

Ik lijk wel normaal.


Schone schijt

april 4, 2014

Terug van twee dagen weg, zit ik op een lekker ontspannen manier – in mijn bed – even heerlijk schijt aan alles te hebben. En dat voelt goed.


Vreemd

maart 11, 2014

Ik kijk naar een spannende Scandinavische serie. Een van de hoofdrolspelers, een mannelijke detective met grijze stoppelbaard en ronde buik, valt voor een rijke vrouw op het moment dat ze haar pruik afzet. Ze hebben seks. De vrouw van de detective komt erachter. Net op het moment dat ze lekker warm tegen hem aan in bed ligt.

Eerst lijkt er niets te gebeuren. Dan zet ze hem het huis uit.

Ze werken allebei. Het huis is van allebei. Sta je als bedrogene moreel zo boven de bedrieger dat het oké is om hem buiten te schoppen? Ik snap er niets van. En waarom wil de vrouw niet weten waarom de detective het gedaan heeft? Want dat is toch waar het om gaat?


Bloed

maart 9, 2014

Op mijn broek zit een vlekje. Het is bloed. Niemand weet dat. Het vlekje is klein. Ik weet het wel. En ik weet wiens bloed het is. Telkens als ik het vlekje zie moet ik aan hem denken.


Zeevrouw

januari 26, 2014

Ik hou van de zee. Al zie ik haar bijna nooit. Ik ben niet van de lange, koude strandwandelingen met harde wind over de overbekende strook zand. Of van het zomerse braden in de zon. Van zwemmen krijg ik oorontsteking. Toch denk ik vaak aan de zee. Ik ben blij dat ze dichtbij is. En zie haar opduiken in mijn teksten. Is liefde op afstand per sé minder waard?

zeevrouw


Liever niet

januari 4, 2014

Van kleinst af aan heb ik te horen gekregen dat je eerlijk moet zijn. Dat je fouten moet bekennen. Dat je niet moet veinzen. Ik merk dat ik daar een tic aan over heb gehouden. Als ik de brieven die ik beloofd heb te posten in de verkeerde gleuf van de brievenbus stop heb ik de bijna onbedwingbare neiging die fout op te biechten. Alsof ik absolutie nodig heb om door te leven. Als ik een flinke slipper maak op een glad stuk weg beken ik meteen in mijn hoofd dat ik te hard reed en zoek ik iemand om in levende lijve met die informatie te kunnen belasten. Want dat is het: belasten. En ik ga proberen dat niet meer te doen.


Krant

december 13, 2013

Als ik de krant lees zakt de moed me in de schoenen. Als ik tv kijk zakt de moed me in de schoenen. Dus lees ik geen krant. En heb ik geen tv. En heb ik wel nog mijn moed.

krant


Facebookvriend

december 8, 2013

Op het nieuwsoverzicht van mijn Facebookpagina verschijnt een foto van mijn Facebookvriend. Ik scroll er voorbij. Ik scroll terug. Wie is hij? Ik ga naar zijn pagina. Bekijk zijn foto’s. Ik wist niet dat ik met deze man bevriend was. Dacht als ik zijn naam eens tegenkwam dat hij een collega was. Een straatartiest met een regiment toeters op zijn kostuum, waar hij heel virtuoos een liedje op speelt. Maar hij blijkt de toeteraar niet te zijn.

Deze man ken ik uit het echte leven. Al heb ik hem slechts eenmaal twee minuten lang gezien. En vond hem een mooie man. Ik kan me niet voorstellen hoe hij mijn Facebookvriend kan zijn geworden. Ik ken zijn achternaam niet eens. En hij kent mijn naam al helemaal niet. Stuur ik soms verzoeken die ik daarna verdring?


Eigen keuze eerst

november 28, 2013

Hij wordt met een taxibusje naar het feest gebracht. Helemaal vanuit Brabant. Waar hij beschermd woont. Op de vraag of hij een lekker bakje koffie wil antwoordt hij dat hij wel een pilsje lust. Hij heeft het naar zijn zin. Uit volle borst zingt hij mee met het familielied. Maakt grapjes met zijn neef. Plant biersnorzoenen op wangen van tantes en nichten. Drinkt nog een pilsje. En nog een.

Ik word op de vingers getikt. Het was onverantwoord hem zoveel te laten drinken. Met zijn medicijnen. Dat is link. Hij zou zo in een psychose kunnen raken. Ik schrik. Maar bedenk tegelijkertijd dat hij een volwassen man is. Met niet zo’n heel zonnig leven. Dat het vreselijk voor hem moet zijn om betutteld te worden. Om de vraag te krijgen of hij niet beter koffie of fris kan gaan drinken na drie pilsjes. En wie weet, misschien is zo’n leuke dag hem wel het risico op een psychose waard. Wie ben ik om dat voor hem te beslissen?


Schrijver

oktober 13, 2013

Ik hield niet van poppen. Niet van lego, playmobil en autootjes. Niet van winkeltje spelen. Niet van de echte wereld nadoen met kindermateriaal.

Ik wilde klimmen in bomen. Hard rolschaatsen. Touwtje springen. Lezen. Knutselen. En vooral veel schommelen.

Ik heb me een tijdlang afgevraagd of ik niet een fantasieloos kind was. Omdat ik nooit laten-we-doen-alsof-spelletjes speelde. Ik maakte geen andere werelden. Ik had al meer dan mijn handen vol aan de wereld zoals hij was. Ik las dat veel schrijvers juist wel die fantasie-kinderen waren. En dat die manier van denken ze voorbereide op het schrijversvak. Ik voelde een steek van jaloezie.

En inderdaad. Ik ben geen schrijver.

pop


Spoor

oktober 3, 2013

Alweer heb ik mijn touw aan een boom laten hangen. Samen met een binnenband van een fiets. Ik ben er namelijk achter gekomen dat je het touw goed strak tussen twee bomen kunt spannen als je een fietsband aan een van de uiteindes vast maakt en dat als aansjorlus gebruikt. Maar ja. Mijn splinternieuwe touw-en-fietsband-constructie hangt dus nog tussen twee bomen op domein Roosendael. Mijn andere touwen weer op andere locaties. Nog even en ik ben als een uit de kluiten gewassen Klein Duimpje via een touwenspoor te lokaliseren.


Het is donker

september 11, 2013

En ik kijk liever niet in de spiegel.

behangspiegel


Rust

september 2, 2013

Ik ren als een razende door het huis, naar de milieustraat, naar de supermarkten, naar de schuur, naar de boerderij. Ik laat een glazen pot op de stenen keukenvloer stuk vallen, ik maak schoon, ruim op, koop in, bereid voor. En ik probeer te denken. Hoop dat ik niets vergeet. En dat ik wat rust in mijn hoofd kan krijgen voor de komende week.

rust


Moe

augustus 22, 2013

Ik lig op een gymmatje in de schuur. Ik staar naar het golfplaten dak. We hebben hard gerepeteerd. De hele ochtend in de doeken. De dag ervoor in de doeken. Straks weer in de doeken. En daarna nog een sessie in de Chinese mast. Als ik me zou laten gaan zou ik wegkruipen en lekker gaan huilen. Onder mijn dekbed. Weg van de wereld. Want ik ben moe. Erg moe.

Op het eind van de meest intensieve trainingsdag die ik me kan herinneren ben ik volmaakt tevreden. Ik ben over mijn grenzen gegaan. Heb mezelf overwonnen. En heb meer kracht en uithoudingsvermogen dan ik voor mogelijk hield. Als ik uiteindelijk dan toch onder mijn dekbedje lig kan ik de slaap niet vatten. De actie wil mijn lijf niet meer verlaten.


Geluk

augustus 19, 2013

Ik zit op een boerenwagen. In mijn hand een glas rode wijn. Het wagenhuis wordt verlicht door drie kleine vintage spotjes. Ik luister naar muziek. Kijk naar de muzikanten. Zie ze elkaar een knikje geven als het tijd is voor een solo. Mijn vader zit ontspannen op een tuinstoel. Zijn hoofd beweegt op de muziek. Mijn moeder kijkt met grote ogen. Vrienden praten zacht, maar luisteren vooral en drinken hun drankjes. Ik bedenk hoe ongelofelijk fijn het is omringd te zijn door allemaal mensen die ik graag heb.


Doos

augustus 11, 2013

Als kind zat ik graag in een doos. Met een deken erover was het mijn huis. Heel veel jaren later kan ik me nog steeds niet voorstellen ooit eigenaar van een heus huis te zijn. Huiseigenaren zijn serieuze mensen. Ze hebben vaste banen, een gezin en lezen de krant. Ze weten nu al wat ze over een jaar zullen doen. Want ze kunnen heel goed plannen. En ze zijn volwassen. Vooral dat.

Ik wil me niet zorgen moeten maken over een hypotheek. Over een lekkend dak. Of schimmel in de kelder. Over de instortende huizenmarkt. En de cv die rare geluiden maakt. Ik zal ooit moeten verhuizen en heb geen idee waar ik dan terecht zal komen. Ik zou me daar zorgen over kunnen maken, maar doe dat – vreemd genoeg – niet. Wel hoop ik dat mijn volgende woonst iets meer zal zijn dan een doos.

doos_fhdr


Aantrekking afstoting

augustus 10, 2013

Vind ik een man echt leuk dan drink ik graag uit zijn glas. Dan voel ik me heerlijk in zijn trui. Leen ik mijn kleren uit. Slaap ik onder zijn dekbed. Droog ik me af met zijn handdoek.

Vind ik een man wel leuk maar voel ik me niet tot hem aangetrokken, dan doe ik meteen na zijn vertrek de afwas. Verschoon ik zijn bed en doe gelijk de was. Zelfs als de trommel niet vol is. En als de aantrekkingskracht extreem afwezig is maak ik als de deur achter hem dicht valt mijn hele huis schoon.

Aantrekkingskracht is omgekeerd evenredig met schoonmaakmotivatie.


Schuldgevoel

augustus 8, 2013

Ik heb tijden lang aan zitten hikken tegen het trainen van de nieuwe doekenact. In plaats daarvan deed ik krachttraining in de doeken en oefende ik MasTango. Maar ik voelde me schuldig. Omdat ik had aangedrongen op het krijgen van de muziek. Omdat er niet zo heel veel tijd meer is. Omdat…

Nu train ik al een paar dagen het begin van de doekenact. Ik heb veel veranderd en doe nieuwe dingen. Verzin nieuwe bewegingen. Mijn rechter arm lijkt tien centimeter langer dan mijn linker omdat ik het begin – waarin rechts het meest te verduren krijgt – herhaal en herhaal. Ik voel me schuldig. Omdat ik geen krachttraining meer doe. En geen MasTango. En alleen maar het begin van de act.


Als je een spiegel voorgehouden wordt

juli 27, 2013

Hoef je er nog niet altijd in te kijken.

buitenspiegelklein


Communicatie

juli 22, 2013

Soms frustreert het me dat ik anderen niet altijd begrijp. Dat ik signalen blijkbaar verkeerd interpreteer. Dat mijn eigen signalen hoogst waarschijnlijk bij die anderen ook niet altijd luid en duidelijk overkomen.

Ik heb sinds een paar jaar een vriendin die ik steeds meer zie. Als zij iets zegt, me streelt, me kust, is er geen twijfel. Dan is er simpelweg wat er is. Duidelijk en zonder omwegen. Zodat ik me volledig kan ontspannen.


Lucht

juni 27, 2013

Soms is het fijn om doorzichtig te zijn. Geen boven en beneden te kennen. En geen grond te zien.

eslucht

Fotografie: Louis Haagman


Weet wat je wenst

juni 26, 2013

Toen ik klein wilde ik donker haar. En krullen. Net als de vrouwen in de stomme films. Maar ik was blond. En meer dan een beetje slag was er in mijn haar niet te bekennen. Een paar decennia later is mijn haar donker. En krult het met af en toe een pijpenkrul. Eens kijken wat ik nog meer op mijn wenslijst heb.


Paniek

juni 22, 2013

Bijna elke nacht heb ik een paniekaanval. Heel erg is het niet. Ik word wakker met een wild kloppend hart en denk “Shit, dat ben ik vergeten!” Het gaat altijd over mijn gezondheid en iets wat ik heb nagelaten te doen of te slikken. Zodra ik helemaal wakker ben vergeet ik wat ik ben vergeten. Er rest dan alleen nog een ongemakkelijk gevoel. En de gedachte dat ik iets niet goed doe.

Vanochtend vond ik naast mijn bed een papiertje met daarop de aantekening: “Insecten die er zouden kunnen zijn, mogelijkheid van nut komen.” Kijk, daar heb ik wat aan.


Balans

juni 18, 2013

Ik voelde me een beetje schuldig. Ik heb zo vaak voor een wel heel goede prijs vintage jurken kunnen kopen dat ik, ter compensatie, een onafgeprijsde jurk, jas en een paar schoenen heb gekocht. Niet dat ik ze nodig had. Het was gewoon om de zaken voor mijn  gevoel in balans te krijgen.

schoen


Identiteit

mei 24, 2013

Ik vraag me af of ik nou wel of niet een kind ben van deze tijd. En bedenk dat het onnodig is om me daar het hoofd over te breken.

madmen


Vintage jurken

mei 20, 2013

In het witte setje met Delfts blauw motief zit ik in een roeibootje op een ven. In de bruine jurk met geruite rok werk ik op kantoor tussen mannen in pak met hoornen brillen. In de Laura Ashley jurk heb ik zeven kinderen. In de beige doorknoopjurk maak ik jam. In het blauwbruine mini-jurkje denk ik na over borstverkleining. In de Amerikaanse jurk met pofmouwen speel ik in Dallas. In de zwarte maxi dress met witte stippen wacht ik braaf en geduldig op de prins met zijn witte paard.

vintage15_fhdr


Onbetrouwbaar

april 15, 2013

Tijdens het festival logeren we bij twee heel lieve, oudere mensen. Het herenhuis, waarin wij bovenin twee kamers hebben, staat tjokvol snuisterijen. In de hal een kastje met daarop een verzameling felgekleurde kunst-eieren. Op de overloop een tafeltje met olifantjes, een Chinese kast en een manshoog houten beeld van een biddende vrouw. In de badkamer een verzameling schelpen waarvan er een gebruikt wordt als tandenborstelhouder. In de eetkamer een kast vol zilverwerk, waaronder een fascinerend object dat tegelijkertijd doet denken aan een ananas, een tennisracket, een bakvorm en een steelpan.

De gastheer vertelt dat hij graag artiesten in huis heeft, maar dat als er een keer iets mis zou gaan het over zou zijn. Als er bijvoorbeeld na afloop iets verdwenen zou zijn. Tot nu toe is het gelukkig altijd goed gegaan.

Op de ochtend van mijn vertrek kom ik uit de badkamer en denk de weg gevonden te hebben naar mijn logeerkamer. In plaats daarvan sta ik opeens in een klassiek ingerichte studeerkamer, precies een verdieping te laag. Ik voel me betrapt. Alsof ik een van die onbetrouwbare mensen zou zijn.


Persoonlijke ruimte

april 7, 2013

Ik heb behoefte aan afstand. In de supermarkt, bij de kassa, heb ik last van mensen die te dicht bij me staan. Die me aan zouden kunnen raken. Ook als ze dat niet doen. Laatst, bij het postkantoor, stond een puistige tienerjongen hoorbaar in mijn nek te hijgen. Ik ben een paar meter verder gaan staan.

Mijn vrienden en directe familie wil ik graag dichtbij. Maar anderen niet. Zo was er een man waarmee ik wel eens werkte. Hij kwam veel te dichtbij. En had ook nog eens haar op zijn neus en oren, altijd wit slijm of gele korsten in zijn ooghoeken, onfrisse tanden en vuil onder zijn nagels. Hij wilde, buiten het werk, met me uit eten. En bij me thuis langskomen. Ook dat was me te dichtbij. Te ver in mijn persoonlijke ruimte. Ook al zei ik dat het me leuk leek. Ik voelde me verplicht, omdat ik met hem werkte.

Opeens was hij boos. Over iets wat ik had gezegd. Ik was te bot geweest. Hij zei de samenwerking op. Misschien had het ook wel met die ruimte te maken. Waar ik hem niet in wilde. En die ik wellicht onbewust verdedigd heb.


Oom

april 5, 2013

Ik heb een oom die ik maar een keer in mijn leven heb gezien. De behoefte om daar verandering in te brengen heb ik niet. Ik weet dat hij honden trainde bij de politie. Hij was de man in het dikke pak die de boef speelde en waarbij de honden met hun tanden aan zijn arm hingen. Ik weet dat hij suikerziekte heeft en daardoor zijn pink heeft verloren. Dat mijn oma zijn zoons “de varkenskoppen” noemde. Dat hij bij onenigheid wekenlang niet tegen zijn vrouw sprak. Dat op de uitvaart van mijn oma zijn kleinzoon, toen hem gevraagd werd een krans op de kist te leggen, vroeg: “Wat schuift dat?”


Kou

maart 28, 2013

poedel

Ik denk niet dat mijn voeten ooit nog warm worden. Ik heb geen vetjas om in weg te duiken. Geen echtgenoot om tegenaan te kruipen. Geen kat voor op schoot. En gelukkig ook geen hond. Mijn voeten moeten dreigen af te sterven voordat ik me aan een hond zou warmen.


Ordi

maart 13, 2013

Ik vind het heerlijk om een doekenact te doen in een rood, glanzend, kort jurkje met glinsterstenen (gekocht in een clubwear-winkel waar hij naast de latex verpleegsterspakjes hing). Ik heb een leren hesje met lange cowboy-franjes. En een biker-jasje met studs en goudkleurige ritsen. Een beetje ordi is best lekker.


In mijn hol

maart 11, 2013

Er giert een poolwind om mijn huis. Stuifsneeuw komt horizontaal langs gevlogen. Als ik de voordeur open wil krijgen moet ik er met mijn volle gewicht tegenaan leunen. Dus laat ik de voordeur dicht. En de luiken ook. En vind ik dat ik ook niet hoef te trainen, maar lekker in mijn bed een boek kan lezen. En een nieuwe liedtekst schrijven. En bedenken hoe fantastisch het is dat de lente eraan komt.


Nice

maart 8, 2013

Met mijn rode Porsche en vintage caravan scheur ik naar Nice alwaar ik lekker aan een lantaarnpaal ga hangen. Dat zou toch leuk zijn.

nice


Wals

februari 19, 2013

Tot dertig keer toe probeer ik de roze draad door het oog van de naald te krijgen. Tevergeefs. De laatste paar dagen zie ik slecht. Moet vaak knipperen voordat ik kan focussen. Mijn ogen voelen gezwollen aan. Alsof een wals me aan het overrijden is, begonnen bij mijn tenen, en inmiddels gevorderd tot aan mijn hals.

wals


Mossel

februari 13, 2013

Zaken waar ik me normaal gezien niet druk over maak, of die ik misschien niet eens opmerk, brengen me de laatste dagen volledig uit mijn evenwicht. Niet bedankt worden voor een ander helpen. Een opmerking van mijn kant in een gesprek die genegeerd wordt. Een discussie.  Territoriumafbakening. Optreedstress. Negatieve opmerkingen die niet eens aan mij gericht zijn. De druk van het binnen moeten halen van opdrachten.

Het is alsof ik een mosseltje ben zonder schelp en om het minste of geringste in tranen uitbarst.

schelphandvat


Feest

februari 12, 2013

Sommige dagen is het feest.
Andere dagen iets minder.

feest

Fotografie: Frank Bassleer


Eropuit

februari 10, 2013

Mijn auto is niet rood. Ik stop niet in de bossen. Ik ben niet zo van de mutsen. Maar vandaag ga ik er wel op uit. Ik zie al zon. De lucht is blauw. Ondanks de voorspellingen ligt er geen sneeuw. Ik richt mijn neus op het noorden en geef gas.

auto


Het heilige moeten

januari 30, 2013

Ik ben hard aan het trainen voor een optreden met de evenementversie van stRINGs in Den Haag. Als ik train zie ik vintage jurken hangen die nog gerepareerd moeten worden. Als ik repareer zie ik mijn gitaar en voel me schuldig dat ik niet vaak speel. Ik bedenk dat ik nog mijn kostuum voor de volgende act moet naaien. En dat ik de pruikenmaakster moet bellen. Ik ben bang dat ik in de ring mijn kracht niet genoeg train. Als ik de mast in mijn kamer opzet om mijn kracht op pijl te houden zie ik stofvlokken over de vloer glijden. Ik raap er een paar op. Stofzuigen doe ik over een paar dagen wel.


Kicks voor niks

januari 3, 2013

Als tegenwicht tegen de bleke januari-dagen en de immer aanhoudende crisis, bedenk ik nog wat kicks voor niks.

– Een grote doos oud papier omkieperen in de container van de milieustraat.

– Langs een brievenbus fietsen, de brief al rijdend in de juiste sleuf terecht doen komen en doorfietsen.

– Een mug vangen door simpelweg je boek dicht te klappen.

– De sloten van een ouderwetse koffer met een knal open laten springen.

– Scrabble-steentjes husselen in een oud washandje.


De kortste dagen

december 28, 2012

De gezelligste dagen van het jaar. Fijn samen zijn met familie. Goed eten. Afslankmethode kiezen om het volgende jaar goed mee te starten. Galajurk dragen. Champagne drinken. De ogen sluiten voor de dorre, koude, fletse januarimaand waarin de rekeningen binnenkomen, de galajurk in de kast verdwijnt en het afslanken niet lukt.

Voor mij niets van dat alles.

Ik eet en drink minder dan normaal. Lees boek na boek in mijn bed. En bereid met veel plezier het doekenoptreden van morgen voor.


Feest

december 22, 2012

Door een koortsige waas heen praat ik met mijn neven. Ik eet appeltaart. En chocoladetaart. Drink lauwe thee. Luister naar een lang lied dat de verse tachtigjarige over zichzelf heeft geschreven. Converseer met de oudere mensen tegenover me over de treinverbinding Arnhem-Amsterdam. Ik vraag mijn nicht hoe het met haar gaat. Ze heeft het zwaar. Ik doe iets wat ik bijna nooit doe: ik omhels haar. En voel verdorie de tranen opkomen. Ik schaam me een beetje. Ik hoef toch niet te huilen? Met mij gaat het toch goed? En ergens schaam ik me ook weer niet.


Alien

december 9, 2012

Als iemand aardig tegen me doet denk ik dat hij me aardig vindt. Als iemand iets zegt denk ik dat hij het meent. Als iemand vandaag iets zegt denk ik dat dat morgen ook nog waar is. Als iemand niets zegt denk ik dat er niets is. En ik ga ervan uit dat iedereen behandeld wil worden zoals ik het zelf fijn vind behandeld te worden.

Ik vond afgelopen week uit dat dat niet zo is.

Vandaag had ik een afspraak. Ik had er zin in. Toen de vrouw waarmee ik afgesproken had na een kwartier nog niet op was komen dagen en ik haar ook telefonisch niet kon bereiken, begon ik ineens enorm te twijfelen. Zeker na de confrontatie eerder deze week, die trouwens niets met deze vrouw te maken had. Had ik weer iets niet begrepen? Iets leuk gevonden waar een ander helemaal geen zin in had? Was het wel de juiste dag? De juiste tijd? In een klap was ik alle aansluiting met de werkelijkheid kwijt, wist ik alleen nog maar dat je nooit weet wat echt is. Het was voor een moment alsof ik er niet meer was. Ik zat in mijn auto – uit de wind en kou – en voelde niets meer. Alleen een enorme vervreemding.

De vrouw kwam aangefietst. De afspraak ging door. Het was leuk.

Ik vraag me af of ik beter zou functioneren als ik accepteer dat ik van een andere planeet kom. En dat ik niet kàn weten waarom anderen doen wat ze doen. Dan zou ik er wellicht ook minder last van hebben.


Vroem

december 2, 2012

Ik voel me nog steeds zo vrij als een vogel als ik in mijn auto zit. Elk moment kan ik ervoor kiezen om af te slaan, een andere route te nemen, te blijven rijden tot daar waar de zon schijnt.

auto


De grootstad

november 30, 2012

Rotterdam. Ik logeer in het huis van een vriend. Voor het eerst in maanden. Ik zie dat zijn bruine yucca plaats heeft gemaakt voor een groene ficus.

Het is november. De stad is al gehuld in kerstsfeer. In de etalages hangen eindeloos veel glitterdecoraties. Overal is koopwaar uitgestald. Ik word er duizelig van. Ik laveer door de cadeau-kopende menigte naar een stoffenwinkel en koop de organza die ik nodig heb voor de nieuwe act. Verder wil ik niets hebben. De protserige etalages schrikken me alleen maar af.

Ik loop met een boog om een ranzige Piet met collectebus heen. Hij is slordig geschminkt en nog wat witjes rond de ogen. Zijn te kleine pruik staat voor op zijn hoofd, waardoor zo’n tien centimeter bruin nekhaar zichtbaar wordt. Onder zijn knie-lange Pietenbroek draagt hij een trainingsbroek en gympies.

Ik ben blij als ik weer in de woonkamer van de vriend zit. Naast de nieuwe groene ficus.


Luchtschip

november 17, 2012

Je hoeft niet veel verbeelding te hebben om het plafond als schip te zien, 180 graden te kantelen en weg te varen.


Wanhoop

november 13, 2012

Als je niet meer weet wat te doen kun je nog altijd gaan bandwerpen.


Sprong

november 12, 2012

Ooit vertelde een choreografe waar ik mee werkte me dat je soms, net als Indiana Jones, de “Leap of Faith” moet durven nemen. Ik weet niet meer in welke context het precies was, maar van tijd tot tijd pas ik het toe op mijn leven. Af en toe moet je een sprong in het ongewisse durven nemen om vooruit te komen, te ontdekken, te groeien. Meestal gaat dat goed, soms ook niet, maar altijd ben je na de sprong weer een ervaring rijker.

Om me hieraan te helpen herinneren – en me tegen vastroesten te beschermen – heb ik Fabian, die met zijn rode cape en zevenmijlslaarzen door mijn huiskamer zweeft.


Waar is de vogel

november 7, 2012

Een man reageert op een van mijn zelfportretten: “Leuk!! Weer eens wat anders, je moet alleen lachen naar het vogeltje!” Het eerste wat in me opkomt: “Ik moet helemaal niets.” Het tweede wat in me opkomt: “Ik moet zelfs niet reageren.” Het derde wat in me opkomt: “Kijk naar je eigen vogeltje.”

Ik moet inderdaad helemaal niets. Zijn er regels voor fotograferen? Daar mogen vogeltjes-mannen zich van mij naar hartenlust mee vermaken. Als je het fijn vindt om binnen kaders te werken moet je dat doen. Ik vind dat niet fijn. Dus ik doe dat niet. Ik maak beelden die ik zelf interessant vind. Of grappig. Als toevallig anderen mijn smaak delen is dat leuk. Zo niet is het ook goed. Maar ik wens geen instructies te krijgen.


Tulband

november 5, 2012

Ik lees dat er halverwege de vorige eeuw vrouwen waren die elke dag krulspelden zetten. Om er goed uit te zien als hun man van zijn werk thuis kwam. In een leerboek van een katholieke huishoudschool voor vrouwen uit 1960 staat:

“Laat u van uw beste kant zien als u gaat slapen. Probeer er innemend uit te zien zonder uitdagend te zijn. Als u gezichtscrème moet gebruiken of krulspelden wilt draaien, wacht dan tot hij slaapt want een dergelijke aanblik zou hem in de war kunnen brengen bij het inslapen.”

Met mijn ontembare haar zou ik geopteerd hebben voor een kekke tulbandmuts. Alles om de man te behagen, natuurlijk.


Hersenkronkel

november 4, 2012

Midden in de nacht word ik wakker. Doe mijn ogen half open. Zie lichtgevende groene cijfers. Schrik. Denk: shit, wat doet de koelkast in mijn slaapkamer? Word helemaal wakker. Kijk naar de rode cijfers van mijn wekker. Sta op en ga naar het toilet. Beneden loop ik langs mijn koelkast. Die gewoon een koelkast is. Zonder display. Zonder lichtgevende cijfers.


Achter het raam

november 2, 2012

Zo’n dag waarop je al bibbert als je de luiken open doet. Waarop je besluit het huis niet te verlaten. Waarop je mails verstuurt vanuit je bed. Waarop je uit je raam kijkt naar de natte stoep.


Herinnering

oktober 31, 2012

Een herinnering. Ik zit ergens te wachten. Te midden van anderen. Een rij harde stoelen tegen een witte muur. Werkgerelateerd. Naast me zit een meisje van ergens in de twintig. Ik ken haar niet. Ze vraagt of ze mijn buikspieren mag voelen. “Span ze eens aan,” zegt ze en prikt een paar keer met haar wijsvinger in mijn buik. Ik weet niet meer of ik voldeed.


Vriendenprijs

oktober 20, 2012

Op een wel bijzonder schattig vintage jurkje krijg ik een reactie. Van een kennis. Of ze de jurk mag overnemen. En of er een vriendenprijs gemaakt kan worden.

Ik heb moeite met het begrip vriendenprijs. Is het zo dat als je iemand kent je korting moet geven? Of is het de prijs voor eventuele vriendschap? In de trant van: “Jij geeft mij korting en dan wil ik wel jouw vriendinnetje zijn.” Moet ik bewijzen dat ik vriendschap waard ben? Maar mag ik dan ook zeggen dat ik al heel blij ben met mijn vriendenkring en dat ik niet de behoefte voel er een vriendin bij te kopen? Vast niet. Dat is beledigend. Dan ben ik de kwaaie peer.

Laatst wilde een vriendin mijn in de kast verstoffende iPad overnemen. Ze zei dat de iPad 1 op Marktplaats nu zo’n 200 euro doet. Na wat nadenken ging ik akkoord. Waarop zij zei dat ze nog eens onderzoek had gedaan en had gezien dat de pads wel 250 euro waard waren en vroeg me of dat ook oké was.

Het schattige vintage jurkje heb ik gelukkig al aan iemand anders beloofd. Hoef ik me over de vriendenprijs het hoofd niet meer te breken.


Te mooi

oktober 7, 2012

Voor vanmiddag had ik een foto-excursie in gedachten. Onderweg naar Gent. Het onderwerp had ik al. En ik zag, in mijn geestesoog, een tenenkrommende triestheid. Ik vrees dat het moeilijk gaat worden, om met dit mooie herfstweer nog een onsje triestheid uit mijn camera te peuren.


Vanachter glas

september 12, 2012

Ik zit in mezelf. Ben afgesloten van de wereld. Mijn oren suizen en mijn hart klopt hoorbaar. Ik lijk rustig maar vanbinnen kolkt het.

Dat doet me denken aan een ochtend in Barcelona. Op een plein in een woonwijk stond ik te wachten. Ik had het idee van alle kanten bekeken te worden. Voelde me bespied. Totdat ik me realiseerde dat de mensen daar achter die ramen alleen maar mijn buitenkant zagen en van mijzelf nauwelijks iets meekregen. En ikzelf kijk eigenlijk net zozeer veilig en vanachter glas de wereld in. Ook daar, open en bloot op dat plein in die Spaanse woonwijk.

Fotografie: Louis Haagman

Hoed: Jackie Habets

Styling: Esther van Gorp


Waarom vintage?

augustus 30, 2012

Een vriend brengt af en toe artikelen mee over vintage kleding. Een vintage liefhebster en ontwerpster zegt dat het in de seventies allemaal veel beter was. Dat toen de C&A prachtige jurken verkocht. Dat ze er heel wat voor over zou hebben om een middagje in een seventies C&A te mogen shoppen.

Mij lijkt het zo dat ook in de seventies het lastig moet zijn geweest een leuke jurk te vinden in de C&A. Het gros van de collectie zal toch voor de gemiddelde en conservatieve koper geweest zijn. De echt mooie stukken waren peperduur en zijn daardoor weinig gedragen, goed bewaard en hangen nu in de vintage winkels. De goedkopere en mutsige spullen zijn afgedragen en weggegooid. Niet iedereen liep er in die tijd als een modepopje bij. En lang niet iedereen had het budget om elk jaar een of meerdere jurken te kopen.

Ik lees dat vintage hip is. Ik lees dat hippe mensen het belangrijk vinden om uniek te zijn. Dat het verschrikkelijk is een compliment over een rokje te krijgen en dezelfde dag nog twee mensen met dat rokje tegen te komen. Dat de mode zich sinds de sixties en seventies niet meer vernieuwd zou hebben.

Mij interesseert dat allemaal geen hout. Ik hou van de herkenningen in vintage kleding. Van de sfeer die de jurken bij me oproepen. Als ik mijn kast opentrek zie ik mijn jeugd, mijn moeder op de fiets, de vakantie in de Ardeche, een dag aan het strand, een klasgenootje op een schommel, lol in het safariepark, James Bond-films en Brigitte Bardot.

In een vintage jurk-met-herinnering voel ik me goed. Voel ik me warm. Voel ik me mooi.


Positief

augustus 17, 2012

Laat ik positief blijven en doen alsof iedereen aardig is. Laat ik positief blijven en vìnden dat iedereen aardig is. Laat ik positief blijven en er vanuit gaan dat iedereen alles goed bedoelt. Het is hard werken. En ik weet niet of het lukt.


Verder kijken

augustus 3, 2012

Regelmatig zie ik de laatste tijd op Facebook berichten waarvan ik in eerste instantie denk “Wat verschrikkelijk!” en huil ik verontwaardigd mee met de wolven in het bos. Als ik daarna, uit pure nieuwsgierigheid, andere bronnen raadpleeg blijkt dat het Facebookverhaal niet veel meer was dan stemmingmakerij, of in het beste geval de klok hebben horen luiden en niet weten waar de klepel hangt. Ik word me er hoe langer hoe meer van bewust dat ik niet klakkeloos kan geloven wat ik lees. Dat iedere op sensatie en effect beluste flapdrol kan schrijven wat hij wil. Zonder bronvermelding of onderbouwing en veelal zonder teruggefloten te worden. En dat duizenden Facebookers erin tuinen en de brouwsels delen, “liken” en erop reageren.

Laatst las ik een stemmingmakend stuk over het verbod op regenwateropvang in sommige Amerikaanse staten. Toen ik verder las leek ik te ontdekken dat regenwateropvang op zich niet illegaal was, maar wel het aftappen van grondwater. Toen ik nog verder las bleek dat regenwateropvang in sommige gevallen en in sommige staten wel strafbaar is, soms afhankelijk van de manier waarop het water wordt opgevangen. Het heeft heel wat surftijd gekost om een genuanceerd en goed onderbouwd artikel te vinden over het onderwerp. Ik moet leren veel en veel verder te kijken dan mijn neus lang is.


Angst

juli 12, 2012

Met een schok word ik wakker. Verdorie, ik ben mijn medicijn vergeten! Ik knip het licht aan. In de bovenste la van het kastje naast mijn bed, aan de linker kant, naast de peru-stick. Daar moet het liggen. Hoeveel dagen heb ik het nu al niet geslikt? Gaat het nog goed komen? Heb ik alles verpest? Kan ik nog werken? Word ik nog beter?

Als een bezetene graai ik in de la.

Ik slik helemaal geen medicijnen. Ik heb geen enge ziekte. Er ligt niets in de la. Mijn hersenen ontstressen. Mijn lichaam ontkrampt. Ik knip het licht weer uit. En probeer te slapen.


Gemoedstoestand

juni 24, 2012

In de juiste gemoedstoestand komen voor het optreden van vandaag is niet simpel. We werken buiten. Met twee geluidsinstallaties die niet nat mogen worden en een motortakel die niet nat mag worden. Het regent.

Ik zeg tegen mezelf dat ik aan het weer niets kan veranderen. Dat tobben niet helpt. Dat we gelukkig met z’n tweeën zijn. En dat er altijd een oplossing te verzinnen is. Al twijfel ik stiekem aan dat laatste.

Over een half uurtje vertrek ik richting oosten. En maak er hoe dan ook een mooie dag van.


Optreedzenuwen

juni 14, 2012

Zo zenuwachtig voor vandaag dat ik de hele nacht heb liggen woelen. Gelukkig weet ik inmiddels dat ik ook na een nacht zonder echte slaap nog kracht genoeg heb voor een MasTango-optreden. Mijn gedachten vliegen alle kanten op. Over een uurtje stap ik in de auto. En dan gebeurt er wat er gebeurt.


Stilte

juni 11, 2012

Mijn telefoon ging. Ik nam op en luisterde. En werd koud. En stil.

 


Ongeloof

mei 26, 2012

Na het optreden komt een blonde man van een jaar of 35 op ons afgelopen. Hij lijkt geëmotioneerd als hij zegt dat hij de voorstelling klasse vond. Hij kijkt me diep in de ogen en geeft me drie kussen op de wangen. Ik denk eerst: moet ik deze man kennen? Daarna denk ik: is hij misschien geestelijk gehandicapt? Ik loop achter hem aan en geef hem een ansichtkaart van de act. Hij pakt mijn hand tussen twee van de zijne en dankt me zacht maar intens. Waarom kan ik hem niet gewoon geloven?


Niet

mei 13, 2012

Ik moet trainen en ik doe het niet. Ik moet de moestuin omspitten en ik doe het niet. Ik moet vast nog veel meer dingen doen die ik vandaag niet ga doen. Ik zet een kopje koffie.


Geest

mei 1, 2012

Ik laat mijn pas in de betaalautomaat zitten na het tanken. Ik vergeet Rosita’s MasTango-tasje bij een optreden en moet helemaal terug naar huis rijden om het halen. Ik speel mijn statief kwijt. Ik misleg mijn autosleutel, bel de wegenwacht omdat ik denk dat hij in de auto ligt en vind daarna de sleutel terug.

Ik denk aan de oud-leraar die zijn bibliotheekboeken in wilde leveren bij het postkantoor. Aan de tante die een tukje ging doen terwijl ze spekjes op het vuur had gezet. Aan de vader die aan zijn zoon vraagt of hij met die leuke vrouw – de zoon’s dochter en de man’s kleindochter – gaat trouwen.


Cijferlucht

maart 27, 2012

Ik heb een gek soort cijferblindheid. Vooral bij het intoetsen van cijfers, op computer of rekenmachine, druk ik irritant vaak op verkeerde knoppen. Of kijk ik in een rij van cijfers een plek te hoog of te laag. Het maakt het maken van facturen een vervelend en langdurig karwei, waarbij fouten nooit uitgesloten zijn.

Ik denk stiekem dat de oorzaak ligt op de middelbare school. Nadat ik heel wat wiskundelessen had gemist vanwege ziekte kreeg ik bijles van een heel capabele, maar abominabel uit zijn mond stinkende leraar. Eén op één. Met zijn ontstoken parodontitis-tandvlees zat hij naast me in de schoolbank. Hij legde, walmend naar beerput, wiskundige problemen uit, terwijl ik me concentreerde op elke ademhaling, er pijnlijk van bewust dat ik die halitose-lucht keer op keer mijn lijf in zoog. Plaats voor cijfers was er niet meer.


Oude angsten

maart 16, 2012

Met in elke hand een zware tas struikelen over een te laag ingeschatte trottoirband, op je mond vallen en een rits tanden verliezen.

Op de roltrap staan, misstappen en je achillespees aan flarden laten rijten door de metalen tanden van een roltraptrede.

Door een hond in de kuit gebeten worden en hem niet meer van je kuit af kunnen krijgen.

Schaatsen, vallen, jezelf met de handen opvangen net op het moment dat er een hardschaatser op vlijmscherpe noren langskomt die je vingers eraf schaatst.

Met een scherpe schaar een tepel verliezen, net als Bethany in American Psycho van Brett Easton Ellis.


Extra energie

maart 7, 2012

Ik heb al eens verteld over mijn onzekerheid als kunstenaar. Ik ken mezelf en dus ook al mijn minder kunstige kanten. Ik ken collega luchtacrobaten en weet dat ik niet ben zoals zij.

Laatst hadden we een bespreking met een potentieel grote klant. In zijn artiestenbestand zitten de werkelijke topacts. Hij wil ons gaan verkopen in de zakelijke markt. Fantastisch. En eng. Nu kan ik natuurlijk in die enge kant gaan duiken en me daardoor laten ontmoedigen. Ik kan meteen twintig denkbeeldige beren op mijn pad toveren en daar heel hard voor wegrennen. Of ik kan, zoals ik vanmorgen deed een schepje bovenop de MasTango-training doen zodat ik een beetje boven mezelf uitstijg. Opeens kon ik meer dan gedacht en geeft zo’n ontmoeting welkome extra energie en motivatie.

Fotografie: Jolanda Haven


Trapped emotions

februari 25, 2012

Ik lees een boek over “trapped emotions”. Ik sta er een beetje tweeslachtig tegenover. De auteur is redelijk kort door de bocht en niet wars van herhaling. Je wordt gebombardeerd met wonderbaarlijke succesverhalen over zijn methode en krijgt er nog een portie als-je-maar-genoeg-in-God-gelooft-kun-je-alles bij. Toch ben ik nieuwsgierig. Wat hij zegt over kwantumtheorie en dat je gedachten en emoties effect hebben op anderen spreekt me wel aan. Alles om ons heen bestaat uit energie en vibreert op verschillende niveau’s: mensen, objecten en ook gedachtestromen. Dat een magneet dus invloed op ons lichaam en onze emoties kan hebben klinkt niet zo vergezocht.

Ik zoek uit wat mijn “trapped emotions” zijn en beweeg een magneet van tussen mijn ogen langs een denkbeeldige middellijn naar achteren. Ik ben blij dat ik de magneet los heb gekregen van de kookwekker, anders had ik me nu waarschijnlijk licht belachelijk gevoeld. Ik moet huilen. Ik voel hoofdpijn opkomen. Vlak daarna lees ik een artikel in een tijdschrift en moet daar helemaal verschrikkelijk om huilen. Ik vraag in opwelling aan mijn pendel of ik misschien zelf ook ooit zoiets heb meegemaakt. Het antwoord is ja. Ik huil nog wat meer.

Wat er is gebeurd weet ik niet precies. Ik denk ook niet dat dat nodig is. Wel zijn er een paar blokkades opgeheven en ben ik me bewust geworden van dingen die ik eigenlijk wel wist maar zo’n beetje had begraven. Dat kan alleen maar goed zijn.

Fotografie: Louis Haagman


Kicks voor niks

februari 23, 2012

Een vriend had het gisteren over kicks voor niks, een idee van van Kooten en de Bie op hun Bescheurkalender uit 1983. Kicks voor niks zijn van die heel kleine gratis dingen, vaak uit het dagelijks leven, die je een lekker gevoel, een kick geven. Hij noemde het na de TOL-poortjes op een snelweg diep het gaspedaal indrukken. Op internet kwam ik er nog een paar tegen. Bubbeltjes in bubbeltjesplastic stukdrukken. Leeggeperste sinasappelhelften stapelen. Door verse sneeuw lopen.

Ik heb er ook een paar. Met je volle handpalm in een rijpe avocadohelft knijpen zodat de pit eruit wipt. Met je hand door een zak gedroogde bonen roeren. Met natte handen een stuk zeep “afschieten”. Vanuit een soepele plastic fles een volle straal badolie in het badwater sprietsen. De ronde koffieklont uit het espressofilter de afvalbak in blazen. Het lipje van een blikje ansjovis terugklikken.


Genot

februari 12, 2012

Met een sjaal om mijn hals en een dikke fleece-trui aan zit ik in bed en probeer krampachtig niet ziek te worden. De vitamine- en Echinacea-pillen zijn ingenomen, de groente- en fruitconsumptie is op peil en de kruidenthee is aangerukt. De dag wordt hoe langer hoe druileriger.

Ik denk aan de vriendin die vertelde over haar nieuw aangeschafte elektrische deken. Hoe een gevoel van genot en pure luxe haar overspoelt als ze in haar voorverwarmde bed stapt. Meer genotsmomenten komen bovengedreven. Het glas wijn na een dag intensief werken of trainen. Het warme bad na een lange bergwandeling waarbij je de weg bent kwijtgeraakt. Het net op tijd en met samengeknepen billen het toilet bereiken en kunnen ontspannen. De huid van je geliefde tegen de jouwe. Het openen van de vliegtuigdeur na een lange vlucht. De eerste slok van het ochtend-kopje-koffie. De zon op je blote benen als de lente arriveert.

Ik voel me een stuk lichter.

Fotografie: Louis Haagman


Suiker

februari 9, 2012

Op mijn moeder’s 75ste verjaardag at ik een stuk kruimel-roomvlaai. Aan de ene kant was het lekker, aan de andere kant voel je – vooral als je bijna geen suiker en samengestelde producten eet – meteen dat de ingrediënten niet goed voor je zijn. De taart is mierzoet, weeïg, melig en synthetisch. De volgende dag was er taart over en heb ik weer een punt gegeten. Ik voelde al iets minder dat de taart slecht voor me was. De derde dag werd ik wakker en had ik enorme trek in nog een stuk. Ik schrok ervan. Werkt suikerverslaving zo snel? Zijn je lichaam en instinct na twee dagen al de kluts kwijt als het gaat over wat goed voor je is?

Een vriend vertelde me dat ook dieren suikergevoelig zijn. Fabrikanten spelen daarop in en voegen suiker toe aan honden- en kattenbrokken, zodat de brokken van de concurrent versmaad zullen worden. Om de koppositie op de markt te behouden is het dus zaak om meer suiker dan de anderen in je product te stoppen.

Ik ben geen hond of kat. En word boos als ik vermoed gemanipuleerd te worden. Maar als ik in de supermarktschappen kijk en zie wat er in winkelwagens geladen wordt, zijn mensen zoals ik zwaar in de minderheid.


Gedachtenstroom en vogels

februari 5, 2012

Op een ander blog las ik over vossen waar je in de Noord-Hollandse duinen zo ongeveer over blijkt te struikelen. Dat deed me denken aan een verhaal van een Amerikaanse jager die in een bos fazanten had uitgezet. Omdat hij geen magere fazantenbout op zijn bord wenste had hij de beesten goed bijgevoerd. Toen eindelijk de jachttijd aanbrak en hij met vrienden en geweren het bos in trok kwamen de fazanten met z’n allen enthousiast op de jagers af gerend. Waarop de jagers de vogels de lucht in trapten om ze er vervolgens uit te knallen.

Dat verhaal deed me op zijn beurt weer denken aan een stukje dat ik jaren geleden las in de Trouw:

Interviewer: “En… en wat is nou jouw favoriete vogel?”
Vogelspotter: “Eh, die heb ik niet. Ik heb niet één favoriet, ook omdat
ik niet weet hoe ze allemaal precies heten. Ik haal ze allemaal door
elkaar, eigenlijk. Dus ik heb niet één bepaalde favoriete vogel.”
Interviewer: “Maar wat schrijft u dan op?”
Vogelspotter: “Een bruine vogel, of eh… Ik had laatst hak een soort
zwart met een wit eh, toefje zo op zijn rug. Nou, dat soort dingen.
Ja, heel gedetailleerd.”
Interviewer: “Maar verder heeft u geen idee…”
Vogelspotter: “Hoe ze heten? Nee, nee. Nee maar dat… dat bedoel ik,
da’s dus die liefhebberij. Dat is een soort wederzijds… hij weet ook
niet hoe ik heet, snap je?”

Fotografie: Louis Haagman


Tanden

januari 9, 2012

Je begint tandloos. Dan krijg je een melkgebit. Dat valt uit. Je krijgt een grote-mensen-gebit. Als dat klaar is kun je het ’s avonds uit je mond pakken en in een glas water leggen. Dacht ik vroeger.

Ik droomde ooit dat mijn tanden zo geel waren als Edammer kaasjes. Toen ik wilde kauwen at ik mijn eigen tanden op.

Ik had een vriendje dat herhaaldelijk weigerde voor het samen slapen gaan zijn tanden te poetsen.

In een Amerikaanse film die ik van de week zag werd de uitdrukking “zo schoon als een hondentand” gebruikt. Honden poetsen hun tanden niet. Misschien was mijn vriendje een hond.


Grens

januari 4, 2012

Mijn vriendin zegt dat je nooit over je grenzen moet laten gaan.

Ik kijk om me heen. Hoor een man tegen zijn vrouw “Koffie, schat!” zeggen als het espressokannetje niet snel genoeg op het vuur staat omdat ze in gesprek is. Ik zie een man zijn vrouw opleggen hoeveel ze precies mag drinken.

Maar waar is een grens als er niets gezegd wordt?


Paniek in de tent

december 7, 2011

Na de repetitie voor stRINGs krijg ik een regelrechte paniekaanval. Tranen willen niet stoppen. Slapen lukt niet. Ik lig te woelen en ontdek dat ik mijn tenen krampachtig in elkaar gevlochten heb. Het beginlied van de act blijft door mijn hoofd zingen.

Waar ben ik toch bang voor? Ik weet dat ik de choreografieën in de ring die gisteren nogal haperden zelfs in twee dagen bijgespijkerd kan krijgen en we hebben nog tweeënhalve week. Tijd voor de theatrale kant is er ook nog. Ik weet dat het een prachtige act wordt. En toch.

In de brugklas had ik goede cijfers. Maar ik was bang. Wilde blijven zitten omdat ik dacht dat ik alle lesstof perfect moest beheersen om een goede basis te hebben voor de rest van de school. Daarna studeerde ik zo weinig mogelijk. Niet in de laatste plaats omdat mijn falen dan acceptabel zou zijn en te wijten aan luiheid in plaats van een gebrek aan capaciteit.

Ik wil niet terug naar de brugklas. Als ik zo meteen mijn laptop dichtklap hijs ik me in mijn trainingskleren, doe ik een uitgebreide warming-up en ga ik aan mijn ringroutines werken. Omdat ik het verdorie kan.


Bloot

december 2, 2011

Een goede vriend van me houdt van daten. Van jagen en veroveren. En natuurlijk van seks en spanning. Hij had drie vriendinnen, schreef hij zich wederom in op e-matching en voilà, nu heeft hij er vier.

Als ik denk aan me inschrijven op een datingsite krijg ik het koud. Natuurlijk heb ook ik het gedaan en vond ik het op dat moment spannend, maar nu bezorgt alleen het idee al dat ik een foto van mezelf zou moeten plaatsen om daar mannen mee te lokken me de bibbers. Ik zou me letterlijk bloot voelen. Op een open vlakte in ijzige poolwind. Ik verstop mezelf liever in Zeeuws Vlaanderen dan bij een eventuele toekomstige behoefte in die virtuele etalage te stappen.

Fotografie: Louis Haagman


Vroege jaren tachtig

november 29, 2011

Een goed gemaakte foto kan ineens iets triggeren. Beelden of een gevoel uit het verleden. Een geur. Muziek. Een herinnering.

Vanmiddag zag ik een foto die van alles op me afvuurde. Christianne F, de eerste niet-tekenfilm die ik in de bioscoop zag. Het boek van Christianne F dat ik jaren later las, met daarin de foto van Babsi, op dat moment de jongste persoon die in Duitsland aan heroïne gestorven was. De geur van donkerblauwe 8 x 4 deodorant. “Overkill” van Men at Work. Ulrike Meinhof. En Nena voor wie de fans een spandoek meedroegen met “NENA, wir lieben Deine haarigen Achseln.”

Fotografie: Louis Haagman


Schaamhaar

november 22, 2011

Op internet wordt heel wat afgepraat over de laatste schaamhaarmodes. Hoe je moet scheren, hoe je moet waxen, waar je malletjes kunt kopen om je schaamhaar nog hipper te kunnen kappen. “Figuurtjes scheren in je schaamhaar wordt nu eenvoudiger!” wordt er gegild ter promotie van de Intimate Shaping Tool. Ik lees over pejazzling, de mannelijke variant van vejazzling, de “meer dan succesvolle trend bij vrouwen in de Verenigde Staten. Bij vejazzling wordt de vrouwlijke venusheuvel versierd met kleine diamantjes of kristalletjes.”

Het gekke is dat bijna overal gepleit wordt voor grondige ontharing omdat het hebben, en erger nog, betrapt worden op het hebben van schaamhaar, gênant zou zijn. Er wordt gejuicht over de introductie van de boyzillian wax die precies hetzelfde is als de brazilian wax voor vrouwen, maar dan voor mannen. Zo hoeven mannen zich niet meer met twee-wekelijkse scheerbeurten bezig te houden en zweten ze in de zomer ook niet meer onhygiënisch onder een dik pak schaamhaar.

Er is zelfs een website waarop mensen onder het mom van schaamhaarmode hun kruizen etaleren. Negen van de tien kruizen zijn kaal en de erecties vliegen je om de oren. Het gekke is dat het effect allesbehalve erotiserend is. Het is meer alsof je kijkt naar een verzameling dildo’s en de rubberlucht al ruikt. De vrouwelijke kruizen zijn behalve kaal vaak ook nog eens schaamliploos en roepen associaties op met kleine meisjes en kipfilet. Waarom is er toch die zucht naar uniformiteit? Waarom moet alles wat de natuur bedacht heeft omgevormd worden tot één enkel ideaalbeeld waar iedereen niet meer dan zijn eigen slappe aftreksel van kan zijn?

Ik houd van authenticiteit en diversiteit. Voor mij geen geverfde haren, gestraighte krullen, zonnebankbruin vel, kale kruizen, gebotoxte lippen, gecoupeerde schaamlippen en gebleekte anussen. Ik zie liever een mens.

 


Bang

november 21, 2011

In mijn droom word ik achtervolgd. Spring in een hoge loods, met meters lange sprongen, van het ene bouwsel op het andere, maar mijn vijanden springen me even hard achterna. Ik dwing mezelf om wakker te worden. Op zo’n moment ben ik me voelbaar bewust van het kwaad in de wereld. Realiseer ik me dat we hier ontzettend beschermd leven en geluk hebben niet in Libië, Irak of Birma te wonen. Ook denk ik aan de verhalen hier uit de streek. Aan de moeder van de potten-en-pannen-winkeldame die in de slaapkamer van haar buitenwoning door een insluiper werd belaagd. Aan de vrouw een paar kilometer verderop die door Oost-Europeanen op haar boerderij gegijzeld en mishandeld werd.

Ik luister naar verdachte geluiden. Bedenk dat als de slechterikken hier binnen zouden komen ik niet kan vluchten. Mijn slaapkamer is toegankelijk met een verplaatsbare trap en de enige vluchtmogelijkheid is een klein klapraampje dat niet verder dan zo’n 25 centimeter geopend kan worden. Ik denk erover de trap op te hijsen, maar heb geen zin om te bewegen.


Binnen en buiten

november 12, 2011

Condens tegen het glas, de gordijnen daar weer tegenaan geplakt. Hierbinnen is duidelijk al urenlang iets gaande. Als ik een foto maak zie ik mezelf in de spiegeling van het raam. Binnen zal nooit naar buiten komen.

Vanmiddag had ik opeens een grote lichtgevende plek in mijn gezichtsveld. In de vorm van een capo. Ik heb vandaag geen capo gezien. Ook niet in de zon of een lamp gekeken. Bij het lezen zag ik alleen het woord waar ik op focuste, maar niet de woorden aan weerszijde van dit woord. Ik hoorde een gezoem in mijn hoofd. Als ik mijn ogen dicht deed bleef het fel licht. Flitsend, als bij een lasershow. Ik moest mijn vingers op mijn oogleden drukken om er zeker van te zijn of ze wel echt gesloten waren.

Gewoonlijk is de buitenwereld buiten, ben ik binnen en kijkt de wereld tegen mijn buitenkant aan. Nu was er binnen door een tijdelijke kortsluiting opeens een stuk buiten. Zat er een lek in mijn schil. En leek het erop alsof ik een stuk binnenkant waar ik normaal gezien woon had in moeten leveren en mijn ik-gevoel ergens aan de zijlijn in de verdrukking zat.

Na een bijna comateuze middagslaap resteert slechts nog een fikse hoofdpijn.