Wandelen omdat het moet

januari 6, 2017

Ik wandel door de polder. Niet omdat ik dat wil, maar omdat het moet. Ik moet bewegen maar mag niet joggen. Of in de trapeze hangen. Of buikspieroefeningen doen.

Ik heb geen zin dus wandel ik het rondje dat ik normaal gezien jog. Het is koud. De wind blaast door mijn corduroy broek. Het wandelen duurt lang. Ik ben blij dat ik een foto kan maken.

kas


Een bezoekje aan de osteopaat

december 22, 2016

“Ben je niet heel moe?” vraagt de osteopaat. Ik denk na. Misschien wel. Ik heb hard gewerkt, dus vind ik dat niet zo raar. De osteopaat trekt aan mijn rechter heup en gromt. Gaat op mijn gekromde been hangen en gromt nog harder. Het is niet goed met me. Dat heb ik intussen wel begrepen.

“Je hebt een blaasverzakking, en daardoor zit alles tot helemaal bovenaan helemaal vast.” Ik kijk hem wat angstig aan. “Is dat heel erg?” vraag ik. “Je blaas komt nog niet door je vagina naar buiten,” antwoordt hij. Ik weet niet of ik nu opgelucht moet zijn of juist niet.


Malaise

oktober 23, 2016

Ik voel me belabberd. En dat is goed. Stel je voor dat het beter zou gaan. En ik gewoon thuis zou zitten. Ziek gemeld. Maar stilletjes beter. Dan zou ik me heel schuldig voelen.

Ik hang in mijn bed. Slik paracetamol, echinacea, kaloba en vitamines. Ik slaap. Ik neem een stoombadje. Ik drink thee. Ik kijk Netflix.

Het hoesten, de keelpijn, het tranen, de slapte, de koorts; alles voelt goed omdat het bewijst dat ik me niet aanstel. Als ik in de spiegel kijk constateer ik tevreden dat ik er goed slecht uitzie.

Ik zoek op internet op of het goed is om een rondje te gaan joggen. Ik lees dat dat oké is als de symptomen zich alleen boven de nek bevinden. Ik voel een lichte pijn op de borst en haal opgelucht adem. Ik mag van mezelf binnen blijven.


Lijn

december 28, 2015

Ik trek een oude spijkerbroek aan. Hij zit niet lekker. Hij spant. Vooral in de taille. Ik kijk. Ik kan me niet herinneren dat de broek zo zat. Ik vraag me af of ik ben aangekomen.

Mijn vriendin vertelt me dat ze ongemerkt vijf kilo verzwaard was. Niemand had het gezien. Ook ik niet. Ze vertelt dat haar jurkjes strakker gingen zitten.

Ik ga op de weegschaal staan. De weegschaal doet niets. De batterij is op.

Ik denk aan de wasdroger. Misschien laat die mijn spijkerbroek wel krimpen. Aan mijn andere kleren merk ik niets. Het is alleen die ene broek.

Ik meet mijn bloedsuiker. Na een normaal ontbijt van roggecrackers en kaas. Ik piek enorm. Ik meet die dag nog een paar keer. Ik word ongerust.

Ik vervang de batterij van de weegschaal. Ik weeg 62,8 kilo. Ik bedenk dat ik al die kilo’s in de trapeze op moet trekken. Ik denk aan het optreden in januari waar ik voor aan het trainen ben.

Ik let op mijn eten. Nog meer dan normaal. In januari moet en zal mijn broek weer lekker zitten.


We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.


Service

oktober 27, 2015

Ik snel naar de balie van de apotheek. Het is nog niet mijn beurt. “Zou ik het toilet mogen gebruiken?” vraag ik aan een blonde assistente. “Ik heb een blaasontsteking.” Het blonde meisje antwoordt dat de apotheek geen openbaar toilet heeft en dat ik naar het Ledeltheater kan gaan. Ik kijk haar verbluft aan en ga weer zitten. Ik heb pijn en moet om de haverklap plassen. Urine en bloed.

Ik hoop dat ik het red tot ik bij mijn auto ben die op de markt staat. In mijn auto heb ik een plastic yoghurtbakje. In geval van nood plas ik daarin. Midden op de markt. Zonder met mijn ogen te knipperen.

Eindelijk ben ik aan de beurt. Mijn dokter moet gebeld worden omdat het recept nog niet binnen is. De blonde assistente zegt dat ik het toilet toch mag gebruiken. Het is op wonderbaarlijke wijze openbaar geworden.


Schuld

april 21, 2015

Mijn lijf doet pijn. Ik hoest slijm op. Ik train. En voel me schuldig als ik de tien pull-ups niet haal.


Meer schaamhaar

april 11, 2015

Het vriendje ging met me mee naar de osteopaat. Ik had een hamstring gescheurd bij het rekken van mijn spagaat. Het scheuren was zo goed hoorbaar geweest dat mijn moeder, die op de bank een boekje zat te lezen, dacht dat ik een windje liet.

Het vriendje zei dat ik een string aan moest doen. Zodat de osteopaat overal goed bij kon. Mijn schaamhaar krulde langs de randjes. Het vriendje zei dat danseressen schaamhaar dat zich buiten het broekje waagt skippy noemen. En skippy was niet ok. Ik schoor netjes mijn bikinilijn.

Het volgende vriendje zei dat hij helemaal geen schaamhaar opwindend vond. Ik zei dat een prikkelige venusheuvel me allerminst opwindend leek. Ik bleef netjes alleen mijn bikinilijn scheren.

Later veranderde het vriendje van gedachten. Hij vond nu juist de geuren die in schaamhaar hingen opwindend.

Ik laat mijn bikinilijn wat hij is. Omdat ik liever een krullend haartje voel dan een stoppel. En omdat ik op die plek al helemaal geen ingegroeide haartjes en ontstekingen wens. En omdat ik als ik iets moet, als ik het gevoel heb dat iets me opgedragen wordt, mijn hakken in het zand zet.


Kortsluiting

november 25, 2014

Tijdens de vorming hoor ik een suizend geluid. Het geluid zit in mijn hoofd. Ik sta in het midden van een cirkel stoelen. Op de stoelen zitten leerlingen en leerkrachten. Ze kijken me verwachtingsvol aan. Twee seconden duurt het suizen. Twee seconden ben ik half van de wereld. Ik vraag me af of ik flauw ga vallen. Ik val niet flauw en stel de volgende vraag.

Ik rij achter een tractor. Ik erger me. Ik zie de tractor in mijn achteruitkijkspiegel. Ik kan me niet herinnenren dat ik hem heb ingehaald.

Ik rij met groot licht door Waterland Oudeman. Ik merk het pas als ik bijna het dorp uit ben. Ik schakel mijn groot licht niet uit. Ook niet als er een tegenligger komt.


Verre blik

april 17, 2014

De druppels in mijn ogen verwijden de pupil. De oogarts schijnt met een pijnlijk felle lamp op mijn netvlies. Mijn kleine bloedvaten worden goedgekeurd.

Buiten is de zon veel te fel. Ik zie wazig. Houd zoveel mogelijk mijn ogen dicht.

We moeten trainen. De mast staat opgesteld. Ik ben onzeker. Mijn kracht is prima, maar er lijkt iets niet te kloppen. Vooral de theatrale gedeelten zijn zwaar. Het lijkt alsof ik van heel ver weg naar de wereld kijk. En het onmogelijk is contact te maken.


Lopen

maart 31, 2014

Mijn duur-conditie is slecht. Korte en explosieve krachtsinspanningen zijn oké, maar als ik langer dan vijf minuten bezig moet zijn haak ik af. En dat is niet zo handig als je op dat moment vijf meter van de grond bent. Na wat pushen van een collega besluit ik te gaan hardlopen. Iets waar ik een grondige hekel aan heb. Het helpt dat zij dat ook heeft en het toch doet. En dat ze heeft ondervonden dat je er in de lucht echt profijt van hebt.

Ik bedenk een pathetisch kort parcours. En hijg al voordat ik de eerste stap heb gezet. Ik weet dat ik stukken hardlopen af moet wisselen met wandelen. Ik schat mijn eerste loopstuk in tot bij het huis van de buren. Ik haal het niet. Voordat ik weer aanzet kijk ik over mijn schouder of er geen auto’s op de weg zijn. Ik heb een hekel aan publiek. Ik haal de bocht van de weg. Net aan. De koeien in het weiland langs de weg bekijken me met grote interesse. Ik sla af naar een onverharde weg. Wil rennen naar de wagen die daar geparkeerd staat maar haal het niet. Weer ontmoet ik geïnteresseerde koeien. En drie geïnteresseerde boeren die naast een kapotte tractor staan.

Ik loop mijn traject in 25 minuten. In die tijd zakt mijn bloedsuikerspiegel van 6,9 naar 5,7 mmol/l.


Vogeltje

maart 14, 2014

In het ziekenhuis verdringen de verpleegsters zich om haar bed. Welke buisjes moeten er gebruikt worden? Welke ader is nog beprikbaar? Hoe wordt het bloed gestelpt dat uit de mislukte prikwond stroomt?

Ik staar naar de klok. Stop een vinger in mijn rechter oor. Ik ga pas weg als alles goed is aangesloten en ze comfortabel is.


Down below

februari 3, 2014

Ik woonde in Engeland. En had last van een vaginale infectie. Irritatie. Branderig gevoel. Jeuk. Ik maakte een afspraak met de dokter. De dokter was gekleed in een vooroorlogse combinatie van beige en bruin. Hij droeg een bril met een vettige waas op de glazen. Hij maakte geen oogcontact. Eenmaal gezeten begon ik te vertellen wat ik mankeerde. Hij onderbrak me: “So you have problems down below?” Ik beaamde dat mijn problemen zich onder de gordel afspeelden en wilde weer uitleggen wat er aan de hand was. Hij onderbrak me een tweede keer: “These pills should take care of it.” Ik nam het recept aan en droop af.


Spiegeltje, spiegeltje

december 6, 2013

Vanmorgen schrok ik van mijn bloedsuikerspiegel. Dus nam ik een spinazie-smoothie. Die smerig was. Maar waarvan ik toch een halve liter naar binnen forceerde. Waarna mijn spiegel eng hoog piekte. En ik misselijk werd. Dus vond ik het tijd voor training. Waarvan ik nog misselijker werd. En overstroomde van zelfmedelijden. Als straf waarvoor ik van mezelf vandaag nog twee trainingen moet doen.


Slaap zacht

oktober 5, 2013

Ik sta met dekbed, deken en kussen in mijn armen en staar naar het grijze hoeslaken waar ik de komende twee nachten op ga slapen. Want ja, aan een eigen hoeslaken meenemen had ik niet gedacht. Ik leg voorzichtig mijn spullen op het bed. Het hoeslaken ziet er niet echt vers-uit-de-was uit. Ik durf er niet aan te ruiken. Het duurt even voordat ik de verschillende bruine stukjes en kruimels, waarvan ik niet wil weten wat ze zijn, van het bed heb afgeveegd. Ik dek mijn bed.

Ik slaap in een nachtpon. Daar waar mijn been bloot is ontdek ik midden in de nacht uitslag. De volgende ochtend is er niets meer te zien.


Tong

september 17, 2013

Mijn tong doet pijn. De punt is gevoelig en rood. Ik mail bijna de vriend die eerder op bezoek was dat het maar goed is dat we niet wild hebben gezoend. Maar ik houd me in.

kruis


Vogeltje

september 7, 2013

Hij loopt naar het toilet. Het is donker. In het toilet brandt licht. Het wc-matje ligt verkreukeld in een hoek. Er bovenop ligt een pantoffel. Hij gaat naar de keuken. Ook daar brandt licht. Hij vindt haar in de hoek achter de deur. “Ik kon niet meer opstaan,” zegt ze. Hij vraagt of ze iets aan haar been heeft. Ze antwoordt niet. Hij zet haar met moeite op een stoel. Ondervraagt haar. Ze lijkt onbereikbaar. Na een tijdje wandelt ze zelf naar de slaapkamer.

De volgende dag besluiten ze haar slaappillen meteen als ze uit de verpakking komen te halveren.


Moe

augustus 22, 2013

Ik lig op een gymmatje in de schuur. Ik staar naar het golfplaten dak. We hebben hard gerepeteerd. De hele ochtend in de doeken. De dag ervoor in de doeken. Straks weer in de doeken. En daarna nog een sessie in de Chinese mast. Als ik me zou laten gaan zou ik wegkruipen en lekker gaan huilen. Onder mijn dekbed. Weg van de wereld. Want ik ben moe. Erg moe.

Op het eind van de meest intensieve trainingsdag die ik me kan herinneren ben ik volmaakt tevreden. Ik ben over mijn grenzen gegaan. Heb mezelf overwonnen. En heb meer kracht en uithoudingsvermogen dan ik voor mogelijk hield. Als ik uiteindelijk dan toch onder mijn dekbedje lig kan ik de slaap niet vatten. De actie wil mijn lijf niet meer verlaten.


Slip

augustus 14, 2013

De gynaecologe gaat me voor naar de behandelkamer. Ze wijst me een stoel en zegt: “Daar kunt u uw slip uittrekken.” Ik antwoord: “Ik draag geen slip.”


Vacht en meer

juli 14, 2013

De dure, huidkleurige bh van Marie Jo die ik voor optredens gebruik past niet meer. Hij is niet gekrompen in de was. En ik ben niet gegroeid. Denk ik toch. Andere Marie Jo’s lijken ook te klein. Ik stap over naar een grotere cupmaat.

Ik drink al een paar maanden fenegriekthee. Voor mijn gezondheid. Het geeft hernieuwde energie en controleert de bloedsuikerspiegel. En, zo las ik laatst op internet, het zorgt voor grotere borsten en een glanzende, gezonde vacht. Dat laatste bij paarden, wel te verstaan.


Beetje dom wel

juni 20, 2013

Ik probeer met een kaasschaaf twee bevroren zuurdesemboterhammen van elkaar te scheiden. De vriend, waarmee ik ontbijt, waarschuwt me. Ik geef toe dat het niet slim is wat ik doe. Ik vervang de kaasschaaf door een mes en plant het, met de kartelrand richting duim, daar waar de boterhammen aan elkaar zitten. Ik zet kracht. De boterhammen vallen van elkaar. Het mes zaagt soepeltjes een gapende snee in mijn duim.


Eten

april 19, 2013

Ik ben het zat. Al die geraffineerde en bewerkte producten. En ook de koolhydraatbommen die we in onze cultuur gewend zijn te eten. Ik wil niet meer. Dus. Ik koop een oventje. En bakvormen. En koolhydraatarme meelsoorten. En een verzameling zaden. En gedroogde vruchten. En kruiden. Ik ga mijn eigen brood bakken. En nog veel meer.

Vanaf nu regel ik zelf wat ik eet. En dat is geen McDonald’s.


Ga maar zitten

maart 14, 2013

Ik loop het kantoor van de praktijkondersteunster van mijn huisarts (POH) binnen. “Ga maar zitten,” zegt ze. Hetgeen ik doe. Zij blijft staan en kijkt me wat moeilijk aan. “Uh,” zegt ze, en wijst naar de twee stoelen aan de andere kant van het bureau. Dan pas zie ik het computerscherm voor mijn neus en realiseer ik me dat ik op haar stoel ben gaan zitten.


Ihr sollt sein hart wie kruppstahl

maart 12, 2013

Op de circusschool. Ik had al een paar weken pijn in mijn rug. Op een dag kon ik mijn arm niet verder meer optillen dan schouderhoogte. Met tranen in mijn ogen stond ik naast de trapeze en kreeg mijn hand niet naar de stok. “Dan ga je maar eenwielfietsen,” zei een van de docenten. “Dan heb je daar geen last van.”

eenwieler


Dagzoen

maart 4, 2013

Hij was de vader van mijn vriend. En best aardig. Veel aardiger dan zijn zure vrouw. Toch gruwelde ik altijd van de goed gemeende welkomszoenen. Al waren ze netjes op de wangen. Ik had het gevoel dat het opdrogende speeksel mijn huid samentrok. En dat ik het kon ruiken. Zodra ik de kans zag snelde ik altijd naar de wc om mijn gezicht te wassen.


Bang in de lucht

maart 2, 2013

Ik was vers geopereerd. En mijn vriend had me net laten zitten. ’s Nachts had ik af en aan gehuild. ’s Ochtends, in de badkamer, ontdekte ik dat ik nog bloedde. Ik moest een solo-trapezenummer doen in het atrium van een winkelcentrum. De tissu-artieste, die aan dezelfde ophanging als ik moest werken, stond erop dat de truss op 9 meter zou hangen. Het werd uiteindelijk 8,5 meter. En dat is hoog. Zeker als je ongezekerd boven een marmeren vloer werkt.

De organisator van het evenement wees ons de kleedkamer, maakte het zich gemakkelijk in een van de stoelen en stak een sigaret op. Ik kleedde me om in het toilet. Zag dat ik nog steeds bloedde. Onderweg van de kleedkamer naar de optreedplek werd ik duizelig.

De drie optredens gingen goed. Na de tweede kwam er een man op me af, met een bang kijkende vrouw in zijn kielzog. Hij was boos. Hij brulde tegen me: “Wat jij doet is gevaarlijk! Weet je dat wel? Weet jij hoe het klinkt als iemand van een flatgebouw afspringt en zijn hoofd openbarst op de straatstenen? Nou, een vriend van me heeft dat gehoord hoor!”

Als ik nu weer eens bang ben denk ik terug aan die dag. Opeens valt alles dan best mee.


Training

januari 8, 2013

Ik slaap in een koude, vochtige caravan. Het beddengoed is nat. In de hoek ligt een dekbed met zwarte schimmelstipjes. Ik denk aan de man waar ik ooit mee was. De schimmel in ons huis deed iets met zijn longen. Waardoor zijn adem zo onfris rook dat kussen niet meer prettig was.

Ik kijk naar de blauwe vloerbedekking. Ik herinner me de keer dat er hondenstront de caravan in was gelopen. Ik vraag me af of die er inmiddels ook weer uitgelopen is, of dat hij nog, in gedroogde versie, tussen de blauwe ribbels huist.

Ik zit op het toilet. Buiten. In het donker. In een boom. Een emmer zaagsel onder de pot. Een nat, blauw gordijn dat ik dicht kan doen maar open laat. Ik kijk naar boomtoppen. En naar het licht van een lantaarnpaal. Ik vind het wel iets hebben. Maar kan me niet genoeg ontspannen om het toilet ook daadwerkelijk te gebruiken.


Sauna

december 23, 2012

In de sauna is het heet. In de sauna is naakt de norm. In de sauna zit je dicht bij elkaar. In de sauna kan het daarom gewoon maar gebeuren dat je een medesaunagebruiker ruikt. En dat je blik wordt getrokken – nieuwsgierigheid? – naar een lichaamsdeel dat in slappe toestand zo’n vijf centimeter lang is. Zodat je je af gaat vragen hoeveel winst er met de erectie geboekt kan worden. En je dat natuurlijk met je vriendin bespreekt.


Suikertaartje

oktober 29, 2012

Vanmorgen at ik eenderde van een Watervlietse chocoladetaartpunt. Het stuk was compact en zat vol suiker. Binnen een kwartier was ik zo misselijk als een kat. Sindsdien hang ik met een bleek gezicht in mijn bed en vraag me af of ik nu wel of niet moet braken.

Toch wel handig. Naar zo’n taartje zal ik nooit meer talen.


De moderne hond

oktober 22, 2012

Voor een trendy kapsel kan je hond terecht bij een moderne hondenkapsalon. Voor een beetje poedel is een reggae kapsel je van het. “Een poedel met gewone krullen is zo passé. Om een beetje op te vallen moet het beestje een kleurspoelinkje krijgen, wokkels in zijn haar hebben of patronen in de vacht geschoren.” Wil hij helemaal de show stelen dan kan hij zich laten stylen tot ninja, kameel of pauw.

Een hip getrimde hond hebben gaat sommige eigenaren echter niet ver genoeg. De hond moet zich ook goed voelen. Zo kan een gecastreerde hond zich siliconen balimplantaten laten aanmeten zodat hij “zijn trots en eigenwaarde kan bewaren.” Zijn oogleden kunnen gecorrigeerd worden en hij kan zelfs een hele facelift krijgen. Op deze manier hoeft hij zich niet meer te schamen als hij in de spiegel kijkt.

Meer dan de helft van de Amerikaanse honden lijdt aan overgewicht. In Nederland is eenderde van de hondenpopulatie te zwaar. Voor overdrukke of bejaarde baasjes die hun hond niet genoeg lichaamsbeweging kunnen bezorgen is er daarom het honden-fitnesscentrum. Daar kan de hond rennen op de loopband, pilateslessen volgen, aan doga (yoga voor honden) doen en zelfs mediteren.

Mijn poedel heeft dat gelukkig allemaal niet nodig.


Kapper

september 1, 2012

Na de laatste keer kapper kwam ik met tranen in mijn ogen thuis. Ik zwoor nooit meer naar haar toe te gaan. Vroeg rond naar goede adressen. Was vastbesloten.

Ik zit weer met gladde zwarte cape op haar stoel. Me verbazend over de verlichting die de marmot en de smurf in mijn gezicht naar boven haalt. De kapster houdt een pluk haar omhoog en zegt dat een flink stuk “om zeep” is. Maar dat ze spaarzaam zal knippen. Ik geef me over.

Na het knipwerk kijk ik maar niet hoeveel er van mijn haardos op de grond ligt. Een meisje met een uitdrukkingsloos gezicht föhnt mijn haar. Ze ontwijkt mijn blik in de spiegel. Haar mond hangt open. Ik voel de energieloze, verveelde vingers door mijn haar kammen. Na een minuut of vijf heeft ze bijna al mijn krullen weg gekregen. Ik zeg niks.

Thuis kijk ik in de spiegel. Ondanks de ontkrulling en de enthousiaste knipperij ben ik blij. Alsof er ballast weggenomen is en vrolijkheid is geplant. Maar die krullen, die wil ik graag terug.


Je wordt oud

augustus 25, 2012

Ik breek de trapeze-installatie af. Sjouw met de mastdelen. Het is heet. Ik puf. Vind de buizen verdomd zwaar. Kan me niet herinneren ze ooit zo zwaar te hebben gevonden. Vraag me af of het de ouderdom kan zijn. Of dit het punt is waarna alles qua kracht bergafwaarts zal gaan. Dan bedenk ik dat we de mastdelen altijd met z’n tweeën tilden.


Roestig

augustus 23, 2012

Ik lijk wat roestig. Wellicht zijn het de jaren. Of de sproeten.


Vogeltje

augustus 14, 2012

Als ik de keuken binnen kom zie ik haar lopen. Ineengekrompen van de pijn. Ze lijkt, zo van achteren gezien, nog magerder geworden dan ze al was. Als ze zich omdraait schrik ik. Matte ogen in een vermoeid gezicht.

Op de bank. Er is geen enkele manier waarop ze comfortabel kan zitten. Af en toe trekt ze van de pijn in haar buik en rug. Ze vertelt me dat ze niets meer binnen kan houden.

Ze vraagt me waarom het zo moet. Waarom ze niet gewoon kan leven en als de tijd daar is dood kan gaan. Ik zie haar lijden en kan niets doen.


Aan mijn voeten

juli 15, 2012

Deze zomer durf ik geen hakken meer te dragen. Ik zal me moeten inhouden en mijn voeten alleen in lage schoenen schuiven.


Slikken

juli 2, 2012

K stond in de jongleerwereld bekend om zijn onwelriekendheid. Op een driedaags festival stak hij zich doorgaans in festival-t-shirt en bleef daar het hele festival in rondlopen. Hij jongleerde erin, hij acrobatiekte erin en betranspireerde het overvloedig.

A’s passie was acrobatiek. Partneracrobatiek. Toen K zich tijdens een workshop aandiende als partner twijfelde A even, maar zette zich over zijn weerstand heen. Ze acrobatiekten. Alles ging goed tot A, liggend op de grond, K op zijn voeten balanceerde en wilde overzetten naar een handstand op handen. K kuchte luid. A, die vanwege de inspanning zijn mond open had, voelde iets zijn mond in getorpedeerd worden, panikeerde een moment en wist niets anders te doen dan te slikken.

Het fenomeen K had er weer een dimensie bijgekregen.


Halitose

juni 30, 2012

Op de vloer van de apotheek is een lijn getrokken waar wachtenden achter moeten blijven vanwege de privacy van de mensen die hun recepten af komen halen en daarmee hun ziekte etaleren. Ik sta aan de baliekant van de lijn. Naast me staat een vrouw die een Halita-pakket in ontvangst neemt. Ik zie een tongschraper en diverse verpakkingen met een icoontje van een sip hoofd met een driehoek voor de mond. Je hoef geen genie te zijn om te raden waar die driehoek voor staat.

Ik had ooit een vriend die buitenaards uit zijn mond stonk. Ik zei subtiel wat er aan de hand was. Ik zei bot wat er aan de hand was. Niets hielp. Hij was doodsbenauwd voor de tandarts en praatte zichzelf aan dat ik overdreef. Totdat hij zichzelf ging ruiken. Als ik, in die gruweltijd, lang in zijn gezelschap was, was ik daarna grieperig. Mijn slijmvliezen raakten door de hevige prikkel geïrriteerd. Onze vriendschap leed er niet onder, maar ik was wel blij toen hij eindelijk de weg naar de tandarts vond.

Een tijd geleden las ik een stukje in de Volkskrant waarin een halitose-expert uitlegde hoe hij constateerde of iemand die op zijn spreekuur kwam werkelijk halitose had of normale dampen verspreidde. Ik was geïntrigeerd.

“Het achterhalen of het werkelijk om halitose gaat, is een vrij eenvoudige maar geen aangename klus. Iemand die op het spreekuur komt, moet namelijk even uitademen en zijn handrug likken waarna De Baat – ‘alles went’ – en zijn collega’s telkens de lucht gaan besnuffelen. Vervolgens beruikt het drietal ook nog schraapsel van de tong.”

Ik kijk naar de vrouw naast me. Ik lijk bruine dampen te zien. Ik adem lichtjes in. En ruik gelukkig niets. De privacy in de apotheek zou wellicht nog een ietsje beter kunnen.


Cijferlucht

maart 27, 2012

Ik heb een gek soort cijferblindheid. Vooral bij het intoetsen van cijfers, op computer of rekenmachine, druk ik irritant vaak op verkeerde knoppen. Of kijk ik in een rij van cijfers een plek te hoog of te laag. Het maakt het maken van facturen een vervelend en langdurig karwei, waarbij fouten nooit uitgesloten zijn.

Ik denk stiekem dat de oorzaak ligt op de middelbare school. Nadat ik heel wat wiskundelessen had gemist vanwege ziekte kreeg ik bijles van een heel capabele, maar abominabel uit zijn mond stinkende leraar. Eén op één. Met zijn ontstoken parodontitis-tandvlees zat hij naast me in de schoolbank. Hij legde, walmend naar beerput, wiskundige problemen uit, terwijl ik me concentreerde op elke ademhaling, er pijnlijk van bewust dat ik die halitose-lucht keer op keer mijn lijf in zoog. Plaats voor cijfers was er niet meer.