Wandelen omdat het moet

januari 6, 2017

Ik wandel door de polder. Niet omdat ik dat wil, maar omdat het moet. Ik moet bewegen maar mag niet joggen. Of in de trapeze hangen. Of buikspieroefeningen doen.

Ik heb geen zin dus wandel ik het rondje dat ik normaal gezien jog. Het is koud. De wind blaast door mijn corduroy broek. Het wandelen duurt lang. Ik ben blij dat ik een foto kan maken.

kas

Advertenties

Een bezoekje aan de osteopaat

december 22, 2016

“Ben je niet heel moe?” vraagt de osteopaat. Ik denk na. Misschien wel. Ik heb hard gewerkt, dus vind ik dat niet zo raar. De osteopaat trekt aan mijn rechter heup en gromt. Gaat op mijn gekromde been hangen en gromt nog harder. Het is niet goed met me. Dat heb ik intussen wel begrepen.

“Je hebt een blaasverzakking, en daardoor zit alles tot helemaal bovenaan helemaal vast.” Ik kijk hem wat angstig aan. “Is dat heel erg?” vraag ik. “Je blaas komt nog niet door je vagina naar buiten,” antwoordt hij. Ik weet niet of ik nu opgelucht moet zijn of juist niet.


Malaise

oktober 23, 2016

Ik voel me belabberd. En dat is goed. Stel je voor dat het beter zou gaan. En ik gewoon thuis zou zitten. Ziek gemeld. Maar stilletjes beter. Dan zou ik me heel schuldig voelen.

Ik hang in mijn bed. Slik paracetamol, echinacea, kaloba en vitamines. Ik slaap. Ik neem een stoombadje. Ik drink thee. Ik kijk Netflix.

Het hoesten, de keelpijn, het tranen, de slapte, de koorts; alles voelt goed omdat het bewijst dat ik me niet aanstel. Als ik in de spiegel kijk constateer ik tevreden dat ik er goed slecht uitzie.

Ik zoek op internet op of het goed is om een rondje te gaan joggen. Ik lees dat dat oké is als de symptomen zich alleen boven de nek bevinden. Ik voel een lichte pijn op de borst en haal opgelucht adem. Ik mag van mezelf binnen blijven.


Lijn

december 28, 2015

Ik trek een oude spijkerbroek aan. Hij zit niet lekker. Hij spant. Vooral in de taille. Ik kijk. Ik kan me niet herinneren dat de broek zo zat. Ik vraag me af of ik ben aangekomen.

Mijn vriendin vertelt me dat ze ongemerkt vijf kilo verzwaard was. Niemand had het gezien. Ook ik niet. Ze vertelt dat haar jurkjes strakker gingen zitten.

Ik ga op de weegschaal staan. De weegschaal doet niets. De batterij is op.

Ik denk aan de wasdroger. Misschien laat die mijn spijkerbroek wel krimpen. Aan mijn andere kleren merk ik niets. Het is alleen die ene broek.

Ik meet mijn bloedsuiker. Na een normaal ontbijt van roggecrackers en kaas. Ik piek enorm. Ik meet die dag nog een paar keer. Ik word ongerust.

Ik vervang de batterij van de weegschaal. Ik weeg 62,8 kilo. Ik bedenk dat ik al die kilo’s in de trapeze op moet trekken. Ik denk aan het optreden in januari waar ik voor aan het trainen ben.

Ik let op mijn eten. Nog meer dan normaal. In januari moet en zal mijn broek weer lekker zitten.


We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.


Service

oktober 27, 2015

Ik snel naar de balie van de apotheek. Het is nog niet mijn beurt. “Zou ik het toilet mogen gebruiken?” vraag ik aan een blonde assistente. “Ik heb een blaasontsteking.” Het blonde meisje antwoordt dat de apotheek geen openbaar toilet heeft en dat ik naar het Ledeltheater kan gaan. Ik kijk haar verbluft aan en ga weer zitten. Ik heb pijn en moet om de haverklap plassen. Urine en bloed.

Ik hoop dat ik het red tot ik bij mijn auto ben die op de markt staat. In mijn auto heb ik een plastic yoghurtbakje. In geval van nood plas ik daarin. Midden op de markt. Zonder met mijn ogen te knipperen.

Eindelijk ben ik aan de beurt. Mijn dokter moet gebeld worden omdat het recept nog niet binnen is. De blonde assistente zegt dat ik het toilet toch mag gebruiken. Het is op wonderbaarlijke wijze openbaar geworden.


Schuld

april 21, 2015

Mijn lijf doet pijn. Ik hoest slijm op. Ik train. En voel me schuldig als ik de tien pull-ups niet haal.