Lichaam

februari 8, 2016

Het is warm in de ruimte. De tekenaars installeren zich. Ik trek mijn kleren uit.

De poses duren eerst twee, dan vier en uiteindelijk vijf minuten. Ik begin het koud te krijgen.

Ik kijk naar mijn benen. Ze zijn bleek. Ik zie wat rode vlekjes die nieuw voor me zijn. Ik zie mijn buik. Hij lijkt groot. Ik heb vier dagen niet getraind. Ik vraag me af of ik hem in moet trekken.

Ik weet dat ik haartjes heb op plaatsen waar de meeste andere vrouwen zich scheren. Ik voel me er wat ongemakkelijk bij. Ik vraag me af of de tekenaars de haartjes zien of dat ze te ver weg zitten.

Ik krijg het echt koud. En ben moe. Ik denk niet te diep na over de poses. Ik doe maar wat. Ik voel me net een hond die een goed plekje zoekt. Ik hoop dat het snel tijd is.

Na afloop komt een tekenaar naar me toe en complimenteert me met de inspirerende poses.


Schaamhaar

april 10, 2015

Schaamhaar is taboe. De leerlingen vinden het vies. Scheren is een must. Een zeventienjarige jongen verkondigt dat hij seks zou weigeren als zijn vriendinnetje schaamhaar zou blijken te hebben.

Ik vertel over de jaren zeventig. Toen niemand zijn of haar schaamhaar schoor. “Oerwoud! Oerwoud!!” loeien de leerlingen.

Ik denk aan de foto op Instagram van een vrouw met een slipje waar wat schaamhaar over de rand heen krulde. De foto werd verwijderd. De vrouw werd bedolven onder scheldmail. En natuurlijk namen een paar mensen het voor haar op.

Ik kijk naar mijn slipje. Naar mijn schaamhaar dat over de rand heen krult. Gisteren moest ik model zitten. Naakt.


Venus voor de spiegel

oktober 31, 2014

Ik lig op een sofa. Mijn rug naar de schilders. Mijn hoofd oncomfortabel op de harde armleuning. “Als de Rokeby Venus van  Velázquez,” zegt een van de schilders. Ik hoor snerpende gitaren van Pat Metheny. Ik hoor een schilder aan de Rokeby schilder vragen of hij uit zijn licht wil gaan.

Ik voel onrust. Hoor gepraat. Ik draai mijn hoofd. En zie dat de schilders al lang en breed aan het opruimen zijn. Terwijl ik nog braaf in mijn blote naakterik op de sofa lig.


Aangenaam

oktober 20, 2014

Ik heb me al uitgekleed als er nog mensen binnen komen. Er zijn veel nieuwe tekenaars. Veel nieuwe mannen. Ik kijk ze niet aan. Ik wring mijn lijf in een serie poses variërend van twee tot vijf minuten. In de pauze gaan we met z’n allen wat eten en drinken in het restaurant aan de overkant van het plein. Ik vraag me af of het raar aan zou voelen om met een van de mannen te praten. Zo’n wie-ben-je-en-wat-doe-je-praatje. Ik besluit dat dat niet zo zou zijn. Maar knoop toch geen gesprek aan.


Model

september 14, 2014

In een groot boerenhuis. Met een bekende Amsterdamse kunstschilder. En drieëntwintig cursisten. De schilder legt uit. De cursisten luisteren. De schilder corrigeert. De cursisten zweten. Ik sta op een laag podium. Zonder kleren. Ik heb het koud. Een schilder gaat een kacheltje halen.

Aan de andere kant van de ruimte staat een mannelijk model. Ook op een podium. Hij is in bijna alles anders dan ik. Hij heeft een korte hanenkam. Veel en bolle spieren. Hij is egaal gebruind. Heeft een tatoeage. En ringen door tepel en scrotum. Hij heeft een penis. En geen schaamhaar.

We vullen elkaar wonderbaarlijk goed aan.


Naakt

september 7, 2014

“Esther, ik heb alweer een vreemde vraag voor je.” Ik houd van vreemde vragen. Ik houd ook van nieuwe ervaringen. Dus zei ik ja tegen de schilder waar ik regelmatig model voor zit. 

De tv-ploeg wordt binnengelaten in het atelier. De schilder is zenuwachtig. Hij vraagt of ik onherkenbaar in beeld kan. Ik zeg dat ik alles oké vind zolang het maar smaakvol gebeurt. De andere schilders en tekenaars in het atelier knikken. 

Ik ga uit de kleren en installeer me op de sofa. De kunstenaars gaan aan de slag met potlood, houtskool en verf. De tv-ploeg filmt en interviewt. Ik hoor het geklik van een fototoestel.

“Ik heb ervoor gezorgd dat jij alleen wazig in beeld bent,” zegt de cameraman tegen me. Ik antwoord dat ik dat fijn vind.

Ik bel mijn vriendin. Vertel haar over de film-ervaring. “Ik heb je al gezien,” zegt ze. Ze is Facebook-bevriend met de cameraman. En die heeft foto’s op zijn pagina gezet. Waar ik op sta. Naakt en haarscherp.


Model en hond

april 18, 2014

Het is druk bij de schilders. Vijf man, een vrouw en een hond. Ik zit op een met donkerblauw doek beklede kubus. De schilders zitten met hun stoelen en tekentafels op Oosterse tapijten. De vrouw vraagt of ik bezwaar heb tegen de aanwezigheid van de hond. Ik schud mijn hoofd en zeg dat het oké is. De hond likt mijn blote been.

Tijdens de sessie gaat de hond de schilders af om geaaid te worden. Alle schilders aaien de hond.

De hond krabt zich. En schudt zich luidruchtig uit. Een schilder vraagt of hij vlooien heeft. De vrouw antwoordt ontkennend. Ik zie een klein insect over mijn arm kruipen.

We luisteren naar jazz van Pat Metheny. De hond valt in slaap aan mijn voeten.


Model

maart 7, 2013

Ik loop de modeltekenruimte in Gent binnen. Er is een mevrouw die ik niet ken. Ze zegt: “Ik ben nieuw.” Ik zeg: “Ik ben het model.”

Tijdens het poseren vang ik af en toe een glimp op van het werk van een van de tekenaars. Een vrouw met wie ik wel eens wrijving voel beeldt me af als een skelet.

Ik merk op dat ik vervel tussen mijn grote teen en de teen ernaast. Aan allebei mijn voeten.

Ik moet naar het toilet.


Modeltekenen

december 17, 2012

Ik zit op een laag krukje. Mijn schouders doen pijn. Ik kijk strak naar één plek. Mijn focus vervaagt. Ik werp een blik op de klok. De tijd kruipt. De pijn in mijn schouders wordt heviger. Ik doe ongezien bekkenbodemspieroefeningen. De docent komt mee tekenen. Ik denk aan niets in het bijzonder.

In de pauze hoor ik dat honden wèl leuk zijn. En dat ik kerst verkeerd vier. En dat als je in je leven genoeg hebt mee gemaakt, je niet meer bang bent voor vuurwerk.


Alsof ik luier

juni 29, 2012

Ik zit met een bloem in het haar, een zonnebril op, vuurrode rode lippen en rode vintage schoenen aan in een scheve tuinstoel. Ik mag niet bewegen. Ik heb mijn ogen dicht. Ik hoor het geruis van kwasten op doeken en het getinkel van penselen in jampotjes. Af en toe komt er een windvlaag van over de akker de schuur in geblazen. Er loopt een spinnetje over mijn schouder. Mijn been doet pijn. De plek waar mijn hoofd de stoel raakt gaat irriteren. Mijn nek wordt stijf. Mijn rechter hand wordt gevoelloos. Mijn gedachten zwemmen alle kanten op. Ik heb een leuke middag.


Docent

mei 22, 2012

Ik hoor vertellen over een docent die alles al weet. En die daarom niets meer kan leren.

Ik hoor vertellen over een docent die liever de frontale aanval kiest dan een moment in te lassen voor zelfreflectie.

Ik hoor vertellen over een docent die beter weet wat een model voelt dan het model zelf.

Ik hoor vertellen over een docent die zonder daarvoor om toestemming gevraagd te hebben een telefoongesprek met een model opneemt en het daarna voor derden af wil spelen.

Ik heb een beetje medelijden met hem.


Beroep of hobby

april 2, 2012

Ik heb net mijn kleren weer aan als een van de tekenaars naar me toe komt gelopen. Hij glimlacht vriendelijk en zegt: “Mag ik u iets vragen? Is dit uw beroep, of is het hobby?”

Fotografie: Louis Haagman


Barbaren

maart 22, 2012

Ik kom binnen met mijn matrasje en fleece-deken en zoek de werktafel die ik de vorige les als podium kon gebruiken. “Je mag op de grond,” deelt de kunstleraar mee. Ik trek een witte kubus uit een hoek en begin, na overleg met de twee leerlingen van de avond, met korte poses. Er wordt weer thee en koffie rondgebracht. Te vroeg. In de pauze drink ik lauw water. Niemand praat met me. Ik hang wat op de kubus.

De kunstleraar komt naar me toe en zegt dat hij me wil fotograferen voor een beeld dat hij wil maken. Dat hij dan ook mee zal betalen. Ik moet, nog steeds in mijn pauze, naakt voor een spiegel gaan staan en een houten nep-pistool onder mijn kin houden. Alsof ik me door mijn hoofd wil schieten. Ik doe wat me gevraagd wordt. Ik zeg niet dat hij me heeft ingehuurd en hij me sowieso moet betalen. Ik zeg niet dat de kostenverdeling die hij met zijn leerlingen afgesproken heeft niets met mij te maken heeft.

Na de pauze neem ik een liggende positie in. Niemand schenkt aandacht aan me. De kunstleraar ziet me toevallig en zegt “Ik zie dat jullie weer kunnen beginnen.”

Een hip geklede jongen met bakkebaarden gaat op een kruk staan en vraagt of zijn kompaan hem rond wil draaien terwijl hij met zijn fotocamera een videofilmpje maakt. Ik zie hem met zijn camera. Dus hij en zijn camera zien mij. Ik zeg niet dat ongevraagd een naaktmodel filmen niet respectvol is.

De vrouw die vorige week stukjes plastic zak met een strijkijzer aan elkaar streek doet dat ook deze week. Ze heeft al een hele verzameling plastic lappendekens.

Een andere vrouw houdt zich, na het werken aan haar mannetje-onder-een-doek-op-een-blok, bezig met het fotograferen van medeleerlingen met haar telefoon. Ze komt naar me toegelopen en laat een foto zien met een leerling die aan een schilderij van mij werkt. Ik zeg niet dat ze me met rust dient te laten tijdens het poseren.

Een meisje krijgt van de kunstleraar een bezem in de hand geduwd en gaat vegen. Ook tussen de ezels. De twee vrouwen die me schilderen staan te kletsen. Ik vraag of ze klaar zijn. Ze kijken verrast mijn kant op. “Oh ja, ja we zijn klaar hoor.”

Ik zeg niet dat ze een stelletje barbaren zijn.


Nieuwe groep

maart 15, 2012

Onder mijn arm een blauw vintage matrasje waar ik als kind op geslapen heb en een fleece-deken. Ik stap het lokaal binnen waar ik die avond model ga zitten. Van de twintig mensen blijken er maar drie te gaan modeltekenen. Ik installeer me op de aangewezen plek, bovenop een werkbank. Ik word verhuisd omdat iemand een plaatsje aan de muur nodig heeft om te niet-modelschilderen. We beginnen. Er wordt voluit gekletst. De man aan de muur zingt en fluit. Regelmatig stapt hij achteruit om zijn werk te bewonderen en komt vlak naast me staan. Ik zie alleen zijn rug en kale kruin. Hij negeert me zorgvuldig.

Iemand komt vragen wat ik wil drinken. En vraagt de modelschilders wat ze willen drinken. En maakt een praatje. Ik krijg heet water met een theezakje ernaast. Ik kan het plastic bekertje niet aannemen dus wordt het op de grond gezet. Ook de modelschilders worden met veel omhaal bediend. Tegen de tijd dat ik pauze heb is het water lauw.

De docent vraagt de aandacht. Hij vertelt dat één van de cursisten gestopt is. En dat ze een klacht tegen hem heeft ingediend wegens seksuele intimidatie.

We werken verder. Er wordt van de ene naar de andere kant van het lokaal geschreeuwd. Een vrouw zegt dat de vader van het klachtenmeisje zelf wel met zijn poten aan haar zal hebben gezeten. Een andere vrouw vertelt over haar drukke weekend. Ze strijkt met een hete bout stukjes van plastic zakken aan elkaar. Iemand trekt een fles witte wijn open en deelt hem rond in plastic bekertjes.

Na twee uur pak ik mijn matras en fleece-deken weer onder de arm en vertrek.


Model

maart 9, 2012

De kunstschilders vinden mijn gele vintagejurkje interessanter dan naakt. Een schilder vraagt of mijn laarzen uit mogen. Een andere schilder meldt dat hij geen geel bij zich heeft. De geel-loze schilder prepareert met een grote kwast en baksteenkleurige verf panelen om later te kunnen beschilderen. Boven de gele kelim van de schilder die geen laarzen blieft. Een grote klodder verft valt op de kelim. De schilder pakt een doek, bukt zich, en wrijft de klodder uit tot drie maal het oorspronkelijke formaat. Als hij recht komt kijkt hij me in de ogen en bedekt de vlek met zijn voet.


Trafiek

januari 22, 2012

Ik kijk naar de man die naast me zit aan de koffietafel. Twee truien over elkaar tegen de kou in de tekenruimte, gitzwart haar en donkere stoppels. Uit zijn neusgaten plukjes ook gitzwart haar. Zwarte nagels. Van het tekenen of iets anders? Ik ruik aan zijn adem dat hij rookt. Ik hoor van de vriend waar hij mee praat dat hij fotograaf is. Als hij voor zijn pasta betaalt haalt hij zijn geld uit een filmkokertje.

Boven, bij het modeltekenen, blijven zijn twee truien aan. Mijn kleren gaan uit. Drie uur later ben ik nog niet warm.


Kopje

november 15, 2011

Tijdens het poseren voor de modeltekenles in Terneuzen staar ik naar een klein bruin beeldje, vlak naast het hoofd van een iets oudere cursiste. Een pik. Dunne schacht, dikke eikel, maar onmiskenbaar een pik.

Het is een lange pose die de hele les duurt. Mijn gedachten fladderen vrij rond maar blijven terugkomen bij het beeldje. Ik denk aan chocolade, aan een dildo, aan anale seks.

Na de les pak ik mijn fototoestel. De cursiste is haar tekenspullen aan het inpakken en kijkt me vragend aan. “Een fascinerend beeldje,” zeg ik, “Ik heb er de hele les naar gekeken. Een gekleide piemel.” “Nee toch!” antwoord ze zichtbaar verbaasd, “Dat is een lief klein kopje.” Ik wijs aan: “Schacht. Eikel.” “Ik zag toch echt een hoofdje,” zegt de vrouw, “maar ja, nu je het zegt…”

Bij het verlaten van het lokaal grijnst ze me samenzweerderig aan.