Malaise

oktober 23, 2016

Ik voel me belabberd. En dat is goed. Stel je voor dat het beter zou gaan. En ik gewoon thuis zou zitten. Ziek gemeld. Maar stilletjes beter. Dan zou ik me heel schuldig voelen.

Ik hang in mijn bed. Slik paracetamol, echinacea, kaloba en vitamines. Ik slaap. Ik neem een stoombadje. Ik drink thee. Ik kijk Netflix.

Het hoesten, de keelpijn, het tranen, de slapte, de koorts; alles voelt goed omdat het bewijst dat ik me niet aanstel. Als ik in de spiegel kijk constateer ik tevreden dat ik er goed slecht uitzie.

Ik zoek op internet op of het goed is om een rondje te gaan joggen. Ik lees dat dat oké is als de symptomen zich alleen boven de nek bevinden. Ik voel een lichte pijn op de borst en haal opgelucht adem. Ik mag van mezelf binnen blijven.

Advertenties

We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.


Het is koud

november 28, 2015

En.

De brandstof is op.

tanks


Versteend

oktober 25, 2015

popje


Als een vlinder

augustus 25, 2015

Die niet meer vlinderen kan.

muurvlinder


Veroudering

augustus 20, 2015

Op mijn linker kuit zie ik een groene ader kronkelen. Ik denk aan een spatader. Ik denk aan oude vrouwtjes met permanent en steunkousen. Mijn huid lijkt op de plek van de ader niet helemaal glad. Ik kijk naar mijn andere kuit. Die ziet er beslist beter uit.

Ik ga trainen. Tijdens een dertig minuten durende YouTube yogasessie voor de onderrug zie ik mijn rechter voet enigszins in de verdrukking op de mat liggen. Het vel is gerimpeld.

Ik kijk naar mijn linker kuit. De groene ader schemert nog door mijn huid heen.


Sporen

juni 6, 2015

Tijdens de vormingen vertellen de leerlingen vaak dat ze een verschil willen maken in de wereld. Ze willen hun sporen achterlaten. Herinnerd worden.

Ik denk erover na. Van mij hoeven mensen zich me niet te herinneren. Zeker niet mensen die ik niet persoonlijk ken. De dingen die ik doe doe ik voor mezelf en voor de mensen die ik graag zie. Wellicht is het omdat ik geen kinderen heb dat wat er na mij komt, en zeker wat er na mij gedacht wordt, mij niet veel interesseert. De gedachte dat vreemden na mijn dood met me bezig zouden zijn is zelfs licht oncomfortabel.