Malaise

oktober 23, 2016

Ik voel me belabberd. En dat is goed. Stel je voor dat het beter zou gaan. En ik gewoon thuis zou zitten. Ziek gemeld. Maar stilletjes beter. Dan zou ik me heel schuldig voelen.

Ik hang in mijn bed. Slik paracetamol, echinacea, kaloba en vitamines. Ik slaap. Ik neem een stoombadje. Ik drink thee. Ik kijk Netflix.

Het hoesten, de keelpijn, het tranen, de slapte, de koorts; alles voelt goed omdat het bewijst dat ik me niet aanstel. Als ik in de spiegel kijk constateer ik tevreden dat ik er goed slecht uitzie.

Ik zoek op internet op of het goed is om een rondje te gaan joggen. Ik lees dat dat oké is als de symptomen zich alleen boven de nek bevinden. Ik voel een lichte pijn op de borst en haal opgelucht adem. Ik mag van mezelf binnen blijven.


We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.


Het is koud

november 28, 2015

En.

De brandstof is op.

tanks


Versteend

oktober 25, 2015

popje


Als een vlinder

augustus 25, 2015

Die niet meer vlinderen kan.

muurvlinder


Veroudering

augustus 20, 2015

Op mijn linker kuit zie ik een groene ader kronkelen. Ik denk aan een spatader. Ik denk aan oude vrouwtjes met permanent en steunkousen. Mijn huid lijkt op de plek van de ader niet helemaal glad. Ik kijk naar mijn andere kuit. Die ziet er beslist beter uit.

Ik ga trainen. Tijdens een dertig minuten durende YouTube yogasessie voor de onderrug zie ik mijn rechter voet enigszins in de verdrukking op de mat liggen. Het vel is gerimpeld.

Ik kijk naar mijn linker kuit. De groene ader schemert nog door mijn huid heen.


Sporen

juni 6, 2015

Tijdens de vormingen vertellen de leerlingen vaak dat ze een verschil willen maken in de wereld. Ze willen hun sporen achterlaten. Herinnerd worden.

Ik denk erover na. Van mij hoeven mensen zich me niet te herinneren. Zeker niet mensen die ik niet persoonlijk ken. De dingen die ik doe doe ik voor mezelf en voor de mensen die ik graag zie. Wellicht is het omdat ik geen kinderen heb dat wat er na mij komt, en zeker wat er na mij gedacht wordt, mij niet veel interesseert. De gedachte dat vreemden na mijn dood met me bezig zouden zijn is zelfs licht oncomfortabel.


Eenzaamheid

mei 12, 2015

Ik lees dat volgens Jung eenzaamheid niet ontstaat door alleen zijn, maar door het niet kunnen praten over dingen die belangrijk lijken.

Ik voel met niet snel eenzaam. Betekent dat dat ik goed kan communiceren, of dat niets me belangrijk lijkt?


Moe

maart 14, 2015

Als ik opsta ben ik moe. Na een kop koffie nog moeër. Ik probeer het een dag zonder koffie. Ik ben moe. Ik zeg tegen mezelf dat ik lui ben. Ik train. Heel langzaam word ik sterker. Maar niet minder moe. Vrienden zien kost de grootst mogelijke moeite. Ik doe niet veel meer dan slapen, werken, trainen en lezen. Al maanden. Bij de gedachte dat het nog langer zo door zal gaan zakt de moed me in de schoenen.


Malaise

januari 6, 2015

Ik huil bij de dokter. Ik ben bang voor de naald. Ik vecht met instanties. Ik huil van frustratie. Ik krijg het niet warm. Ik bestel een merino-wollen shirt. Ik koop een serie op dvd. En nog een. Ik lees Max Frisch. Ik begin aan het maken van een trapeze. Ik haal wat ik gemaakt heb weer uit. En ik droom. Over mijn ouders. Als ik wakker word zijn ze nog steeds dood.


Koude voeten

maart 19, 2014

Ik zit in bed. Onder de dekens. Mijn voeten zijn koud. Ik heb geen berichten op Facebook. De mail waar ik op wacht komt niet. Buiten is het mooi. Ik hoor een vogel. Mijn voeten zijn koud.

Ik moet nog koeken bakken. Ik moet voorbereiden voor de vormingen van volgende week. Mijn spullen bij elkaar zoeken voor vier dagen Amsterdam. Ik moet nog bellen. Ik moet naar buiten om die bus spuithars te halen. Mijn voeten zijn koud.


Dreiging

januari 22, 2014

De wolken zijn zwart. De bomen paars. Ik hoor geen vogels. Wel zware machines. De grond trilt. In mijn hoofd een hoge piep. Mijn ogen branden. Mijn schorre keel prikt. Ik trek mijn poncho aan en kruip onder de dekens.


Keramiek

mei 2, 2013

In de kringwinkel zie ik twee prachtige ronde keramiek vaasjes met dekseltjes. Eentje is zeegroen met blauw gemêleerd en heeft een mat antracietkleurig deksel. De andere is gemarmerd wit met het oog van Sint Lucia. En laat ik nu net van dat oog van Sint Lucia (een geslepen schelpje uit de Middellandse zee waarin een gekrulde wimperhaar te zien is) een ring en oorbellen hebben. Ik koop ze. Allebei.

Thuisgekomen denk ik opeens aan een kunstenares die met keramiek werkt en die me vertelde dat haar gevraagd was een urn te maken voor een overleden kindje. Ze werkt veel met blauw. Hetzelfde blauw als dat ene vaasje. Ik kijk met een scheef oog naar mijn aanwinsten. Ze lijken verdacht veel op urnen. Ik zou het positief kunnen bekijken en denken dat mijn nabestaanden na mijn dood nu tenminste niet achter een urn aan moeten. Maar ik wil helemaal niet gecremeerd worden. Ik wil niet als een afbakbrood in de oven. En dan verpulverd worden met een soort straaljagervlam. Ik wil begraven worden en door wormen worden opgegeten. Of in ieder geval – terwijl ik leef – denken dat dat is wat er na mijn dood zal gebeuren. En als ik dan toch in de oven ga, dan wil ik niet opgesloten worden in een pot. Strooi me dan alsjeblieft uit.


IJdelheid

april 18, 2013

Met een dikke laag make-up voor de show zie ik er oud uit. Ik kijk naar de foto’s die ik toegestuurd heb gekregen. Lijnen in mijn gezicht. Gek uitziende huid boven mijn ogen. Te mager. Steeds meer grijze haren. Ik vind dat ik daar niet om moet geven. Ik weiger mijn haar te kleuren. Maar die lijnen vind ik stiekem vervelend. Ik vergelijk met foto’s van vroeger. Toen ik er heel anders uitzag.

vroeger


Overgave

april 6, 2013

In bed. Gewoon omdat dat lekker is. Koffie. En chocola. Ik moet trainen. Trek het dekbed en de twee extra dekens nog wat verder over me heen. Ik moet hout naar de boerderij brengen. Ik krijg het koud. Kruip nog verder weg onder de dekens. Ik moet brieven posten. Ik moet trainen. Hout. Ik geef me over. Geen training. En dat hout komt later wel.


Weer

april 1, 2013

Het kan zonnig zijn en regenen. Of zonnig zijn terwijl er een ijskoude poolwind staat. Zoals vandaag. Mijn gezicht trekt (als ik straks in de spiegel kijk ben ik vast zo bruin als een neger) en mijn neus voelt aan alsof-ie niet van mij is. Gelukkig is het zonnig in mijn hoofd. Zonder regen en kou.

parapluzon


Enough is enough

februari 25, 2013

Ik ga weer hout halen voor de boerderij. Werkhandschoenen aan en hop met de zakken en kruiwagen. Hij heeft commentaar. Zegt dat ik de vorige keer stout ben geweest. Ik loop door. Weet toch wel wat het is. Ik heb namelijk de deur van de schuur per ongeluk 40 cm open laten staan toen ik de houtzakken haalde. En daar moet wat van gezegd worden. Van zoiets stouts.

Chagrijnig zeul ik met de zakken. Helemaal gratis en voor niets krijg ik ook nog eens de misdadig opgewekte liedjes van Wim Sonneveld in mijn oor gespoten en krijg ze niet meer uit mijn hoofd. En als klap op de vuurpijl word ik vergast op neussnuiterij zonder zakdoek, naast de voordeur van de boerderij, zodat ik, totdat het weer geregend heeft, daar niet meer naar de grond wil kijken.

Dank u. Dank u. Dank u.


Mossel

februari 13, 2013

Zaken waar ik me normaal gezien niet druk over maak, of die ik misschien niet eens opmerk, brengen me de laatste dagen volledig uit mijn evenwicht. Niet bedankt worden voor een ander helpen. Een opmerking van mijn kant in een gesprek die genegeerd wordt. Een discussie.  Territoriumafbakening. Optreedstress. Negatieve opmerkingen die niet eens aan mij gericht zijn. De druk van het binnen moeten halen van opdrachten.

Het is alsof ik een mosseltje ben zonder schelp en om het minste of geringste in tranen uitbarst.

schelphandvat


Zichtbaarheid

januari 27, 2013

Ik zou graag mezelf weer zien. Is het een kwestie van simpelweg mijn ogen open doen?

oog


Bang voor niks

januari 4, 2013

De “kicks voor niks” van van Kooten en de Bie gaan over alledaagse dingen waar je helemaal voor niets een kick van kunt krijgen. Naast de kicks ontdek ik bij mezelf ook angsten voor alledaagse (en minder alledaagse) dingen die eveneens gratis uit de lucht komen vallen. Zo ben ik nog altijd bang om in mijn benen gebeten te worden door een grote hond, mijn achillespees open te halen aan een roltrap en vingers te verliezen onder het mes van een Noorse schaats. De grootste angst echter, is die voor het onbekende. Zal ik dit jaar genoeg geld kunnen verdienen om rond te komen? Hoelang kan ik blijven wonen waar ik woon? Wanneer zal mijn lijf gaan protesteren tegen mijn werk? En dan die meest onvatbare angst: zal ik ooit betrapt worden? Waarop ik betrapt zou moeten worden is me volledig duister, maar de angst is er niet minder om.


Anders

december 12, 2012

Ik was geen Zeeuws Vlaamse. Ik sprak geen dialect. Ik was verlegen. Ik had lang, blond haar. Ik droeg door mijn moeder gebreide truien. En Bunny-schoenen. Van die vetleren veterschoenen waarvan de modellen voor jongens en meisjes identiek waren. Ik weet niet of dat het was wat me zo anders maakte dan mijn Zeeuws Vlaamse klasgenoten.  Maar anders was ik.

Een jongen dreigde me in een kleedje te rollen en in de vaart te gooien. Bij slingertikkertje moest ik lege mouwen vasthouden omdat ik te vies was om aan te raken. Bij het ontvangen van de klassenfoto’s verklaarde een jongen dat hij de zijne alleen maar wilde hebben als mijn hoofd eruit geknipt werd. Er werd gezegd dat ik “in’t oerkot” geboren was.

Nog steeds ben ik anders. Nog steeds weet ik niet precies waar het hem in zit. En nog steeds lok ik vreemde en soms agressieve reacties uit in anderen. Het is niet anders.


Waas

september 26, 2012

Soms lijkt er een waas te hangen tussen mij en de rest van de wereld.

En vraag ik me af of ik überhaupt zichtbaar ben.


Goed voor je

september 3, 2012

Begin de dag met een lekkere mok koffie. Ik maak de Kanis en Gunnink koffie op die ik in mijn keuken vond. Gewoon in mijn espresso-potje. Een goed ontbijt is het halve werk. Ik ontbijt met chips en dadels. Je moet zorgen voor genoeg lichaamsbeweging. Ik hang tot in de middag in mijn bed. Lezend en surfend. Spaarzaamheid is een deugd. Ik koop online een spiegelreflexcamera en schrijf me in voor een digitale fotografie cursus.

Lekker hoor.


Vakantie

september 2, 2012

Ik heb een paar dagen vakantie. Vakantie van mezelf. Ik sta op wanneer ik wakker word. Of blijf nog wat liggen. Ik hoef niet te trainen. Ik hoef niet aan de nieuwe website te werken. Ik hoef geen mailingen te doen. Geen administratie. Geen betalingen. Ik hoef niet te koken. Niet gezond te eten. Niet sociaal te zijn. Ik hoef geen onkruid te wieden, geen gitaar te spelen, geen verstelwerk te doen. Ik hoef me niet eens te wassen.

Maar als ik er zin in heb màg het wel.


Einde seizoen

augustus 26, 2012

Het zomerseizoen is over. Even hoef ik niks. Het is al laat in de middag en ik draag nog mijn slaap-t-shirt. Ik zit in mijn bed. Ik lees. Ik rommel wat op Facebook. Ik bedenk dat ik zin heb om aan de nieuwe website te beginnen. Met Freeway Pro in plaats van iWeb. Ik voel me prima. Ik voel me sterk.

Het is geen dag voor mooie vintage jurken. Straks kruip ik in een sweater en badstof trainingsbroek. Ga met een kop verse saliethee achter de iMac zitten. En kom het erf niet af.

 


Roestig

augustus 23, 2012

Ik lijk wat roestig. Wellicht zijn het de jaren. Of de sproeten.


Zomaar een ochtend

augustus 8, 2012

Wakker worden maar niet wakker worden. Decafé drinken omdat de gewone koffie op is. Restant van de zak tacochips die naast het bed ligt leegeten. Zien dat het buiten regent. Weer gaan slapen.


Hoe zou het zijn

juli 25, 2012

Wat als ik veertig of vijftig jaar eerder was geboren? Dan was ik wellicht getrouwd. Met de buurjongen. Of de eerste andere die me durfde te kussen. Of misschien had ik me niet laten kussen. Omdat dat niet hoorde. En als het na een paar jaar huwelijk bergafwaarts gegaan was met de liefde dan zou ik misschien wel niet scheiden. Omdat je dat niet deed. En ik zou kinderen hebben. Of de risee van het dorp zijn omdat ik geen kinderen kon krijgen. Ik zou aardappels schillen, brood snijden en vlees bakken. Ik zou wassen, bleken en stijven.

Of ik zou schijt hebben aan alles en iedereen. Met het circus meegaan, roken, drinken en een serie minnaars hebben.


Ezel

juli 6, 2012

Het wordt wat pathetisch. Bijna iedere keer als ik optreedt vergeet ik iets. Mijn hoofd is zo vol van alles wat met de act te maken heeft dat ik de rest van de wereld vergeet. Zo heb ik eens bij aankomst bij het theater de deur van de auto achter me op het slot gegooid terwijl de sleutel nog in het contact zat. Ik ben opwarmmatjes vergeten, mijn statief kwijtgeraakt, heb een ratelspanner aan een boom laten hangen, een anker in de grond achtergelaten en verschillende spuitbussen met hars op de optreedplek laten liggen. Maar de autosleutels zorgen voor de meeste stress. Vorige zomer ben ik anderhalf uur bezig geweest met de Vlaamse ANWB om mijn auto open te krijgen terwijl mijn sleutels gewoon naast de geluidsinstallatie op de grond lagen. Vorige week was ik ze weer kwijt en bleken ze in de zak van de jas te zitten die in ik in een restaurant had laten liggen.

Gisteren schaamde ik me toen ik P moest vertellen dat ik voor de zoveelste keer mijn sleutels kwijt was. Ze zaten niet in mijn tassen, waren niet in de kleedkamer en lagen niet bij de geluidsinstallatie of in P’s auto. Ze zaten zelfs niet in het contact van mijn auto. Ik kreeg het spaans benauwd. Zeker nadat ik het grote gat in de zak ontdekte waarmee ik die middag over het festivalterrein had gelopen. Drie kwartier zijn we ermee kwijt geraakt. Drie kwartier waarin ik flink gezweet heb. De sleutels waren op het terrein gevonden, maar ik vraag me nu werkelijk af wat het is waardoor ik niet lijk te leren. Waardoor ik me elf keer moet stoten aan dezelfde steen.


Pijnlijk gehakt

juni 23, 2012

Er vlamt een stekende pijn door mijn dijbeen. Ik mank door Rotterdam. Op blote voeten kan ik nog min of meer vooruit, op hakken is elke stap een kwelling. Bij het trappenlopen hijs ik me aan de leuning omhoog. Als ik ’s nachts mijn been ook begin te voelen maak ik me zorgen. Ik spring uit mijn bed en loop rondjes om het been te testen. Klim op een stoel om te kijken of dat problemen geeft. Omdat ik niet thuis ben en alleen hakken mee heb koop ik platte schoenen. Schoenen met een hoog mutsigheidsgehalte maar met ook een vintage uitstraling. En hoop dat ik snel weer hooggehakt rond zal huppelen.


Oud

maart 3, 2012

“Hoe lang kun je dit werk nog doen? Want ja, je bent toch ook de jongste niet meer.”

’t Is waar, ik ben de jongste niet meer. Er komt grijs in mijn haar. Er verschijnen lijnen in mijn gezicht. Toch doe ik het werk nog. En wil het nog heel lang blijven doen. Wel merk ik dat die steeds maar weer terugkerende opmerking z’n effect heeft. Bij het opwarmen maak ik me zorgen over aanhoudende pijn in mijn linker heup. Niets ergs, maar zou het misschien beginnende artrose kunnen zijn? Mijn ogen gaan achteruit en ik vraag me af wat voor effect dat kan hebben op mijn werk. Weinig, zolang ik niet blind word. Als ik ’s ochtends op mijn rechter zij lig hoor ik minder vogeltjes vanwege aftakelend gehoor in mijn linker oor. Ook al geen ramp. Maar mijn kracht, bedacht ik opeens, is die nog wel op peil? Ik klim naar de materialenkist, pluk er een oefentrapeze uit, hang hem naast mijn Chinese mast en kijk op het eind van de opwarming hoeveel keer ik me nog vanuit uithangen op kan trekken. Vijf keer. Met gemak. Ik stel het oud worden nog maar even uit.

Fotografie: Louis Haagman


Ziek

februari 14, 2012


Genot

februari 12, 2012

Met een sjaal om mijn hals en een dikke fleece-trui aan zit ik in bed en probeer krampachtig niet ziek te worden. De vitamine- en Echinacea-pillen zijn ingenomen, de groente- en fruitconsumptie is op peil en de kruidenthee is aangerukt. De dag wordt hoe langer hoe druileriger.

Ik denk aan de vriendin die vertelde over haar nieuw aangeschafte elektrische deken. Hoe een gevoel van genot en pure luxe haar overspoelt als ze in haar voorverwarmde bed stapt. Meer genotsmomenten komen bovengedreven. Het glas wijn na een dag intensief werken of trainen. Het warme bad na een lange bergwandeling waarbij je de weg bent kwijtgeraakt. Het net op tijd en met samengeknepen billen het toilet bereiken en kunnen ontspannen. De huid van je geliefde tegen de jouwe. Het openen van de vliegtuigdeur na een lange vlucht. De eerste slok van het ochtend-kopje-koffie. De zon op je blote benen als de lente arriveert.

Ik voel me een stuk lichter.

Fotografie: Louis Haagman


Schuldgevoel

februari 1, 2012

Ik heb al bijna twee weken niet getraind en voel me schuldig. Ik zeg tegen mezelf dat het goed is om eens te rusten. Ik heb gekke pijntjes. Mijn ogen doen raar. En ik heb geen zin. Geen zin hebben mag niet van mezelf. Eraan toegeven al helemaal niet. Ik ben me ervan bewust dat dat een vreemde gedachtekronkel is en wil me daar dan ook weer tegen afzetten. Hoe dan ook, het schuldgevoel blijft.

Ik vind dat ik dan maar andere nuttige of creatieve dingen moet doen. Dat wordt algemeen, ook door mezelf, geapprecieerd. Ik borduur, ik doe computerwerk, ik verf een vlek op mijn muur weg. Het rare is dat ik nauwelijks voldoening proef als ik klaar ben met mijn nuttigheid of creativiteit. Ik fixeer me liever op wat er nog niet gedaan is. Zoals stofzuigen. Of de was. Of dat ene telefoontje waar ik tegenaan hik. En voel me schuldig.

Ik erger me aan mijn zelfkritiek. En voel me ook daarover schuldig. Heel diep vanbinnen leeft het vermoeden dat al die afzetterij voortkomt uit luiheid. En luiheid, heb ik altijd gehoord, is slecht.


Zicht

januari 31, 2012

Ik heb moeite met focussen. Letterlijk. Waar ik gisteren nog goed kon lezen, willen mijn ogen vandaag niet. De letters op het beeldscherm blijven, als ik niet erg mijn best doe, onscherp. Ik vind het eng. Kan in een enkele nacht je zich zoveel verminderen? Of is er iets mis met een spiertje? Ik herinner me dat ik al eerder gedacht heb dat er iets met mijn ogen aan de hand was en dat dat gewoon over ging. Maar stel dat dat nu niet het geval is. Verdorie..

 


Hart

januari 24, 2012

Ik stel me voor dat ik in een kamer ben met een groot knapperend haarvuur, een zachte bank waar ik overdwars en met opgetrokken knieën in zit, het perfecte licht om te lezen en een meeslepend boek op mijn schoot. Een glas rode wijn binnen handbereik. Ik voel me compleet op mijn gemak. Heb niets nodig. Ik stel me voor dat er op de deur geklopt wordt. Eigenlijk wil ik niet gestoord worden. Voor wie zou ik zonder morren mijn boek wegleggen en simpelweg blij zijn degene te zien?

Zo weet ik wie er op het moment dicht bij me staat.

Fotografie: Louis Haagman


Identiteit

januari 3, 2012

Jeukende huid op schaafplekken. De spiegel wordt vermeden. Thuis zijn is na lang en geconcentreerd werken licht onwerkelijk. Buiten regent het en verdrinkt de wei in grote plassen. Laat in de middag draag ik nog steeds mijn ochtendjas.


Relax

januari 2, 2012

Na de hectiek van de afgelopen tijd ontspan ik. Dat kan ik opeens erg goed.

Ik sta op als ik kom bovengedreven. Drink koffie op de boerderij. Luister naar de verhalen maar laat ze me niet raken. Ga in bad. Ik doe boodschappen. Lees een mail waarin me verteld wordt dat de schoenen die ik besteld heb er niet in mijn maat zijn. Dank u meneer, dan neem ik toch een andere maat? Ik pak mijn gitaar en op hetzelfde moment gaat iemand naast mijn huisje met een kettingzaag een boom te lijf. Prima, ik oefen wel stamtonen. Ik probeer mijn video’s te uploaden naar mijn computer. Na uren ontspannen en resultaatloos gepiel begin ik gewoon nog eens van voor af aan. Ik warm wat soep op. Eet chips. Lees een erg slecht boek. Ik leeg mijn tassen en doe een wasje. Straks kijk ik misschien een film.

Intussen is mijn hoofd leeg, lijf ontspannen en hartslag laag. Laat dat de komende dagen maar zo blijven.

Fotografie: Louis Haagman


Onzeker

december 21, 2011

De laatste repetitiedag voor de première van stRINGs. Het wordt een drukke tijd met negentien stRINGs-voorstellingen en één MasTango binnen 8 dagen en in twee landen.

Na elke beschikbare minuut met de acts bezig te zijn geweest heb ik last van mijn rug, uitslag op schuurplekken en een gekke pijn die vanuit mijn duimen naar de zijkant van mijn polsen trekt. Ben ik oud? Ben ik te woest tekeer gegaan? Of is het psychosomatisch? Ik heb tegelijkertijd enorm veel zin in de première en zie er als een berg tegenop. Zal ik het kunnen? Of val ik door de mand en word ik ontmaskerd als nep-kunstenaar? Heb ik aan alles gedacht? Telkens die lichte paniek van het iets vergeten kunnen zijn.

Ik ga zingen. En acteren. En acrobatieken in de ring. Samen met een waanzinnig goede gitarist. Eigenlijk kan ik niets mooiers verzinnen.

Fotografie: Louis Haagman

 


Stress

december 19, 2011

Ik kan me herinneren dat ik me wel eens verveelde. Dat ik me niet kon identificeren met mensen die beweerden dat er te weinig uren in een dag zaten. Ik kende dagen die ik nauwelijks door geploegd kwam.

Nu heb ik vooral het idee dat ik weinig tijd heb. In de praktijk betekent dat soms dat ik een uur op mijn bed lig te bedenken dat ik weinig tijd heb en in die tijd nog verdorisch veel moet doen. Die gedachte werkt zo verlammend dat hij de dag nog eens extra inkort.

Ik heb nog twee hele dagen voordat ik naar het noorden vertrek. Waarvan er één al besproken is. Twintig optredens in acht dagen. Tussendoor niet thuiskomen en dus niets mogen vergeten. Morgen begin ik met inpakken. Als ik genoeg kan ontstressen om uit mijn bed te komen.

Fotografie: Louis Haagman


Vlinders

december 16, 2011

Heel voorzichtig typ ik. Je weet immers maar nooit. Als een vlinder in Afrika met zijn vleugels flappert kan dat een tornado veroorzaken in Japan. Zeggen ze toch.

Vandaag hebben heel wat mijnvoeten-gerichte vlinders met hun vleugels geflapperd. De dag was een aaneenschakeling van uiterst vervelende gebeurtenissen. Ik durf geen telefoon meer te beantwoorden en geen mail meer te openen. Ik ga niets belangrijks meer doen en hoop zo verdere calamiteiten af te wenden. Straks kruip ik met een boek onder drie dekens terwijl ik luister hoe de storm tegen mijn huisje beukt. Ik hoop dat morgen de vlinders hun vleugels ergens anders op richten.

Fotografie: Louis Haagman


Bobo

november 23, 2011

Mijn rug is stijf, de huid op mijn heupen en knieën is blauw en opgezet, maar de ring-training op Villa-Lobos ging goed, de afwas is gedaan en twee zakelijke mails zijn verstuurd. Nu wil ik niets anders dan lezen. Of beter nog, voorgelezen worden.


Niet prikken alstublieft

november 14, 2011

Een collega van me prikt. Als je haar de drie gedag-zoenen geeft lijkt ze splinters in je wang te drukken. Mijn collega is niet de enige vrouw met gezichtshaar.

In de spiegel ontdek ik een paar niet-meer-donshaartjes en maak een afspraak met de schoonheidsspecialiste in Waterlandkerkje. Uitroeien, met wortel en tak. Niet uittrekken, niet afknippen – dat is gevaarlijk. Zo kom je aan die venijnige stekels in je mondhoeken.

De schoonheidsspecialiste pakt het grondig aan. Ze ontsmet de bovenlip, prikt een weinig subtiele naald naast de aanstootgevende haar in het haarvaatje en stapt op het pedaal dat op de grond ligt. De stroomstoot die je lip in gejenst wordt doet de haar uitvallen, het haarvaatje dichtschroeien en een traan in je ooghoek verschijnen. Ik knijp in mijn buik om mezelf af te leiden. Vijf keer geeft ze gas.

Boven mijn mondhoeken is de huid rood en gezwollen. Morgen ben ik mooi.


Binnen en buiten

november 12, 2011

Condens tegen het glas, de gordijnen daar weer tegenaan geplakt. Hierbinnen is duidelijk al urenlang iets gaande. Als ik een foto maak zie ik mezelf in de spiegeling van het raam. Binnen zal nooit naar buiten komen.

Vanmiddag had ik opeens een grote lichtgevende plek in mijn gezichtsveld. In de vorm van een capo. Ik heb vandaag geen capo gezien. Ook niet in de zon of een lamp gekeken. Bij het lezen zag ik alleen het woord waar ik op focuste, maar niet de woorden aan weerszijde van dit woord. Ik hoorde een gezoem in mijn hoofd. Als ik mijn ogen dicht deed bleef het fel licht. Flitsend, als bij een lasershow. Ik moest mijn vingers op mijn oogleden drukken om er zeker van te zijn of ze wel echt gesloten waren.

Gewoonlijk is de buitenwereld buiten, ben ik binnen en kijkt de wereld tegen mijn buitenkant aan. Nu was er binnen door een tijdelijke kortsluiting opeens een stuk buiten. Zat er een lek in mijn schil. En leek het erop alsof ik een stuk binnenkant waar ik normaal gezien woon had in moeten leveren en mijn ik-gevoel ergens aan de zijlijn in de verdrukking zat.

Na een bijna comateuze middagslaap resteert slechts nog een fikse hoofdpijn.


Stil nu!

november 8, 2011

Frustratie, machteloosheid, klimmen in gladde mast, hangen in gladde ring, hoofd dat helemaal ergens anders zit, huis schoonmaken, wassen, douchen… Hou toch eens op! Even rust.


Kind

november 2, 2011

De kapster waar ik al zeven jaar kom verandert me in een poedel. Voor de zoveelste keer knipt ze er tien centimeter vanaf in plaats van het gevraagde kleine beetje. Als ik de kappers-crème uit mijn haar was en het föhn-vrij z’n eigen weg krult sta ik vloekend voor de spiegel. Mijn haar is niet eens meer lang te noemen.

Pas nu begin ik me af te vragen waarom ik toch telkens naar haar terug blijf gaan. Het is niet de eerste keer dat ze me overknipt. Komt het doordat ze zo streng kijkt en meestal helemaal niet aardig is? Dat ik het gevoel heb dat ze me gedoogt en dat ik dankbaar moet zijn dat ze me überhaupt in haar zaak toelaat? Ik snap niet hoe ik bij het idiote idee ben gekomen dat alleen zij me goed kan knippen en dat alles wat ze zegt of vindt de waarheid is. Hoe kan het dat ik me blijkbaar door arrogantie laat manipuleren?

Ze weet dat ik mijn haar zo lang mogelijk wil. Als ik naar foto’s kijk uit het jaar dat ik vreemd ging is mijn haar prachtig lang. Daarvoor kreeg ik, terug bij haar na een wat minder geslaagde knip- en verfbeurt, een flinke uitbrander en werden de lange lokken er bijna helemaal afgeknipt. “Pas na de volgende keer zal het weer goed zitten,” zei ze. “Als ik nu alles zou proberen repareren zou je niets meer over hebben.” En ik geloofde het.

Waarom? Ik lijk wel weer tien te worden als ik in die stoel zit met de juf-achtige vrouw achter me. En zeg nog “Dank u wel, het is prachtig” ook als ik betaal.


Uitgelicht

oktober 25, 2011

Als ik op zo’n avond

waarop het warm is

waar ik kou verwacht

de deur uit stap

– om het even waar –

gewoon in de polder

of na een avond op café

en het licht van de maan

de zwarte lucht ontgrendelt

dan wordt ver weg dichtbij

en komt mijn binnenste buiten


Golven

oktober 20, 2011

Het gevoel het heel druk te hebben. Veel op en neer gedrentel, weinig efficiënte actie. Erg druk in bed naar het plafond staren. Bedenken wat er nog allemaal gedaan moet worden. Daadwerkelijk iets doen. In slaap dommelen en in paniek wakker schieten met het gevoel iets zeer zeer belangrijks over het hoofd gezien te hebben. Een catastrofe die afgewend moet worden. Twee uur doen over een tas inpakken en toch nog iets vergeten. Ervan overtuigd zijn ziek te zullen worden zonder sjaal.

En dan opeens, tijdens de les luchtacrobatiek in Gent, verdwijnt het lachspiegeleffect en is mijn leven weer glad.


Vooruit denken

oktober 6, 2011

Vooruitdenken is goed. Plannen is een uiting van georganiseerd zijn. Maar je moet ook leven in het zo langzamerhand mijn strot uitkomende hier en nu. Genieten van het moment. Met dat laatste heb ik nogal eens problemen.

Weken heb ik uitgekeken naar de fotosessie van afgelopen dinsdag. Dagenlang ben ik met de voorbereiding ervan bezig geweest. Op de ochtend van de dag zelf – na een zeer onrustige nacht met weinig slaap – betrap ik mezelf erop dat ik niet denk aan de fotosessie, maar aan de verdere planning van de week. Omdat ik niets meer voor te bereiden heb en alleen nog maar tot de uitvoering over hoef te gaan zegt iets in mijn hoofd dat het hele evenement al voorbij is. Dus moet ik mezelf aan de haren erbij slepen om niet enkel een plan-leven te hebben maar ook nog eens echt mijn leven te leven. Soms is het wat vol in dat hoofd van me.


Ongezond

september 6, 2011

Voor de tweede dag opgesloten met iWeb, iMovie en een terloopse vertaling. Met laptop verhuisd van de eettafel naar bed, waar mijn voeten zelfs onder drie lagen bedbedekking fris blijven. Het eten past zich aan aan de omgeving en gemoedstoestand. Gisterenavond naast twee wortelen een zak Lidl-salt and vinegar chips. Een vergissing. In de gauwigheid niet de lightly salted gegrepen maar deze kunstmatige variant. De eerste hap was smerig, maar ik ben stug doorgegaan. Op de verpakking gelezen dat een van de ingrediënten suiker is. Toch door gegaan. Voelde mijn gehemelte en de binnenkant van mijn wangen rauw worden. Zak leeg gegeten. Smaakte verdacht naar mononatriumglutamaat. Deed me denken aan een vriend die zegt vooral bij mannen te kunnen ruiken wanneer ze veel E621 geconsumeerd hebben. Hun zweet krijgt dan de befaamde groentensoepgeur. Ik snuffel wat rond en lijk het ook te ruiken, die vieze bouillonlucht. En ik ben niet eens een man. Vandaag maar weer gezond eten.


Spiegel

augustus 26, 2011

De spiegel in de badkamer heb ik vanochtend maar genegeerd. Ik kan niet zeggen dat ik een kater heb, maar een licht misselijk gevoel en droge tintelende handen vertellen me dat mijn conditie niet optimaal is. Tijdens mijn fietstocht vanmorgen door de bijna vloeibare buitenlucht kwam ik een mooie spiegel tegen die de gemoedstoestand van vandaag goed reflecteert.


Hol van de leeuw

augustus 22, 2011

Angsten zijn er om te overwinnen. En als ik iets eng vind is het dansen. In een discotheek of op een gewone dansvloer heb ik geen problemen, zelfs niet als ik er alleen sta, maar als het om dans met de grote letter D gaat blokkeer ik. Zomaar bewegen met mijn lichaam, zonder iets om me aan vast te houden of achter te verschuilen is pure hel voor me. Ik voel elke molecuul in mijn lijf, span al mijn spieren aan en… nou ja niets. Vaak kan ik letterlijk niets meer en struikel ik in mijn onmacht over mijn eigen voeten.

Vandaag dus toog ik, enigszins zenuwachtig, naar studio S3 van les ballets C de la B in Gent voor de eerste van vijf dagen workshops ‘doeken en dans’ van de Braziliaanse Juliana Neves. Door de hoge ramen zag ik de rondstroppen, carabiners en wartels met het bovenste stukje van de doeken al klaar hangen en voelde me iets beter. Bekend terrein. Iets om aan vast te houden. Ik parkeerde mijn vouwfiets, scharrelde nog wat rond omdat ik vroeg was en stapte naar binnen. Ai. Dansmeisjes op de vloer van de studio. Twintigers. In moderne ballet-tenues en zich op een zeer professioneel ogende manier opwarmend. Na me omgekleed te hebben in een kleedkamer met twee glazen wanden zocht ik een plekje op de vloer en begon zo onzichtbaar mogelijk met mijn opwarming.

Om 15 uur wandelde een mevrouw van C de la B de studio binnen om Juliana aan ons voor te stellen en ons wat praktische informatie te geven. Al snel vroeg ze van wie dat vouwfietsje was dat zonder slot voor de nooduitgang stond. “Ahum, van mij,” moest ik bekennen, “Ik had de verkeerde sleutel meegenomen.” Niemand die vreemd keek of lachte. De mevrouw beloofde het fietsje binnen te zetten. Tijdens de voorstelronde die daarna kwam bleek iedereen verlegen en ongemakkelijk. Ja, er waren veel dansers, maar ook meisjes zonder danservaring. En er was een meisje dat nog nooit iets aan luchtacrobatiek had gedaan. Een jongen kwam speciaal uit Denemarken voor de workshops en twee meisjes bleken uit Italië te zijn gekomen. Ik was de enige Nederlandse. Toen het mijn beurt was me voor te stellen heb ik het maar gezegd: “Ik ben bang voor dansen. Ik hoop hier mijn schaamte en angst te overwinnen en te leren hoe ik in de lucht meer kan laten zien dan alleen een serie trucs.”

Vanaf toen ging het goed. Heb ik zelfs een drie minuten durende dansimprovisatie op de grond met de doeken gedaan. Zonder te blokkeren.


Beeld

augustus 19, 2011

Een onschuldig ogend mailtje deed me (opnieuw) beseffen dat mensen heel anders tegen mij aankijken dan ik tegen mezelf. Allerlei herinneringen borrelden op. De jongen op de studentenflat in Delft (die één van mijn beste vrienden zou worden en blijven): “Veel mensen willen anders zijn. Vinden ze interessant. Maar jij bènt anders.” De hospita in Leeuwarden: “Ik dacht dat jij een braaf christelijk meisje was.” Mijn beste vriendin: “Je wordt steeds excentrieker.” Een collega: “Maar ben jij dan niet kil?” Mijn schoonzusje: “Laten we wel wezen, je bent nou ook niet echt doorsnee. Zacht gezegd.”

Ik heb het opgegeven te willen voldoen aan verwachtingen. Erbij te willen horen. Toch is het confronterend te merken dat, zelfs als ik dat wel zou willen, het me simpelweg niet zou lukken.


Wat is goed?

augustus 18, 2011

In de tijd dat ik nog tv keek verbaasde ik me over sommige reclames, maar toch bleven ze in mijn achterhoofd hangen en beïnvloedden ze mijn gedachten. Reclame voor shampoo waarmee je je haar elke dag kan wassen en die je haar niet uitdroogt. Reclame voor desinfecterende zeep waarmee moeder en kind om de haverklap de handen moeten wassen omdat zelfs op het onschuldigst ogende voorwerp miljoenen microben klaar zitten om ze te bespringen en ziek te maken. Reclame voor een epileer-apparaat dat je benen zo glad maakt dat een rups erop uitglijdt. Daar is markt voor, voor gedesinfecteerde en onthaarde properheid. Dat is wat mensen willen.

Uit mijn omgeving heb ik in de loop van de jaren ook heel wat opgepikt. Een vrouwelijke vrouw gebruikt elke dag deodorant en parfum. Beddengoed verschonen doe je eenmaal per week. Aangebrand eten is slecht voor je. Groenten en fruit moeten altijd moeten worden gewassen vanwege pesticiden en andere onzichtbare gevaren. Brood met schimmel gooi je weg.

Ik kijk geen tv meer en omgevingsgeluiden worden steeds zachter. Elke dag je haar wassen lijkt me helemaal niet goed. Maar eens kijken hoe lang ik zonder kan. Shampoo? Dat ontvet. Niet alleen haar maar ook hoofdhuid. Geen wonder dat er zoveel over roos geklaagd wordt. Elke dag douchen? Hetzelfde verhaal. Helemaal niet doen. Zolang ik mezelf nog lekker vind ruiken is het goed. Zonder parfum wel te verstaan. In mijn bed moet ik me vooral thuis voelen en dat lukt ook als de Robijn-beer iets minder vaak langs komt. De aangebrande tosti van gisteren heb ik smakelijk opgegeten nadat ik eerst wat schimmel van het brood had geschraapt. Bramen ongewassen in de jam-pan gooien gaat prima. Onzuiverheden koken er wel uit. Ongewassen spinazie in de omelet is jammer genoeg iets minder. Het knarsende zand tussen mijn tanden irriteert en doet me op een of andere manier denken aan de besmette-spinazie-onrust nadat Tsjernobil overgekookt was. Word ik toch een beetje onrustig van. Visualiseer mijn lever opgezwollen door de opgeslagen gifstoffen. Spinazie wordt in de toekomst weer gewassen. En van eventuele rupsen ontdaan. Hoef ik ook niet bang te zijn dat die tegen mijn been omhoog gaan klimmen.


Van slag

augustus 13, 2011

De afgelopen dagen van alles meegemaakt. Het leven daarvoor nog veel meer. Zou ik hier leuke stukjes over kunnen schrijven. Als ik in staat zou zijn mijn hersenen in de goede stand te plooien. En juist dat lukt nu niet. Ik ben van slag. Door het open raam hoor ik de regen in de bomen ruisen. Ik staar onvermogend naar mijn navel en ga straks met paraplu door de nattigheid stampen.


Conformeren?

juli 30, 2011

Ik kijk in de spiegel. Zie een bleke huid. Dat is niet begerenswaardig. Huid hoort, zeker in de zomer, gebruind te zijn. Soit. Ik zie grijze haren. Een dik half jaar niet naar de kapper geweest en dus ook niet laten verven. Ik besluit het nooit meer te zullen laten verven. Ik kijk naar beneden en zie een streep krullend haar. Vind dat opeens maar raar. Net een stuk tape dat iets onbetamelijks afplakt. Doe mij in de toekomst maar een driehoek.


Dag

juli 25, 2011

’s Avonds, met een boek in bed, maak ik plannen voor de volgende dag. Kijk ik uit naar de heldendaden ik in de ochtend zal gaan verrichten. ’s Ochtends drink ik koffie en heb even tijd nodig om op gang te komen. Als ik dan uiteindelijk in actie schiet wordt die vaker wel dan niet onderbroken omdat allerlei op dat moment opeens belangrijke futiele dingen per sé gedaan moeten worden. Het opbergen van de was. Het beantwoorden van een Facebookbericht. Het nemen van een foto. ’s Middags sta ik mezelf het multitasken toe dat ik in de ochtend nog als zwakte zag. En ’s avonds verheug ik me op de wapenfeiten van de volgende dag.