Leuk Zeeuws

februari 13, 2017

In mijn cadeaumand vind ik drie zoete Zeeuwse verrassingen. Ik hou van cadeaus en ik hou van verrassingen en de buurman houdt van zoet. Het Zeeuwse knop blikje met dropjes ziet er leuk uit, maar de 99% koolhydraten maakt het iets minder leuk. Het is voor de buurman. Een mok met een Zeeuwse boer en boerin erop is gevuld met chocolaatjes in de vorm van een Zeeuwse knop. Ik hou van mokken, dus verwijder ik de cellofaan verpakking zodat de chocolaatjes richting buurman kunnen gaan en de mok hier kan blijven. De mok blijkt voor de helft gevuld met een prop verpakkingsmateriaal. De tekst “Leuk Zeeuws” wordt zichtbaar aan de binnenkant. Er rest nog een blok chocolade met een lepel erin. Ik hou van lepels. Ik heb een heel assortiment. Ik open de “Leuk Zeeuws” verpakking, trek de lepel uit de chocolade en ontdek dat de lepel van plastic is. Ik gooi hem in de vuilnisbak. De chocolade gaat naar de buurman.


Lichaam

februari 8, 2016

Het is warm in de ruimte. De tekenaars installeren zich. Ik trek mijn kleren uit.

De poses duren eerst twee, dan vier en uiteindelijk vijf minuten. Ik begin het koud te krijgen.

Ik kijk naar mijn benen. Ze zijn bleek. Ik zie wat rode vlekjes die nieuw voor me zijn. Ik zie mijn buik. Hij lijkt groot. Ik heb vier dagen niet getraind. Ik vraag me af of ik hem in moet trekken.

Ik weet dat ik haartjes heb op plaatsen waar de meeste andere vrouwen zich scheren. Ik voel me er wat ongemakkelijk bij. Ik vraag me af of de tekenaars de haartjes zien of dat ze te ver weg zitten.

Ik krijg het echt koud. En ben moe. Ik denk niet te diep na over de poses. Ik doe maar wat. Ik voel me net een hond die een goed plekje zoekt. Ik hoop dat het snel tijd is.

Na afloop komt een tekenaar naar me toe en complimenteert me met de inspirerende poses.


We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.


Geur

december 10, 2015

Ik stap mijn slaapkamer binnen en ruik iets wat ik niet herken. Vies zweet? Oud t-shirt? In textiel getrokken oksellucht?

Ik maak me zorgen. Ik hoop dat die geur niet van mij komt. Of van de kleren die op de stoel liggen.

Dan herinner ik me dat ik een stel washandjes, die na dagen in de badkamer nog steeds nat waren, op mijn verwarming had gelegd om eindelijk eens te drogen.

Ik ruik aan een washandje. En zucht van opluchting.


Jas

december 2, 2015

Ik heb een nieuwe jas. Ik vind hem mooi. Hij is heel heel zacht. Ik ben bijna bang om hem aan te doen. Misschien beschadigt of kreukt hij.

Ik draag de jas tijdens een dagje Gent. Buiten is het negen graden. De jas is warm. Daarom heb ik hem ook gekocht. Terwijl ik in de rekken van de tweede vintage winkel van de dag rommel, breekt het zweet me uit.

Die nacht slaap ik onder mijn oudste dekbedovertrek. Die heel heel zacht is. Midden in de nacht word ik half wakker. Ik heb het heet. Ik denk dat ik in mijn jas lig. Tevreden draai ik me om.


Lezing rouwverwerking

maart 17, 2015

Bij de ingang van het Ledeltheater staan mannen in lange zwarte jassen het publiek op te wachten. Een van de mannen zegt iets tegen me. Ik knik, al versta ik hem niet. Ik ben afgeleid door de enorme wolk aftershave die om hem heen hangt. Ik sluit aan bij een rij. Als ik aan de beurt ben wordt mijn naam afgestreept op een lijst. Ik krijg een pen, een reclamefolder en een opschrijfboekje van een uitvaartmaatschappij.

Ik zoek een plaatsje in het midden van de zaal. Waar nog veel stoelen vrij zijn. Een ouder stel schuift aan de rechter kant tegen me aan. De man ruikt naar aftershave. Links van me komen twee vrouwen zitten. De dichtstbijzijnde kust een vrouw die achter me zit. De sjaal van mijn buurvrouw bedekt mijn gezicht.

De stoelen in het Ledeltheater zijn niet breed. Ik haal mijn armen van de leuningen om geen fysiek contact met mijn buren te hebben. De net gekuste vrouw achter me begint een gesprek met mijn buurvrouw. Daartoe leunt ze naar voor en praat met flink volume. Haar mond bevindt zich op tien centimeter afstand van mijn oor. Ze brult: “Kom je hier voor jezelf of voor iemand anders?”


Mest

februari 4, 2015

We woonden in een Vinex-wijk in Delft. In een appartement van grijze baksteen. Aan een grijs plein met een supermarkt. In onze woonkamer de grijze vloerbedekking van de vorige bewoner. In het midden van de kamer stond een groene plant. Een ficus.

Een vriend kwam langs. Hij peuterde in zijn neus. En gooide de oogst in de pot van de ficus. “Dat is goede mest,” beweerde hij.

Ik woon in een voormalige bakkerij in Waterlandkerkje. Ik kijk uit over landerijen. In de keuken staan de planten van mijn moeder.

Een vriend komt langs. Hij maakt zijn nagels schoon. En gooit de oogst in de pot van een vetplantje. “Dat is goede mest,” beweert hij.


Basta

september 9, 2014

Er wordt niet meer gezaagd.

zaag


De grote stad

juli 16, 2014

Ik parkeer mijn auto en betaal voor een dagkaart. Ik loop door Gent. De zon schijnt. Ik drink een kopje koffie. Koop jurken. En een handtas. Ik voel me goed. Overal wordt druk gewerkt aan de opbouw van de Gentse feesten. Na twee uur grote stad heb ik genoeg. Ik haal diep adem als ik weer tussen de landerijen rijd.


Vogeltje

mei 18, 2014

Ze lag zo stil. Alleen onder een laken. Ze had het niet koud. Haar lijf deed geen pijn. Haar neus was gestopt met bloeden. En ze maakte zich ook geen zorgen.


Vriend

mei 1, 2014

Zijn vriend haalt paardenspullen op. Samen met nog andere vrienden. Een hele trailer laden ze vol. Ogen glimmen.

Zijn vriend zal ceremoniemeester op zijn begrafenis zijn.

Zijn vriend haalt hem over om nog eens naar buiten te gaan. Hij gaat. Met moeite.

Zijn vriend zegt dat het wel eens de laatste keer zou kunnen zijn dat hij buiten loopt. Vraagt of hij daar geen foto van had moeten maken. Wat denk je zelf vriend?


Mag het iets meer zijn?

april 22, 2014

Nou liever niet. Het is op het moment allemaal een beetje veel.

veel


Verre blik

april 17, 2014

De druppels in mijn ogen verwijden de pupil. De oogarts schijnt met een pijnlijk felle lamp op mijn netvlies. Mijn kleine bloedvaten worden goedgekeurd.

Buiten is de zon veel te fel. Ik zie wazig. Houd zoveel mogelijk mijn ogen dicht.

We moeten trainen. De mast staat opgesteld. Ik ben onzeker. Mijn kracht is prima, maar er lijkt iets niet te kloppen. Vooral de theatrale gedeelten zijn zwaar. Het lijkt alsof ik van heel ver weg naar de wereld kijk. En het onmogelijk is contact te maken.


Nachtleven

april 14, 2014

Ik lig in bed. Ik kan niet slapen. Ik hoor zacht gesnurk. Ik doe oordopjes in. Ik hoor het gesnurk nog even hard. Ik haal een oordopje weg. Nauwelijks verschil. Ik stop het oordopje terug. Duw het stevig aan. Ik draai me om. Het plastic dat om het matras heen zit piept. Ik leg mijn bovenarm op mijn oor. Mijn arm wordt koud. Ik stop mijn arm onder het dekbed. Ik hoor zacht gesnurk. Ik draai me om. Het plastic dat om het matras heen zit piept. Ik zucht. Ik heb het warm. Ik vouw mijn slaapzak weg. Ik voel mijn polsen. En de spieren in mijn rug. Ik hoor zacht gesnurk. En een windje dat knettert tegen het plastic dat om het matras heen zit.


Koffiemoment

april 7, 2014

Ik ben vroeg wakker. Zet koffie. Zet de wifi aan. Neem de koffie mee naar boven. Zet de mok op de grond naast mijn bed. Pak een boek. Lees de eerste bladzijde. Ik heb dorst. Ik pak de RVS waterfles die ook naast mijn bed staat. Ik hoor een galmende tik. Het duurt even voordat ik in de gaten heb dat ik mijn mok heb omgestoten.

Het tapijt is bruin en nat. Mijn computer ook. Hij was dicht en uit, maar lag met de USB- en andere poorten naar de koffie-kant. Ik haal wat spetters weg en zet hem aan. Hij doet het. Een half uur later doet hij niets meer. Hij is zo dood als een pier. Ik hoor van een vriend dat ik hem moet laten drogen. Dat ik er minstens een dag niet aan mag komen. Ik weet dat ik dat niet kan.

Ik föhn de poorten zo droog als maar kan. Ik druk op de aan-knop. Er gebeurt niets.

Ik laat de computer. En probeer toch nog eens. Niets.

Weer later probeer ik nog eens. Hij gaat aan. En geeft beeld. En zoekt wifi. Ik zet hem uit.

Ik spreek met mijn computer af dat ik hem met rust zal laten tot de volgende ochtend. Dat ik eerst goed hard zal gaan lopen en hem dan pas aan zal zetten. Ik loop hard. Zweet en hijg. En de computer doet het.


Nooit genoeg

april 5, 2014

Als ik ren denk ik aan doekentraining. Tijdens de doekentraining vind ik dat ik nog de trapeze in moet. Na de trapeze dient mijn deel van de schuur ontruimd te worden. Terwijl ik uithijg boven mijn salade voel ik me schuldig omdat ik mijn administratie van het eerste kwartaal nog niet heb opgestuurd.


Leenauto

maart 20, 2014

In mijn felblauwe leenauto mag niet gerookt worden. En er mogen geen dieren mee. Ik zal blij zijn als ik mijn oude trouwe Corsa weer terug heb. Met twee gloednieuwe deuken in het dak.


Stad

maart 12, 2014

“Ga je nog mee naar de stad?” vroeg hij. Ik wilde graag. Drie dagen cursus achter de rug. Ziek geweest. Eindelijk ontspannen. De drie glazen wijn na de toneelvoorstelling hadden gesmaakt. We zouden gaan fietsen. Niet samen op één fiets, maar ieder zelfstandig. Trappen. Sturen. Aandacht. Ik kon het niet opbrengen. Dus stelde ik hem teleur. Ik poetste mijn tanden en klom de trap op naar de slaapkamer. Met de grootst mogelijke moeite.

De volgende ochtend sta ik vroeg op. Een uur nadat hij is thuisgekomen van de stad. Vanuit mijn ooghoek zie ik hem op het courtje. En toch niet.

gent


Elk nadeel

maart 10, 2014

Hep z’n voordeel. Vroeg opstaan. Autorijden door het Vlaamse land. Moeten stoppen voor een stoplicht.

waarschoot kopie


Asleep at the Wheel

februari 23, 2014

De oudste dance hall van Texas, in Gruene, is vol. Het concert van Asleep at the Wheel is uitverkocht. Via C konden we nog binnen met een plaatje op de guest list.

Ik ken de band niet. Maar mijn vriendin is erg enthousiast over ze. Ze schijnen al decennia lang een begrip te zijn. Wereldwijd.

In het voorprogramma krijgen we muziek te horen die me doet denken aan de Muppet Show. Muziek die goed bij Amerika past. Meisjes met korte rokjes en cowboylaarzen zwieren elkaar verbeten over de dansvloer. Ik kijk naar de laarzen. Vergelijk ze met de mijne. Ik vraag me af of mijn schachten niet te wijd zijn.

Asleep at the Wheel trekt zowel ouderen als tieners. De ouderen kennen de teksten van alle songs en zingen regelmatig mee. De jongeren lijken nauwelijks aandacht voor het podium op te kunnen brengen. Ze maken vooral foto’s van elkaar en lachen en gillen luidkeels door de muziek heen.

Ik zie veel cowboyhoeden. En prachtige western shirts. De mannen in het publiek staan achter hun vrouwen. Meestal met een arm om hun vrouw heen. Als ze overmand worden door de behoefte draait de vrouw zich om en begint het koppel een dansje. Losse vrouwen dansen soms alleen. Losse mannen drinken.

De band houdt het lang vol. Het publiek ook. Ik verkleum bij de open ramen en de zoevende ventilatoren. Er wordt enthousiast gelinedanst op Cotton Eye Joe. Ik kijk. En bedenk dat dit wel echt Amerika is.


Miss Lavelle

februari 19, 2014

Miss Lavelle zingt. Ze praat. Ze swingt. Ze draagt een smaragdgroene jurk met fijne kanten bandjes. Een lang, doorzichtig, crèmekleurig vest met veel glinsters. Ongetwijfeld authentiek jaren vijftig. Er hangen wat losse draden aan haar mouw. Ze heeft een lauwerkrans van zwarte veren in haar haar.

“You’ve gotta get up to go down.” Het is een persoonlijk bevel om te dansen. Zeker als ze in mijn richting kijkt en wijst. Ik blijf zitten. Gefascineerd. De wijn in de Saxon Pub lijkt me te verlammen. “Take your drawers off,” zingt de vierentachtigjarige Miss Lavelle. Ik verwacht een karrenvracht slipjes het podium op geworpen te zien worden.


Amerika

februari 17, 2014

Ik blijf het vreemd vinden. De caissière bij de supermarkt met latex handschoenen. Door iedereen gevraagd worden hoe het ermee gaat. Opeens onderdeel van de “guys” te zijn. Niet te weten wanneer prijzen nu precies met of zonder tax orden aangegeven. Mensen op straat met sloffen aan. Een overvloed aan kerken. Het feit dat het enige betaalbare voedsel pizza en taco’s is. De lagen foundation op de gezichten van jonge meisjes. Waar de acne doorheen schijnt. Een poedel met een luier. Laarzen van twaalfhonderd dollar. Reclameborden voor casino’s met tegelijkertijd het telefoonnummer voor hulp bij gokverslaving. Krampachtig lachende mensen. Het geblafte bevel een andere kassa te nemen als je in een langzame rij aanschuift. De schuimplastic koffiebekers. De kerstversiering die nu nog veel tuinen opleukt. De afwezigheid van geitenkaas in de supermarkt. De kinderlijke kunst. De vrij verkochte boksbeugels. De uniformiteit.


Walmart

februari 13, 2014

Bij de uitgang van de Walmart hoor ik een enthousiaste uitroep “Hello! How nice to see you!” en het geklapper van zoenen. Een vrouwenstem. Een mannenstem antwoordt knauwerig Texaans en chagrijnig. “I don’t remember your name.”


Op de gang

januari 20, 2014

In het ziekenhuis zie ik een oudere meneer. Hij draagt een grijs pak, een lichtblauw overhemd en een hardrode stropdas. Zijn haar heeft hij met brillantine achterover gekamd. Hij is zwaar. En heeft een bril met stalen montuur op zijn neus. Hij ziet eruit als een belegen versie van onze vroegere SRV-man.

De man duwt een karretje met daarop stalen containers met koffie en thee door de gang waar ik mijn boek zit te lezen. Een mevrouw zegt vanachter het glas van haar loket dat ze wel twee kopjes thee wil. De man bedient haar. En moppert dat het een schande is dat het karretje een afdankertje is van een ander ziekenhuis. Ik kijk naar het karretje en zie niets vreemds.


Bruid

januari 17, 2014

Ik krijg een mail via Facebook.

“Hello,…….My name is Miriam,i saw your profile…. …… today and became interested in you,….. ……i will also like to know you the more,…… …..and i want you to send an email to my…. ….. email address, so i can give you my…… …..picture for you to know whom i am….. ( miriamurlov@yahoo.co.uk )”

En vraag me af of de Russische bruiden zich nu ook op de damesmarkt storten. Of dat Miriam alleen maar een email naar haar…. …. email-adres gestuurd wil krijgen


Duivennagel

januari 8, 2014

Ome T is duivenmelker. Aan de muur van zijn woonkamer hangen de onderscheidingen die de duiven voor hem binnengevlogen hebben. Ertussen hangen de ingelijste kruissteekwerkjes van tante D. Ome T houdt van zijn duiven. De duimnagel van zijn rechterhand heeft hij tot een lengte van een halve centimeter laten groeien omdat dat makkelijk is met het ringen. De duimnagel is dik van de kalk. De ruimte tussen zijn nagel en het vlees van zijn duim zit vol met oorsmeer-gele korrels.


Vibrator

december 19, 2013

Er staat een anoniem bruin kartonnen doos op mijn tafel. Uit de doos komt een kleinere, prachtig glanzende doos. In de prachtige doos zit een nog prachtigere, dieppaarse doos. In de nog prachtigere doos ligt de vibrator op een fluwelen bedje. Naast de vibrator ligt een prachtig vormgegeven oplaadkoker. Onder het fluwelen bedje vind ik een snoer met een plug die past in de oplaadkoker. De stekker aan de andere kant van het snoer ziet er wat vreemd uit. De pootjes zijn plat en hebben bovenaan een gaatje. Tegen beter weten in probeer ik de stekker in mijn stopcontact te krijgen. Ik word even heel boos.

Na wat zoekwerk op internet weet ik dat ik een Amerikaanse stekker bij mijn vibrator heb gekregen. Het is nog een geluk dat ik in februari naar Texas ga.


Bankmoment

december 10, 2013

Ze zit naast me op de bank. Om de paar seconden stopt ze een borrelnootje in haar mond. Dat ze vervolgens met open mond stuk kauwt. Ik kijk naar het zakje in haar hand. Het is nog niet voor de helft leeg. Ze kijkt tv. Moet vaak lachen. Haar stem is hoog en schel. Mijn trommelvliezen ratelen in mijn oren. Ik ga naar bed.


Spetterend

november 12, 2013

Ik zit op een kruk. Met mijn rug tegen de bar. In mijn hand een glas rode wijn. Ik laat de muziek over me heen stromen. Bij de laatste artiest kijk ik op. En luister. En blijf kijken. Gefascineerd.

carolyn


Feest

oktober 20, 2013

Neef staat – met pilsje in de hand en bier in zijn snor – naast zijn zus. Hij slaat zijn arm om haar heen en verkondigt luid: “Dit is mijn broer.”

Het was een goed feest.


Bodypaint

oktober 10, 2013

Mijn bodylotion laat een dikke vette laag achter op mijn benen. Dat is lastig met trainen. Vooral met duo-werk en het hangen aan voeten. Het gaat me te ver de fles – die nog zeker halfvol zit – weg te gooien.

Vanochtend vette ik mijn benen in, ging koffie zetten, liet de koffiebewaarbus vallen, ving hem toch weer op, strooide tegelijkertijd een flinke hoeveelheid gemalen koffiebonen over mijn benen en kwam als een donkerbruin luipaard uit de strijd. Van onderen dan.


Even wuiven

september 23, 2013

Langs de weg naar Watervliet staat een oud mannetje. Hij heeft een steelpan in zijn hand. Als ik hem met mijn auto passeer wuift hij vrolijk. Daarna loopt hij behoedzaam naar de overkant van de weg. Waar hij zijn pannetje leeg kiepert in de berm.

blad


Koffiemomentje

september 19, 2013

Ik sta voor de koffieautomaat in de lerarenkamer. Ik pak een kopje. “De machine is stuk,” zegt de leraar van wie ik een paar uur eerder oploskoffie kreeg. “Al vijf jaar. Er komt alleen heet water uit.” “Ik dacht dat leraren niet konden overleven zonder koffie,” antwoord ik. Hij knikt en maant me mijn kopje goed hoog te houden omdat ik anders heet water op mijn hand gespetterd zal krijgen. Ik tap zonder ongelukken heet water en kijk om me heen. Speurend naar de oploskoffie. “Ik heb nog wel in mijn kastje staan,” biedt de leraar aan. Dan pas zie ik in alle vakjes van de wandkast verschillende soorten oploskoffie staan. Ik knipper met mijn ogen. Ze staan er nog steeds.


Filmmoment

september 1, 2013

Ik ben moe. Zet een film op. “A Perfect Murder.” De film start met een korte seksscene. Ik word nog moeër.


Uitzicht

augustus 15, 2013

Ik wacht op de bus. Aan de overkant van de straat zit een vrouw op een bankje in de schaduw van een boom. Haar dij-omvang is groter dan die van mijn taille. Ik kijk gefascineerd. Een kolossaal been heeft ze zijwaarts op de grond geplant. Het andere ligt gestrekt op de bank, waardoor ze in een soort split zit. Wij bij het bushokje hebben vrij zicht tussen haar benen.

De vrouw pakt een spiegeltje uit haar tas. En frummelt wat aan haar lippen. Het duurt even voordat ik door heb dat ze haar snorharen aan het epileren is. Ze heeft flink wat werk. Na een minuut of vijf geplukt te hebben verlegt ze haar aandacht naar haar kin. Ze is nog steeds met haar baardharen bezig als de bus weg rijdt.


Verspilling

augustus 2, 2013

Eten weggooien vind ik moeilijk. Ik ken mensen die zonder met hun ogen te knipperen driekwart van hun afhaal-roti in de vuilnisbak kieperen. Ik kan dat niet. Restjes gaan de volgende dag op. Of de dag erna.

Gisteren maakte ik courgette-broccoli-soep. Met courgettes uit de tuin en broccoli uit de koelkast. En met champignons die echt op moesten. De broccoli was al wat geel uitgeslagen. En rook ook niet meer echt fris. Bij het snijden ontdekte ik wat bijna vloeibaar geworden, bruine deeltjes.

Je begrijpt het natuurlijk al. De broccoli is gewoon in de soep gegaan. Bruine deeltjes en al. De soep was niet zo lekker. En ik voelde me, na het eten ervan, niet heel erg goed. Vanmorgen heb ik, volledig tegen mijn gewoonte in, de paar liter die nog over was door het toilet gespoeld en ervoer een gevoel van bevrijding.

meloen


Vacht en meer

juli 14, 2013

De dure, huidkleurige bh van Marie Jo die ik voor optredens gebruik past niet meer. Hij is niet gekrompen in de was. En ik ben niet gegroeid. Denk ik toch. Andere Marie Jo’s lijken ook te klein. Ik stap over naar een grotere cupmaat.

Ik drink al een paar maanden fenegriekthee. Voor mijn gezondheid. Het geeft hernieuwde energie en controleert de bloedsuikerspiegel. En, zo las ik laatst op internet, het zorgt voor grotere borsten en een glanzende, gezonde vacht. Dat laatste bij paarden, wel te verstaan.


Tongen

juli 11, 2013

Ik had ooit een vriendje dat zijn tong niet kon punten. Hij kon hem alleen wat slapjes ver of minder ver uit zijn mond laten hangen. Of binnen houden. Voor intimiteiten bood dat wat minder perspectief. Ik kan met mijn tanden en tong knopen in kersensteeltjes leggen.


Rivierkreeft

juni 30, 2013

We bestellen makreel. We krijgen makreel en een rivierkreeftje dat op een citroen balanceert. Ik wil geen gekookt beest op mijn bord. Ik wil hem al helemaal niet uit elkaar moeten trekken om daarna zijn ingewanden aan mijn vork te rijgen. We zetten alle drie onze kreeften zo op tafel dat ze ons in ieder geval niet aankijken. Met hun enge mat gekookte oogjes.

2013-06-29 19.53.33 kopie


Bromvlieg

juni 21, 2013

Als ik ergens een hekel aan heb is het aan bromvliegen in mijn huis. Ze zijn dik en vies en maken onnodig veel herrie. Toen er weer een paar bij me op bezoek waren moest ik denken aan een verhaal van mijn vriendin. Ze had al tijden last van een bromvlieg en had de jacht opgegeven. Het enige wat ze nog kon doen was het irritante beest vergeten. Wat ze ook deed. Totdat ze een slok uit een openstaand pak dubbeldrank nam, een wel heel groot stuk vruchtvlees haar mond in voelde glijden en zich te laat realiseerde dat het al even erg stil was.


Waar is iedereen?

mei 18, 2013

Zo’n avond die je vrijgehouden hebt. Een afspraak die niet doorgaat. Alle klussen geklaard. En daar zit je dan.

stoelen


Flitsen

mei 4, 2013

De pastoor draagt onder zijn toga zwarte hippe laarzen. Een oudere mevrouw uit het koor balanceert op rode, hooggehakte schoenen. Ze raapt een gevallen hostie van de grond op en steekt hem in haar mond. Ik zie een heilige met een stel gouden pijlen in zijn lijf. Een andere heilige trekt aan een van de pijlen. Of misschien duwt hij hem er juist in. Een vrouw condoleert met mond vol hostie de broer van de overledene. Op het kerkhof staat een wit pick-upje met spades klaar voor de afwerking.


Muziek en taal

mei 3, 2013

Ik luister naar gitaarmuziek. Live. En zang. Engels. Amerikaans Engels wel te verstaan. En mondharmonica. Ik vind de gitaar wat lomp. Maar wie ben ik om te oordelen? Ik ben geen kenner. De liedteksten zijn simpel. Heel simpel. Ze bestaan uit niet meer dan een zinnetje of drie met een reeks herhalingen. Het publiek schudt op de muziek met het hoofd.

Na de pauze stapt een tweede gitarist het podium op. De muziek wordt subtieler. De taal af en toe Zeeuws Vlaams. De Zeeuws Vlaamse liedteksten vertellen een verhaal. Het publiek is alert. Mensen gaan rechter op zitten. Een jonge man lacht om een grappige frase.


De lammetjes

april 28, 2013

De wei staat vol schapen met lammetjes. Als ze een mens of auto zien blaten ze hun kelen hees. Eens per dag komt de auto van de eigenaresse het erf op rijden en krijgen ze bijvoer. In een blauwe emmer. Sommige lammetjes staan graag met beide voorpoten in de emmer als ze eten. Of als ze niet eten. Een zwart lammetje komt vooral naar de emmer om te vechten. Iedereen die in de buurt is krijgt van hem een kopstoot. Natuurlijke hufterigheid.


Doet u mij maar geen hond

april 17, 2013

Ik sta te wachten voor de show. Er is al veel publiek. En een hond. Zo’n klein wit beest. Hij ruikt nerveus aan een paaltje. En aan een ander paaltje een paar decimeter verder. Hij keert terug naar het eerste paaltje en piest er trillend tegenaan. Hij snuffelt aan het tweede paaltje. En aan het inmiddels natte eerste paaltje. Waarna hij eraan likt.


Wachtkamer

april 11, 2013

In de wachtkamer zit een oudere dame. Ze lijkt te slapen. Uit de tas op de stoel naast haar klinkt de belmelodie van een mobiele telefoon. De dame verroert geen vin. Als een jongere dame binnenkomt kijkt ze op en zegt: “Er was muziek,” en knikt naar de tas.

De jongere dame haalt een koortsthermometer uit haar jaszak en zegt dat ze net van de assistente gehoord heeft dat deze oraal of rectaal gebruikt moet worden. “Dus niet onder de oksel,” zegt ze. “Dan weten we dat ook. En ook waarom hij vanochtend zei dat ik 34,4 had. Terwijl ik gloeide.” “Dan moeten we hem wel eerst ontsmetten,” oppert de oudere dame. “Maar ik heb hem nog nooit gebruikt.”


Zware jongen

maart 31, 2013

In de apotheek. Een zware man in een knalgeel gewatteerd jack, grijze joggingbroek en verrassend kleine gymschoenen. Hij kletst met de baliebediende over zijn ziekte en de fitness. Als hij klaar is komt hij de Albert Heijn-zak halen die vlak bij mij staat. Hij bukt en geeft me vrij zicht op zijn met rode korsten bedekte onderrug en zijn bilspleet. Zijn grijze onderbroek lubbert nog meer om zijn gigantische billen dan zijn inmiddels afgezakte joggingbroek. Als hij, met zak, naar buiten loopt zie ik een grote scheur in zijn jas waar de voering uit puilt.

Iedereen wordt wel eens ziek. De gepermanente dames op het bankje voor wachtenden net zo goed als de man met de scheur en de spleet. Net zo goed als ik.


Ga maar zitten

maart 14, 2013

Ik loop het kantoor van de praktijkondersteunster van mijn huisarts (POH) binnen. “Ga maar zitten,” zegt ze. Hetgeen ik doe. Zij blijft staan en kijkt me wat moeilijk aan. “Uh,” zegt ze, en wijst naar de twee stoelen aan de andere kant van het bureau. Dan pas zie ik het computerscherm voor mijn neus en realiseer ik me dat ik op haar stoel ben gaan zitten.


Vogels

maart 5, 2013

Ik lig in bed en hoor de vogels zingen. Het wordt duidelijk lente. De vogeltjes die zingen zijn gezond. Vogeltjes met griep, een blindedarmontsteking of astma hoor je niet. Die kruipen onder een struik. Die gaan niet naar de dokter. Die zitten daar en wachten tot het weer beter gaat. Of ze gaan dood.


Enough is enough

februari 25, 2013

Ik ga weer hout halen voor de boerderij. Werkhandschoenen aan en hop met de zakken en kruiwagen. Hij heeft commentaar. Zegt dat ik de vorige keer stout ben geweest. Ik loop door. Weet toch wel wat het is. Ik heb namelijk de deur van de schuur per ongeluk 40 cm open laten staan toen ik de houtzakken haalde. En daar moet wat van gezegd worden. Van zoiets stouts.

Chagrijnig zeul ik met de zakken. Helemaal gratis en voor niets krijg ik ook nog eens de misdadig opgewekte liedjes van Wim Sonneveld in mijn oor gespoten en krijg ze niet meer uit mijn hoofd. En als klap op de vuurpijl word ik vergast op neussnuiterij zonder zakdoek, naast de voordeur van de boerderij, zodat ik, totdat het weer geregend heeft, daar niet meer naar de grond wil kijken.

Dank u. Dank u. Dank u.


Aarsogen

februari 4, 2013

Ik sta bij de kassa van de Lidl. Kijk naar wat de klanten voor me op de band hebben geladen. Ik sta versteld. Bijna niets ervan eet ik. Vlees, zoetigheid, frisdrank, toetjes, fabrieksbrood, een plastic bak boerenkoolstamppot. Ik kijk naar hun hoofden. Het loshangende vlees. De bruinige en gerimpelde huid rond hun ogen.

Op een oude familiefoto ontdek ik een onbekend lid dat wel heel slecht moet hebben gegeten.

ogen


Brievenbus

januari 29, 2013

Een briefje van de postbode. Omdat onze brievenbus niet voldoet aan de minimum brievenbusafmetingen kon een pakketje niet bezorgd worden. Over een paar dagen zal opnieuw geprobeerd worden het pakketje te bezorgen.

In de hoop dat de brievenbus intussen zal zijn gegroeid?

brievenbus


Vergeten

januari 15, 2013

In de auto, op weg naar een afspraakje, kijk ik in de achteruitkijkspiegel en check mijn make-up. Ik zie dat ik mijn wenkbrauwen niet in model geborsteld heb. Ondanks dat wordt het een leuke dag.


Ontmoeting

december 31, 2012

Voor het kaas-schap in de Lidl loop ik bijna tegen een triest uitziende vrouw op. “Esther?” vraagt ze. Na wat razendsnel denkwerk zeg ik haar naam. We zaten bij elkaar in de klas op de lagere school. Ik vraag wat ze doet. Ze werkt bij de Rabobank. Al zesentwintig jaar. Daarop kan ik niet veel meer verzinnen dan dat het dan wel een erg leuke baan moet zijn. Ze vraagt of ik nog steeds trapeze doe. Dat had ze in de krant gelezen. Ik geef toe. Ze vraagt of ik in Amsterdam woon. “Nee hoor, gewoon in het dorp,” zeg ik. Ze is verbaasd. Vraagt “Echt?”

Ze zegt dat het een lange tijd geleden is. Dat we ouder zijn. Dat we rimpeltjes hebben. Ik kijk naar haar. Ze heeft inderdaad rimpeltjes. Net als ik. Ik weet niets meer te zeggen.

Bij de kassa staat ze achter me. Ik glimlach breed. Ze lacht terug en legt haar spullen op de band. Dan besef ik dat niet haar gezicht, maar haar bewegingen haar een oude vrouw maken. Triestheid overvalt me.


Komt allen tezamen

december 27, 2012

Ze zit aan de keukentafel te praten met haar ouders als hij binnenkomt. “Ik hoorde je boven praten,” zegt hij. Vader maakt een grapje over de gehorigheid van het huis. Ze vertelt dat de foto van gisteren ook op groot scherm mooi is. “Je bent ook wel heel erg goed hè?” is zijn antwoord. Ze maakt een grapje over haar goedheid. Hij maakt zijn ontbijt. Legt een banaan op zijn bord. Er hangt een grote draad aan de banaan (zo een die aan de binnenkant van de schil zit), die zij er vanaf trekt. Hij wordt boos. Ze heeft van zijn banaan af te blijven. En hij wil de draad terug. Hij pakt de draad en gooit hem in haar koffie. Ze vist de draad uit haar koffie. Hij pakt hem, legt hem op zijn banaan, en eet ostentatief banaan en draad op. Zij negeert hem en praat met haar ouders. Zegt dat ze blij is dat het de laatste kerstdag is en morgen alles weer terug normaal zal zijn. “Dus kom je hier onze kerst verpesten,” zegt hij. Vader en moeder kijken hem met stomheid geslagen aan.

skier


Sauna

december 23, 2012

In de sauna is het heet. In de sauna is naakt de norm. In de sauna zit je dicht bij elkaar. In de sauna kan het daarom gewoon maar gebeuren dat je een medesaunagebruiker ruikt. En dat je blik wordt getrokken – nieuwsgierigheid? – naar een lichaamsdeel dat in slappe toestand zo’n vijf centimeter lang is. Zodat je je af gaat vragen hoeveel winst er met de erectie geboekt kan worden. En je dat natuurlijk met je vriendin bespreekt.


Vlaanderland

december 21, 2012

Ik zit in een overvolle bus. Op een overvolle weg. De ramen zijn beslagen. Ik heb moeite met ademhalen. Een pukkelige jongen praat geanimeerd met zijn al even pukkelige vriend. Regelmatig harkt hij met zijn hand door zijn haar om zijn nonchalante look te onderhouden. Twee meisjes met identieke kapsels kijken verveeld voor zich uit. De zwaarste lijkt zo’n vijf maanden zwanger. De slankere ziet eruit alsof ze nog nooit gelachen heeft. De jongen naast me bestudeert zijn rapport en luistert naar harde muziek op zijn mp3-speler. Hij heeft hoge cijfers.

Ik stap uit in Balgerhoeke. Ik word ingehaald door een fietsende postbode. Compleet met fietshelm. Ik wacht naast een bushokje. De postbode komt weer langs en knikt vriendelijk. Op de lantaarnpaal naast het bushokje is een sticker geplakt die vertelt dat de paal is ingeroosterd om gerepareerd te worden.


Televisie

december 1, 2012

Voor het eerst in maanden zit ik voor de televisie. Ik zie een man vol tatoeages die op zijn kuit hetzelfde plaatje vereeuwigd wil zien als dat wat hij tegelijkertijd op zijn motor laat spuiten. Trots toont hij de camera de portretten van zijn ouders die al boven zijn tepels prijken. De rest van zijn lijf staat nagenoeg vol met ander naaldwerk dat minder indruk op me maakt.

Als de tatoeage klaar is wordt de vers bespoten motor voorgereden. De man slaakt bewonderen kreten als hij de vrouw met wapperende haren die op zijn kuit staat nu ook op zijn benzinetank ziet schitteren. In niet meer gehuld dan een neon-gele short met splits aan de zijkanten kruipt hij op zijn motor en knettert zijn lillende lijf door de straten van Los Angeles.

Ik ben gefascineerd.


Belasting

november 15, 2012

Er wordt aangebeld. Hij – bejaard – opent de voordeur en vraagt: “Meneer?” De aanbeller zegt: “Hondenbelasting.” Hij antwoordt: “Ik ben geen hond.”


Circus

november 10, 2012

Ik zit in mijn bed met een boek en een bord zwarte oogbonen, geraspte kaas en guacamole. Een boontje valt van mijn lepel, stuitert op mijn dekbed en springt terug op mijn bord. In de guacamole. Allez-hop!


Liegen

oktober 30, 2012

Ik zit in mijn auto op het parkeerterrein. Ik ben te vroeg. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Mijn ogen zijn nog steeds rood. Er druppen weer wat tranen op mijn wang. Ik zeg verdomme. Ik pak de ukulele van de achterbank en speel wat. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel. Ik hoop dat mijn ogen er weer normaal uit zullen zien als ik moet gaan werken. Er druppen weer wat tranen op mijn wang. Ik zeg verdomme.

Als het tijd is stap ik uit en ga het gebouw binnen. Op de standaardvraag hoe het gaat lieg ik dat ik wat grieperig ben.

 


Suikertaartje

oktober 29, 2012

Vanmorgen at ik eenderde van een Watervlietse chocoladetaartpunt. Het stuk was compact en zat vol suiker. Binnen een kwartier was ik zo misselijk als een kat. Sindsdien hang ik met een bleek gezicht in mijn bed en vraag me af of ik nu wel of niet moet braken.

Toch wel handig. Naar zo’n taartje zal ik nooit meer talen.


Huisdieren

oktober 17, 2012

Ik lees op Facebook over een hitsig konijn dat een cavia doodneukt.

Wij hadden ooit een loopeend. Zijn naam was Kwak. Zijn bijnaam was de Kippenneuker, omdat hij alle krielkippen die hij te pakken kon krijgen besteeg.

We hadden een hond. Castor. Castor had geen bijnaam. Hij aasde continu op lammetjes om zijn dierlijke lusten op bot te vieren. Totdat de moederschapen hem klem zetten en een paar gekneusde ribben beukten.

In de Lidl zie ik een föhn voor honden en katten.

Ik hoef geen huisdier.


Langs de weg

oktober 11, 2012


Langs de weg

oktober 9, 2012

Op de borden langs de weg zegt het Vlaams Belang met grote, dreigende letters: “KIES VEILIG.” Ik moet denken aan de vrij-veilig-campagne van jaren geleden. Mijn geest produceert een serie vermakelijke beelden.

De andere partijen maken gebruik van eigen strategieën om stemmen te winnen. Strategieën die ik niet helemaal snap.


De kracht van verandering

oktober 8, 2012


Verstrooid

oktober 3, 2012

Ik laat een spoor van scheermesjes en tubes doucheschuim achter op logeeradressen, vergeet opwarmmatjes, een statief en riggingmaterialen op optreedlocaties en ben om de haverklap mijn autosleutels kwijt. Ik laat mijn bankpas in de gleuf van een betaalautomaat steken, rijd in het donker weg zonder mijn koplampen aan te doen en verlies papiergeld uit mijn jaszak. Het gisteren gekochte elastiek vind ik vandaag in de koelkast.

Zal ik binnenkort, zoals mijn tante, gebruikte theezakjes als boterhambeleg gaan gebruiken?


Waas

september 26, 2012

Soms lijkt er een waas te hangen tussen mij en de rest van de wereld.

En vraag ik me af of ik überhaupt zichtbaar ben.


Kijken

september 14, 2012

Na de training. Liggen naast de doeken op het gymnastiekmatje. Kijken naar wolken, zon en bomen.


Roestig

augustus 23, 2012

Ik lijk wat roestig. Wellicht zijn het de jaren. Of de sproeten.


In de ren

augustus 20, 2012

Wazig van een dag hard werken in de zon sta ik bij het kippenhok. Ik heb een pan pastastrikjes met zeevruchten in mijn handen en gooi strikje voor strikje de ren in. De zeevruchten blijven in de pan achter.

De kippen zijn lekker aan het pikken. Af en toe kijken ze op. Ze vertrouwen me niet. Ze zijn bang om bekogeld te worden. Dus gooi ik elk strikje ergens anders om ze ter wille te zijn.

Vanuit mijn ooghoek zie ik een derde kip aankomen. En bedenk dat we er maar twee hebben. De derde kip blijkt poes Barend te zijn die op zijn buik door de ren sluipt. En zich tussen de kippen tegoed doet aan de pasta.


Vogeltje

augustus 14, 2012

Als ik de keuken binnen kom zie ik haar lopen. Ineengekrompen van de pijn. Ze lijkt, zo van achteren gezien, nog magerder geworden dan ze al was. Als ze zich omdraait schrik ik. Matte ogen in een vermoeid gezicht.

Op de bank. Er is geen enkele manier waarop ze comfortabel kan zitten. Af en toe trekt ze van de pijn in haar buik en rug. Ze vertelt me dat ze niets meer binnen kan houden.

Ze vraagt me waarom het zo moet. Waarom ze niet gewoon kan leven en als de tijd daar is dood kan gaan. Ik zie haar lijden en kan niets doen.


Hondje

augustus 12, 2012

Terwijl ik iets uit de auto pak hoor ik een jongetje blaffen. Ik kijk op en zie een gezet Chinees kind over de parkeerplaats lopen. Ik vraag of hij een hondje is. Hij antwoordt van nee en zegt dat hij gewoon honds praat. Hij blaft. Ik kef terug. Hij kijkt expressieloos voor zich uit en slentert blaffend voort.


Zeeman

augustus 4, 2012

Dochter: “Mam, ik heb nog bh’s nodig.”

Moeder: “Hoezo?”

Dochter: “Die van jou zijn te groot.”

Dochter: “Weet jij eigenlijk mijn maat?”

Moeder: “Jouw maat? Geen idee.”


Verder kijken

augustus 3, 2012

Regelmatig zie ik de laatste tijd op Facebook berichten waarvan ik in eerste instantie denk “Wat verschrikkelijk!” en huil ik verontwaardigd mee met de wolven in het bos. Als ik daarna, uit pure nieuwsgierigheid, andere bronnen raadpleeg blijkt dat het Facebookverhaal niet veel meer was dan stemmingmakerij, of in het beste geval de klok hebben horen luiden en niet weten waar de klepel hangt. Ik word me er hoe langer hoe meer van bewust dat ik niet klakkeloos kan geloven wat ik lees. Dat iedere op sensatie en effect beluste flapdrol kan schrijven wat hij wil. Zonder bronvermelding of onderbouwing en veelal zonder teruggefloten te worden. En dat duizenden Facebookers erin tuinen en de brouwsels delen, “liken” en erop reageren.

Laatst las ik een stemmingmakend stuk over het verbod op regenwateropvang in sommige Amerikaanse staten. Toen ik verder las leek ik te ontdekken dat regenwateropvang op zich niet illegaal was, maar wel het aftappen van grondwater. Toen ik nog verder las bleek dat regenwateropvang in sommige gevallen en in sommige staten wel strafbaar is, soms afhankelijk van de manier waarop het water wordt opgevangen. Het heeft heel wat surftijd gekost om een genuanceerd en goed onderbouwd artikel te vinden over het onderwerp. Ik moet leren veel en veel verder te kijken dan mijn neus lang is.


Jaarmarkt

juli 27, 2012

Ik zit op een stoel naast mijn kledingrek vol vintage jurken. Hoofd op buikhoogte. Ik zie een man met ontbloot bovenlichaam. Zijn enorme buik loopt uit in een vetschort die voor voor zijn gulp bengelt. Ik zie een jongetje – ook met ontbloot bovenlichaam – met twee ferme tieten. Ik zie vlezige vrouwen met wandelwagens waarin ze kleine, hijgende hondjes voortduwen. Ik zie een vrouw met maar één arm. Een moddervette vrouw in gemotoriseerde rolstoel komt over de kinderkoppen langsgesnord. Ik zie haar schoudervlees lillen.

Mijn jurken lijken opeens erg klein.

Mijn naar alcohol riekende buurman, die veel te dichtbij komt, vraagt wanneer mijn man en kinderen komen. Ze laten mij hier toch niet zomaar alleen zitten? Hij zou wel weten wat hij met me zou doen. Ik zeg hem dat man en kinderen vanmiddag andere bezigheden hebben.


Aantrekkingskracht

juli 21, 2012

Iedereen wil aan de mast zitten. Met vette handen, begespte schoenen of modderlaarzen. Dronken of nuchter. Man, vrouw of kind. Het maakt niet uit.

Kinderen willen daarnaast ook nog eens paardrijden op de tuien. Of eraan gaan hangen. Of ertegenaan schoppen. Tussen de voorstellingen door, maar soms ook gewoon tijdens MasTango. Zodat ik met mast en al heen en weer schud.

Bij de afbouw bleken de meter lange ankers laatst zo ver losgereden dat ik ze met mijn pink uit de grond kon trekken.

 


Bij de apotheek

juli 18, 2012

– Maar jij kent mij toch wel?

– Ja, vanzelf.

– Maar ik jou niet!

– Jij was toch tegelzetter?

– Maar ja, zeventien jaar.

– Nou ja, ik was schilder.

– Ik ben al tachtig. Dan werkt de computer niet zo goed meer hé?

– Ja maar ik ook hoor.


Communicatie

juli 11, 2012

Het kost meer dan twee weken, drie telefoontjes en een bezoek aan de Gamma om een afspraak met een wasmachinemonteur te krijgen. Het kost weken, telefoontjes en mailtjes om nog steeds geen afspraak met een riggingbedrijf te hebben. Het kost mailtjes en telefoontjes om nog steeds geen oplossing voor mijn websiteprobleem te hebben.

Het zal in de lucht zitten. Het gaat vast onweren.


Halitose

juni 30, 2012

Op de vloer van de apotheek is een lijn getrokken waar wachtenden achter moeten blijven vanwege de privacy van de mensen die hun recepten af komen halen en daarmee hun ziekte etaleren. Ik sta aan de baliekant van de lijn. Naast me staat een vrouw die een Halita-pakket in ontvangst neemt. Ik zie een tongschraper en diverse verpakkingen met een icoontje van een sip hoofd met een driehoek voor de mond. Je hoef geen genie te zijn om te raden waar die driehoek voor staat.

Ik had ooit een vriend die buitenaards uit zijn mond stonk. Ik zei subtiel wat er aan de hand was. Ik zei bot wat er aan de hand was. Niets hielp. Hij was doodsbenauwd voor de tandarts en praatte zichzelf aan dat ik overdreef. Totdat hij zichzelf ging ruiken. Als ik, in die gruweltijd, lang in zijn gezelschap was, was ik daarna grieperig. Mijn slijmvliezen raakten door de hevige prikkel geïrriteerd. Onze vriendschap leed er niet onder, maar ik was wel blij toen hij eindelijk de weg naar de tandarts vond.

Een tijd geleden las ik een stukje in de Volkskrant waarin een halitose-expert uitlegde hoe hij constateerde of iemand die op zijn spreekuur kwam werkelijk halitose had of normale dampen verspreidde. Ik was geïntrigeerd.

“Het achterhalen of het werkelijk om halitose gaat, is een vrij eenvoudige maar geen aangename klus. Iemand die op het spreekuur komt, moet namelijk even uitademen en zijn handrug likken waarna De Baat – ‘alles went’ – en zijn collega’s telkens de lucht gaan besnuffelen. Vervolgens beruikt het drietal ook nog schraapsel van de tong.”

Ik kijk naar de vrouw naast me. Ik lijk bruine dampen te zien. Ik adem lichtjes in. En ruik gelukkig niets. De privacy in de apotheek zou wellicht nog een ietsje beter kunnen.


Ontmoeting

juni 19, 2012

Ik zit op een bank in de apotheek. Een oude man in ruitjesjasje komt binnengelopen. Hij kijkt naar het ticketapparaat. Kijkt nog eens. Hij kantelt zijn hoofd opzij. Hij ramt op de knop. En pakt het kaartje met daarop zijn nummer.

Hij loopt naar mijn bank. Hij zet zijn hand op de zitting en laat zichzelf met een draai naast me vallen. Hij zegt: zo, zo. Hij zegt: hè, hè. Ik voel hem naar me kijken. Hij zegt: Het weertje is gelukkig beter hé?


Stream of consciousness

juni 7, 2012

In de auto vertel ik over mijn werk. Over de opdrachten van de komende weken. Over de drukte en het plannen. Hij zegt “Magdalena is al dood.” Ik moet even nadenken. Dan weet ik het. Magdalena komt voor in het boek dat hij aan het lezen is.

Ik zet hem af bij de bank en ga op de koffie bij de moeder van een vriend. Ik vertel over mijn moeder en de hulp die ze krijgt in de huishouding. De moeder van mijn vriend begint over een werkster in het dorp die alles stal wat los en vast zat. Over de zonen van de vrouw waar ze voor werkte. Over de nieuwe vriendin van een van de zonen. Die gescheiden is. Maar de zoon is ook gescheiden. Die had eerst alleen slechte vrouwen. Die op brommers reden. En wegreden. De nieuwe vriendin kan de tuin zo mooi inrichten. En weet zo goed haar plek. Toen ze van de moeder van de zoon een leren jas aangeboden kreeg weigerde ze die. Dat is goed.

Ze vertelt dat in het dorp een Gambiaan is komen wonen. Zo’n zwarte. En dat zijn vriendin, die nu zwanger is, ook poetsvrouw wil worden. Dat ze al bij een restaurant had gewerkt en dat dat wel te zien was toen ze na de koffie meteen de afwas deed. Maar hoe weet je of je je poetsvrouw kunt vertrouwen?


Afrekenen

juni 5, 2012

Ik sta in de rij bij de supermarkt. De caissière is wat ouder, heeft donker geverfd haar, getaande huid en een bril. Bij het afrekenen zie ik op haar hand met balpen het woord “vlees” geschreven staan.


Aandacht

juni 1, 2012

Hij: Je lijkt wel op Kirsten Munk.

Ik: Die ken ik niet.

Hij: Uit het boek dat ik aan het lezen ben. Ze is stapelgek. Nu heeft ze twee negerslaafjes.

Ik denk dat hij graag over zijn boek wil praten en me tegelijkertijd aandacht wil geven. Ik weet niet of hij in de gaten heeft dat er in het proces iets mis gaat.


De lus gebruiken aub

mei 12, 2012

Mijn vader praat met mijn nicht en mijn moeder. In het bed naast hem ligt een 93-jarige Engelsman. De man vraagt wie ik ben. En of ik zijn bed hoger kan zetten. Mijn vader vertelt dat de man RAF-piloot is geweest. Een verpleegster helpt hem een betere houding te vinden. Hij reikt naar haar borst. Mijn nicht en haar vriend vertrekken. De Engelsman vraagt wie ik ben.

Mijn vader eet zijn boterhammen. De Engelsman vraagt waar Jill is. De overbuurman van mijn vader wordt door één van zijn zonen naar het toilet gebracht. De hele kamer hoort hem pruttelen. De zoon haalt zijn vader weer op en trekt door. Mijn vader wordt aan een knie-buig-apparaat gekoppeld. De Engelsman zegt dat ik eruit zie als een olijfboom.


Spanning

mei 9, 2012

In de badkamer van het hotel loopt een elektriciteitsleiding van het stopcontact naar de lichtschakelaar. Om de leiding mooi horizontaal te kunnen laten lopen is er een stuk van de schakelaar afgezaagd.

Gelukkig hangt in dezelfde badkamer een brandblusapparaat.

Of nee, het is een zeepdispenser.


De Audi R8

mei 6, 2012

De optredens van dit weekend zijn in de vers geopende Audi-garage van Halle. Mijn doeken hangen naast het juweeltje van de showroom, een supersonische Audi R8 van – heb me laten vertellen door een likkebaardende man – 130.000 euro. Ik kijk naar de Audi en de opgewonden mannen erin en eromheen.

Ik zie een dikke auto met een kofferbak waar maar net iets meer in kan dan in de door Easy Jet toegestane handbagage. Achter de superdeluxe bestuurdersstoel en passagiersstoel is alle ruimte ingenomen door de motor, die, dat geef ik toe, erg mooi kan brommen. Mijn mast zou er alleen in vijf stukken in passen. Misschien.

Voor de act was besloten de muziek uit de R8 te laten komen. Jammer genoeg zijn de boxen van de auto niet superdeluxe. Ik kon de eerste vijftien seconden van de act niets horen en moest op de gok mijn doeken in, hopend dat ik nog een beetje goed getimed uitkwam als het geluid aanzwol.

Bij het tweede optreden van vandaag was de accu van de R8 plat. Zelfs terwijl hij aangesloten was op het elektriciteitsnetwerk van de showroom kon hij het niet aan om de radio spelende te houden.

Ik ben blij met mijn bescheiden Corsa.


Cirkel rond

april 28, 2012

Ik ga naar de chiropractor met last van mijn onderrug en een blokkade bij het voorover buigen. Een slagerachtige man kraakt enthousiast mijn nek, middenrug en onderrug en verklaart dat mijn bekken scheef stond. Na de behandeling heb ik bij elke ademhaling pijn in mijn middenrug. Een lieve mevrouw kraakt middenrug en nek, verklaart dat mijn bekken instabiel is en zegt dat ik wel mag fietsen maar niet trainen, springen of met gekruiste benen zitten. Na de behandeling heb ik pijn in mijn lies en blokkeert het linker heupgewricht. De slagerachtige man kraakt middenrug en nek, verklaart dat mijn nek vast zat en daardoor mijn links/rechts verstoord was, zegt dat door bergen op fietsen er iets verkeerd kan zijn geschoten en wuift me de behandelkamer uit. Ik heb last van mijn onderrug en een blokkade bij het voorover buigen.


Vraagteken

april 26, 2012

Ik heb geen tv. Ik luister zo goed als niet naar de radio. Mijn leven sluit niet naadloos aan op het gebeuren in de buitenwereld. Met de regelmaat van de klok verschijnt er een vraagteken op mijn voorhoofd als ik me buitenshuis begeef. Zoals laatst, toen ik in een wachthokje op het station deze mededeling las.


Vogeltje

april 21, 2012

Net als ik uit de auto stap trekt ze de gordijnen van voor haar slaapkamerraam. Haar ogen vliegen wijd open, nog eens vergroot door haar bril. Ze zwaait, in haar enthousiasme, met twee handen tegelijk en grijnst breed. Als ik haar in de keuken omhels lijk ik lucht met broze botten vast te houden. Het is alsof ze elk moment weg kan vliegen.


Sterk

april 11, 2012

In Ieper was het winter. Kindjes droegen wollen mutsen, volwassenen gewatteerde jassen en soms zelfs handschoenen. Wij speelden MasTango in onze 26 graden kostuums. En voelden ons beresterk.


Koud

maart 25, 2012

Buiten schijnt de zon en ik zit rillend binnen.


Dixischaduw

maart 17, 2012

Ziehier, een beeld dat perfect bij de dag past.

Schijt… Er klopt iets niet. Schaduw. Maar ook zon. Ergens dan toch. Modder. Werk in uitvoering.


Mug

maart 12, 2012

Ik zit in bed. Kussen in mijn rug. Dekbed over buik en benen. Laptop met film over Truman Capote op schoot. Ik zie een mug. Ik reik naar mijn elektrische muggendoder in de vorm van een tennisracket. De mug vliegt naar me toe. Ik houd het racket op. De mug vliegt ertegenaan. Ik druk op de electrocuteerknop. De mug is dood zonder dat ik op heb hoeven staan.


Model

maart 9, 2012

De kunstschilders vinden mijn gele vintagejurkje interessanter dan naakt. Een schilder vraagt of mijn laarzen uit mogen. Een andere schilder meldt dat hij geen geel bij zich heeft. De geel-loze schilder prepareert met een grote kwast en baksteenkleurige verf panelen om later te kunnen beschilderen. Boven de gele kelim van de schilder die geen laarzen blieft. Een grote klodder verft valt op de kelim. De schilder pakt een doek, bukt zich, en wrijft de klodder uit tot drie maal het oorspronkelijke formaat. Als hij recht komt kijkt hij me in de ogen en bedekt de vlek met zijn voet.


Kijk uit

maart 2, 2012

Niets is makkelijk. Geraffineerde suiker eten is bewezen ongezond, maar die suiker helemaal uit je dieet verbannen is bijna onmogelijk. Vlees eten is onnodig en soms ronduit ongezond. Maar als je verder leest is koemelk en koeienkaas ook niet best. Voor soja worden regenwouden gekapt. Voor de visconsumptie worden zeeën leeggevist en de bodems van diezelfde zeeën kaal geschraapt. Dolfijnen worden gedood bij tonijnvangst, tilapia bevat gif uit de Mekong-delta en kweekzalm zit vol huidziektes. Voor echt gezond eten lijkt de macrobiotische keuken interessant, maar daar mag de nachtschade-familie niet gegeten worden. En die vind ik nu juist zo lekker. Zeewier is gezond en ook nog eens lekker, maar de zee rond Japan wordt nog steeds radioactiever.

Zelf groenten kweken leek me ook wel wat. Maar nu ben ik erachter gekomen dat je het best “Heirloom Organic Seeds” of iets navenants kunt planten omdat veel nieuwe planten onvruchtbaar zijn gemaakt of anderszins gemanipuleerd.

Ik moet mijn best doen om er niet moedeloos van te worden.


Trapped emotions

februari 25, 2012

Ik lees een boek over “trapped emotions”. Ik sta er een beetje tweeslachtig tegenover. De auteur is redelijk kort door de bocht en niet wars van herhaling. Je wordt gebombardeerd met wonderbaarlijke succesverhalen over zijn methode en krijgt er nog een portie als-je-maar-genoeg-in-God-gelooft-kun-je-alles bij. Toch ben ik nieuwsgierig. Wat hij zegt over kwantumtheorie en dat je gedachten en emoties effect hebben op anderen spreekt me wel aan. Alles om ons heen bestaat uit energie en vibreert op verschillende niveau’s: mensen, objecten en ook gedachtestromen. Dat een magneet dus invloed op ons lichaam en onze emoties kan hebben klinkt niet zo vergezocht.

Ik zoek uit wat mijn “trapped emotions” zijn en beweeg een magneet van tussen mijn ogen langs een denkbeeldige middellijn naar achteren. Ik ben blij dat ik de magneet los heb gekregen van de kookwekker, anders had ik me nu waarschijnlijk licht belachelijk gevoeld. Ik moet huilen. Ik voel hoofdpijn opkomen. Vlak daarna lees ik een artikel in een tijdschrift en moet daar helemaal verschrikkelijk om huilen. Ik vraag in opwelling aan mijn pendel of ik misschien zelf ook ooit zoiets heb meegemaakt. Het antwoord is ja. Ik huil nog wat meer.

Wat er is gebeurd weet ik niet precies. Ik denk ook niet dat dat nodig is. Wel zijn er een paar blokkades opgeheven en ben ik me bewust geworden van dingen die ik eigenlijk wel wist maar zo’n beetje had begraven. Dat kan alleen maar goed zijn.

Fotografie: Louis Haagman


Kicks voor niks

februari 23, 2012

Een vriend had het gisteren over kicks voor niks, een idee van van Kooten en de Bie op hun Bescheurkalender uit 1983. Kicks voor niks zijn van die heel kleine gratis dingen, vaak uit het dagelijks leven, die je een lekker gevoel, een kick geven. Hij noemde het na de TOL-poortjes op een snelweg diep het gaspedaal indrukken. Op internet kwam ik er nog een paar tegen. Bubbeltjes in bubbeltjesplastic stukdrukken. Leeggeperste sinasappelhelften stapelen. Door verse sneeuw lopen.

Ik heb er ook een paar. Met je volle handpalm in een rijpe avocadohelft knijpen zodat de pit eruit wipt. Met je hand door een zak gedroogde bonen roeren. Met natte handen een stuk zeep “afschieten”. Vanuit een soepele plastic fles een volle straal badolie in het badwater sprietsen. De ronde koffieklont uit het espressofilter de afvalbak in blazen. Het lipje van een blikje ansjovis terugklikken.


Wereld

februari 20, 2012

Je denkt dat als je de deur uit stapt je in de wereld staat. Je denkt dat je de mensen om je heen echt ziet. Je denkt dat je weet wat voor leven andere mensen leven. Je denkt dat er iets bestaat als “een Nederlander”.

Ik schreef me in op een dating-site en realiseerde me al snel dat mijn wereld heel heel klein is.

“leuk jou te ontmoetten je ben een mooie vrouw dus ik voelde mijn geroeppen om jou een berichtje te sturen mijn naam is l uit brabant vlak bij belgie antwerpen en ik zou jou die stad wel eens willen laten zien ik ben een zeer eerlijk persoon ik hou niet van lieggen en bedrog en ik hou van romantiek op zijn tijd op de foto vind ik jou een mooie vrouw maar om te weten hoe je ben dat kun je alleen in de praktijk zien ik heb er net een maandje oostenrijk op zitten op wintersport dat doe ik ieder jaar in januari 4 weken envan de zomer zie ik wel waar ik tergt kom misschien kunnen we dat wel samen bekijken ik heb een zeer bewogen jaren achter de rug met mijn ex ivb met steets vreemd gaan je snap wel dat ik een betrouw baare vrouw zoek en ik hoop dat jij dat ben schrijf mijn terud met ja of nee wees eerlijk ik hoor het wel.

veel liefs en groetjes
AFZ.l xxxxx”


Acne

februari 19, 2012