Psychopaten en krankzinnigen

februari 12, 2017

Ik jog op het fietspas langs de provinciale weg. Een wit bestelbusje nadert. En claxonneert. Ik zie de bestuurder enthousiast zwaaien. Ik denk aan de schrijver die beweerde dat alle bestuurders van witte bestelbusjes psychopaten zijn. Ik zwaai terug.

Ik bekijk mezelf. Ik ben verkouden dus ik draag twee broeken, beenwarmers, een te groot knalrood vintage trainingsjack, een gehaakte omslagdoek die ik drie keer om mijn hals heb gewikkeld en waardoor ik mijn hoofd nauwelijks meer kan bewegen, en een blauwe seventies schaatsmuts met kwastje. En roze handschoenen. En oranje hardloopschoenen.

Mijn vriendin vertelde me ooit dat haar familie raar is, maar de mijne krankzinnig. Wellicht ben ook ik krankzinnig. En heeft de psychopaat in de witte bestelbus dat herkend.

Dan bedenk ik dat mijn vriendin ook soms in een witte bestelbus rijdt.

Advertenties

Liever niet

februari 9, 2017

Ik loop door Gent. In mijn spijkerbroek, mijn blauwe leren jack en de UGGs van mijn moeder. En met mijn te lange korte haar. Ik heb een loopneus en moet om de haverklap niezen. Ik ontwijk spiegelende winkelruiten. Ik heb mijn handen diep in mijn broekzakken gestoken. Ik ben slechtgehumeurd.

Een dikkige man van een jaar of vijftig stapt op met af. Hij kijkt wat wazig uit zijn ogen. In zijn handen heeft hij een groot fototoestel.
“Mag ik misschien een foto van u maken?”
“Nee, liever niet. Sorry.”
“Oké.”


In de mist

januari 24, 2017

Zag ik een zwangere ballerina.

dame


Nooit Gedacht

december 24, 2016

nooitgedacht-kopie


In de wachtkamer

mei 18, 2016

Ik houd de deur van de huisarts open voor een oudere dame. “Zo hard als u loop ik niet meer,” zegt ze. “Mijn tijd zal nog wel komen,” antwoord ik. “Twee jaar geleden liep ik anders nog goed,” zegt de dame. Er ontstaat een gesprek over hartproblemen, beklemde zenuwen, hoop en toekomst.

Ik kijk naar de kitscherige foto’s aan de muur van de wachtkamer. Vrouw in trouwjurk in en aan de zee. In sepia. In zwart-wit. Zwoel kijkend. Overbelicht.

“Wat een mooie foto’s hè?” zucht de dame. “De vorige keer dat ik hier zat heb ik er ook al zo van genoten.” Ik weet niets meer te zeggen. We zwijgen tot de assistente de dame binnen roept.


Nieuwjaar

januari 1, 2016

Het is drie uur in de middag. Ik lig in mijn bed. Niet omdat ik een kater heb. Ik heb gisteren mijn 35 cl flesje prosecco gedronken en dat was dat. Niet omdat ik het laat heb gemaakt. Om half twaalf lag ik warmpjes onder de veren. Geen vuurpijl heb ik gezien. Ik lig in bed omdat ik een middagslaapje heb gedaan en er niet meer uit wil. En dat is een probleem. Omdat ik moet trainen. Omdat ik volgende week een duotrapeze-optreden heb. Omdat ik het niet kan maken tegenover S om niet in conditie te zijn. Omdat ik een angsthaas ben.

Als ik denk aan buikspieroefeningen zakt de moed me in de schoenen. Als ik denk aan hardlopen ook. Ik sta op, hijs me in mijn hardloopoutfit, zet mijn seventies schaatsmuts op en ga naar buiten. Het voordeel van hardlopen is dat ik mijn verstand op nul kan zetten en alleen maar hoef te gaan.

Gisteren werd ik tijdens het lopen ingehaald door een wit bestelbusje. De chauffeur toeterde. Ik keek strak voor me uit. Ooit las ik dat alle witte busje-bestuurders psychopaten zijn.

Op de Goudenpolderdijk werd ik ingehaald door een wit bestelbusje van de Post. Het busje reed erg langzaam. En reed gelukkig door. Vlak bij huis werd ik weer ingehaald door het witte postbusje. Ik wist niet wat ik ervan moest denken.

Vandaag rijden er geen witte busjes. De psychopaten hebben een rustdag.


We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.