Jurkenstress

januari 24, 2016

Ik verkoop via internet een rode vintage jurk. Ik kijk in mijn jurkenkast op de rode plank. Ik zie de jurk niet. Ik kijk nog eens. Geen jurk. Ik haal drie stapels rode, roze en paarse jurken uit de kast. Een voor een leg ik ze er weer in. Ik kom de jurk niet tegen. Ik kijk beneden, in de achterkamer, of ik de jurk daar heb laten liggen. Ik vind alleen een stapel vintage herenkleding. Ik kijk nog eens boven in de kast. De jurk ligt er nog steeds niet.

Het wordt stilaan donker. De jurk blijft weg.

Ik pak mijn computer en kijk welke jurken ik in koffers heb opgeborgen. Ik ben er bijna zeker van dat het alleen om mijn eigen collectie gaat en dat de jurk er niet bij kan zitten. In de tweede koffer vind ik de jurk.


Vintage jurk

juli 27, 2015

Jaren zeventig. Betty Barclay. Geborduurd in plaats van geprint label. Gevoerd. Verschillende stoffen. Biesjes. Striklint. Zo heb ik mijn vintage jurken graag.

Deze jurk had ik al een hele tijd in de winkel zien hangen. Voor best veel geld. En met bruine vlekken op de borst. Vlekken zijn altijd een gok. Soms gaan ze eruit en soms ook niet. In dit geval had ik geluk.

BB


Als de jurk niet past

juli 13, 2015

Zet je de schaar erin. Ik koop een rood sixties jurkje via internet. Als het arriveert zie ik dat bij de manchetten twee grote japen van zo’n tien centimeter lang in de stof zitten. Dwars door manchet en aanzet heen. Omdat de jurk was afgewerkt met witte accenten zette ik een wit biesje langs de jaap. En zag de jurk er weer netjes uit.

Nu ben ik, in korte tijd, tweemaal een jurk tegengekomen waarbij de korte mouwen, onder de oksel, waren opengeknipt. Weer niets afgewerkt. Domweg stuk gemaakt.

Ik erger me. En vraag me af waarom de naad niet gewoon is los getornd en daarna netjes is afgewerkt. En zie onsubtiele flabber-armige vrouwen voor me waarvan ik me afvraag wat ze in zo’n vintage jurkje hebben gezocht.


Koffer met boekje

juli 10, 2015

Bij Sint Jacobs vraag ik de man hoeveel hij voor een oude beige koffer wil hebben. Hij pakt de koffer en zegt dat het een schoontje is. Vijf euro moet hij kosten. Terwijl ik in mijn portemonnee kijk haalt de man boeken en ander koopwaar uit de koffer en legt het op een tafel. “Hier, dit boekje krijgt u erbij,” zegt hij. Hij wijst op een blad dat in het lingerie-vak van de koffer zit. “Dank u wel,” antwoord ik. “Het is een mooi boekje.”

boekje koffer


Geluk

juli 6, 2015

Soms vind ik, voor weinig geld, een prachtige vintage jurk. Dan is het niet belangrijk of ik hem vaak zal gaan dragen. Kijken en ervan genieten is genoeg.

candi j


Vintage vlekken

juni 13, 2015

Ik onderhandel met de Franssprekende man van het kraampje. Ik wijs op vlekken op de pastelgroene vintage jurk. Ik versta maar de helft van wat hij zegt. We begrijpen elkaar prima. Hij maakt een goede prijs voor me. Ik koop acht jurken in de winkel van het Palestijnse mannetje. Ik wijs op vlekken op de maxijurk. Twijfel. En krijg een goede prijs van zijn vrouw. Ik loop de blaren op mijn voeten. Ik drink koffie bij het espressokraampje naast de kerk. Het is warm. Ik transpireer. Ik heb het gevoel dat ik op vakantie ben. Ik koop een vintage jasje, rok en jurk bij een winkel aan de andere kant van de stad. Ik wijs op enorme vlekken. Ik krijg een goede prijs van het aardige meisje waar ik altijd een praatje mee maak.

Ik behandel de fragiele pistachekleurige jurk en de jurk met de enorme vlekken. Na een nacht weken gaan ze de wasmachine in. Op hoop van zegen. Ik houd mijn hart vast als ik ze inspecteer. De vlekken zijn verdwenen.


Koffer of naaimachine

mei 16, 2015

Op de rommelmarkt koop ik een elegante witte Samsonite koffer. De verkoopster vertelt dat ze hem ooit in California gekocht heeft. Met de koffer in de hand beweeg ik me over de markt. Ik word aangesproken door een oudere man. “Naaimachine gekocht?” vraagt hij, terwijl hij naar mijn koffer wijst. “Nou nee,” antwoord ik, “hier ga ik lekker mee op reis.” Ik voeg eraan toe dat de koffer ook wel erg smal is om een naaimachine te herbergen. “Zulke smalle naaimachines bestaan anders wel,” zegt de man.


Efteling

april 24, 2015

Een collega komt me vertellen dat de meisjes uit zijn groep mijn kleren mooi vinden. Ik ben verbaasd. En gevleid. “Maar,” zegt hij, “daarna vroegen ze of je uit de Efteling kwam.”


Etalagepop

april 12, 2015

In het nieuwe huis heb ik wat last met het fotograferen van mijn vintage jurken. Voor de witte muur lijken de jurken grauw. Voor de rode muur veranderen de kleuren. Ik gebruik mijn kleine Canon Ixus met zelfontspanner. En raak gefrustreerd.

Ik begin het fotograferen uit te stellen. Zie op tegen het continue omkleden.

Ik kom een paspop tegen. En koop haar. Zo kan ik fotograferen met mijn sjieke camera en hoef ik me niet meer om te kleden.

jurk


Vintage Owl

februari 8, 2015

De vintage jurk arriveert per post. Ik scheur de plastic verpakking open. Tevoorschijn komt een leuk jurkje. Met moderne nylon rits. Ik zoek het label. Zie dat het is weggeknipt. Ik onderzoek de jurk op details die me de leeftijd kunnen vertellen. In de print zie ik “Ageless” geschreven staan.

Ik stuur de verkoper, Vintage Owl, een mail waarin ik vraag of ze zeker weet dat de jurk vintage is. Ze antwoordt niet. Ik mail nog eens en ontvang antwoord.

“Ik heb 170 jurken op de marktplaats staan en heb geen tijd om uitgebreid onderzoek gaan doen bij elke jurk of het echte vintage is of niet. Daarom zet ik minimaal 5 foto’s van een jurk op basis waarvan je de keuze kunt maken. Als je jurk je niet past/ bevalt, kun je uiteindeljk hem weer te koop zetten. Ik zie dat je ook jurken verkoopt en voor 10 EUR raakt je hem zeker kwijt.”

Ik mail terug dat zonder foto van het label en/of telltale details, ik af moet gaan op informatie van de verkoper. Die luidt dat het om een vintage jurk gaat.

Ze antwoordt niet meer.

Natuurlijk zou ik die jurk nooit, zoals Vintage Owl suggereert, zomaar verder verkopen. Als ik eraan twijfel of een stuk echt vintage is zal ik dat altijd vermelden. Niet terug mailen en niet samen naar een oplossing zoeken komt ook niet in mijn boekje voor. En denken dat als je een jurk die je voor tien euro plus verzendkosten hebt gekocht weer doorverkoopt voor tien euro, dat betekent dat je geen verlies lijdt, nee Vintage Owl, dat doe ik ook niet.


De goede kamer

januari 25, 2015

Vroeger hadden families goede kamers. Waar de pronkstukken stonden. Waar gegeten werd bij Kerst. Waar de pastoor werd ontvangen. Al waren de gezinnen groot en was de ruimte schaars, de goede kamer was meestal onbevolkt.

Ik vier geen Kerst. Bij mij thuis komt geen pastoor. Maar een goede kamer lijk ik wel te hebben. Een kamer met pronkstukken. Die meestal onbevolkt is.

kamer


Tienertijd

januari 17, 2015

T boort. Ik houd de stofzuiger onder het vallende gipsstof. We meten. Overleggen. Turen naar de waterpas. T schroeft. Ontschroeft. Duwt pluggen. Schroeft. We stappen terug. En bewonderen. Het Cadovius boekenplanksysteem uit mijn tienerkamer. Op de zijkant van een plank vind ik een sticker van een hartje.


Wachten

november 24, 2014

kast


Hippie

augustus 15, 2014

Ik kijk naar de lange Scandinavische jurk. Ik vind hem mooi. Ik vraag me af wanneer ik hem aan zal doen. 

Ik kijk naar de lange Scandinavische jurk. Ik stel me voor dat ik iemand zie lopen met precies die jurk. Ik denk: mooi. Ik denk: hippie.

Zo zou ik kunnen denken dat ik daarom een hippie ben. Maar dat denk ik niet.


Tandenstokers

augustus 6, 2014

We vinden een vintage potje cocktailprikker tandenstokers. Het potje is nog vol.

IMG_4540

Wat niet vreemd is als je ontdekt dat ze niet door de strooigaatjes naar buiten passen.

IMG_4541

 


Armband

juli 10, 2014

In een trommel met oud-Hollands wintertafereel en deksel met hout-motief, vind ik – tussen gordijnhaken, een magneetje, wasbakstoppen en schroeven – een lederen armbandje. Het is zo’n twee centimeter breed, kinderpols-lang en versierd met gestanste motieven. In de binnenkant staat in jeugdig schrift Esther te lezen.

Ik herinner me de tijd van het maken van de armband. Ik zat in de brugklas en was de kleinste van de school. Zo licht was ik dat de gymleraar me in de ringen tegen het plafond van de gymzaal trok. Voor de grap. En me tijdens handstand-les aan mijn enkels omhoog hield. Zodat ik als een vis aan een haak boven de grond bengelde.

Ik klik de armband rond mijn pols. Hij zit klemvast. Maar past. Ik neem me voor hem heel heel lang te dragen. Ook al ruikt hij wat muf.


In de knel

juni 15, 2014

In het pashokje van de vintage winkel. Mijn vriendin past in het pashokje naast me. Ik heb al een paar jurken geprobeerd. En dus ook al een paar keer mijn eigen jurk aan en uit gedaan. Het aan en uittrekken is een heel gedoe met een lange rits op de rug en een striklint in de taille. Ik heb geen zin meer. Het blauwe mod-jurkje dat ik aan heb moet zo snel mogelijk uit. Dan kan ik mijn jurk weer aan, afrekenen en wegwezen.

Ik trek de rits aan de zijkant open en trek de jurk over mijn hoofd. Denk ik. Want ik heb de knopen aan de voorkant niet los gemaakt. Ik zit vast met mijn armen boven mijn hoofd en de jurk half uit. De mouwen knellen mijn bovenarmen af en ik krijg geen beweging meer in de jurk. Ik ben te trots om mijn vriendin te roepen. Met heel veel moeite peuter ik – bovenlangs – de nodige knopen los en wrik me uit de jurk. Tijdens het afrekenen maak ik een praatje met de aardige verkoopster.


Lelijk

januari 11, 2014

Het is uitverkoop. Ik sta tussen vintage kleding waarvan ik niets, maar dan ook niets, mooi vind. Andere klanten kopen enthousiast. In een tweede winkel koop ik een schamele drie stuks. Waaronder een jurk waar de knopen vanaf zijn geknipt.

Ik hoor veel Hollandse stemmen. Stemmen die luid verkondigen hoe leuk een jurkje, of hoe vet een hoed is. De Hollanders lijken elkaar allemaal te kennen. Als er twee vertrekken zwaaien ze naar de anderen die in de rij voor de kassa staan. Voor mij kopen twee blonde Hollandse meisjes een heleboel kleren. Alles wat ze kopen vind ik lelijk. Wat ze dragen vind ik ook al lelijk. Ik kijk naar mijn eigen outfit. Zie mijn bemodderde afgetrapte gympen. Mijn spijkerbroek met vegen klei. Mijn roze beenwarmers. Mijn tien jaar oude jas. Ik erken dat wat ik draag ook vrij lelijk is.


MasTango

augustus 21, 2013

Terug naar het serieuze werk. Het was weer trainen geblazen. MasTango.

gitaarpaal


Zomerjurken

augustus 13, 2013

zomerjurken


Rommelmarkt

augustus 7, 2013

Ik slenter al voor achten over de rommelmarkt. Ik heb het koud. Ik heb nog geen koffie gehad. Ik wil het liefst niets van wat er uitgestald ligt aanraken. Ik heb al genoeg lampjes, voorraadbussen en borden. De ghettoblaster die ik zie staan en wel kan gebruiken wil ik ook niet aanraken. De klokjes, waar ik al een tijdje naar op zoek was om mijn met plakband aan elkaar hangende wekker te vervangen, interesseren me niet. Ik wil mijn plakband-wekker.

Ik koop een vintage Lucie Linden jurk met vlekken. Ik denk niet dat de vlekken er in de was uit zullen gaan. En ik koop een sjaaltje met een tijger.


Naast de Kennedybaan

juli 24, 2013

We klimmen over een roestig rood hek. Mijn vriend houdt galant prikkeldraad voor me omlaag zodat ik er overheen kan stappen. Door woest hoog gras, tingels en wilde bloemen banen we ons een weg naar de verlaten boerderij.

Het huis staat vol. Ligt vol. Overvol. Banken, stoelen, kasten, kranten, rouwbrieven, een trouwfoto, drie televisies, schoenen, servies. Een beeld van een vrouw met een afgebroken arm. Afgescheurd behang. Spiegels, textiel, losse deuren. Iets van bont. Alles op en door elkaar. Onder een dikke laag stof. En half vergaan.

Ik ben halverwege de trap als een man zijn hoofd naar binnen steekt. Hij vraagt ons wat we doen. Wij antwoorden. Hij vertelt. Over zijn moeder die hier woonde. Over het huis dat al vijftien jaar leeg staat. Over de eigenaar van de seksclub die er naaktfoto’s van zijn dames maakte. Over de twee vrouwen die met een camion voorreden en alle huisraad mee wilden nemen voor het goede doel. Over wonen in het havengebied. Over de man die in de boerderij op een stoel vastgebonden was en in brand gestoken zou worden. Hoe die man nog net gered was. En hoe jammer dat was, omdat het huis toen nog was verzekerd en een goede brand veel problemen zou hebben opgelost.

Pas als hij vertrokken is bedenk ik dat ik die dag behalve mijn halter-bh geen ondergoed onder mijn korte rode jurk draag.

rodetrap


Vintage in Parijs

juli 13, 2013

Gewapend met een adressenlijst van zo’n vijftien locaties van vintage kledingwinkels en een stadsplattegrond met daarop vijftien ronde zwarte stickertjes doorkruisen we Parijs. Het Parijs van de fashionistas. Het Parijs van de hippe, vintage kleding.

Na vijf muf ruikende, overvolle winkels met meer oude troep dan vintage kleding willen we eigenlijk niets meer aanraken. We snakken naar koffie en een mogelijkheid om onze handen te wassen. Nog vijf winkels later zwaait mijn vriendin vrolijk met een prachtige vintage top en een mooie jurk in een papieren draagtas. Ik heb buikpijn. Mijn vintage rok, die die ochtend nog prima paste, zit nu irritant strak. Het hotel is een lange bus- of metrorit weg. En we willen die koffie nog. En een glas wijn. En lekker relaxen in een Parijs café.

We lopen in omgekeerde richting – en met steeds langer wordende gezichten – vintage winkels in en uit. Totdat ik eindelijk een niet al te lelijke vijf-euro-rok vind. Buiten op straat, terwijl mijn vriendin me visueel afschermt, verwissel ik de rokken. En kan weer ongehinderd ademhalen.

Na een ontspannend glas wijn koop ik, in een hippe boutique, een duur leren jasje. Nieuw.

bar


Rode jurk

juli 8, 2013

Ik vraag aan mijn vriendin of ik in mijn lange rode vintage jurk niet een beetje overdreven gekleed ben om naar een bar te gaan. Ze zegt van niet. Dus stappen we het hotel uit en een Parijse straat op. We hebben nog geen vijftig meter gelopen of we worden aangesproken door een Fransman. Die ons met zichtbaar enthousiasme vertelt dat de rode jurk fantastisch is. Zelfs meer dan fantastisch: grandioos.


Balans

juni 18, 2013

Ik voelde me een beetje schuldig. Ik heb zo vaak voor een wel heel goede prijs vintage jurken kunnen kopen dat ik, ter compensatie, een onafgeprijsde jurk, jas en een paar schoenen heb gekocht. Niet dat ik ze nodig had. Het was gewoon om de zaken voor mijn  gevoel in balans te krijgen.

schoen


Horror

juni 17, 2013

Ik weet niet wat ze van plan is, maar haar bedoelingen lijken niet helemaal koosjer.

clown


Jaren zestig

juni 14, 2013

In de jaren zestig had iedere vrouw een handtas.
Omdat je in je borstzak nou niet echt handig je sleutelbos kwijt kon.

605_fhdrkl


Proef

juni 10, 2013

Ik ben in Antwerpen voor een selectieproef. Ik ben minstens twintig jaar ouder dan de andere deelnemers. En anders. Hoe anders weet ik niet, maar anders ben ik. De dag is intensief. Drie rondes van elk twee uur. Ik heb een hekel aan concurreren met anderen. Klapt dicht als ik me moet bewijzen. Heb in dat soort situaties nog maar de helft van mijn herseninhoud tot mijn beschikking. Ik ben zenuwachtig.

In de pauze ga ik naar mijn favoriete vintage winkel en koop een prachtig appeltjesgroen sixties jurkje voor veel meer geld dan ik normaal uit zou geven. Mijn dag is geslaagd.


Dikke pret

juni 1, 2013

Op een terrasje met mijn vriendin. Zo lekker warm dat de jassen open kunnen. Op tafel koffie en amaretto. Naast ons tassen met vintage kleding. We grabbelen in de tassen en laten elkaar onze beste vondsten zien. Uiten kreten van bewondering. Lachen breed. Een vogel schijt op mijn arm.


Vintage jurken

mei 20, 2013

In het witte setje met Delfts blauw motief zit ik in een roeibootje op een ven. In de bruine jurk met geruite rok werk ik op kantoor tussen mannen in pak met hoornen brillen. In de Laura Ashley jurk heb ik zeven kinderen. In de beige doorknoopjurk maak ik jam. In het blauwbruine mini-jurkje denk ik na over borstverkleining. In de Amerikaanse jurk met pofmouwen speel ik in Dallas. In de zwarte maxi dress met witte stippen wacht ik braaf en geduldig op de prins met zijn witte paard.

vintage15_fhdr


Het is laarzenweer

april 30, 2013

vl


Het is jurkenweer

april 26, 2013

jurkenvintage


Zonder voering

april 23, 2013

Ik koop drie jurken. Praat nog even met de verkoper over hoe mooi jurken vroeger gesneden werden. En hoeveel meer oog er voor detail en afwerking was. “Kijk eens,” zegt hij terwijl hij de rok van een jurk optilt. “Een onderrok. Dat doen ze niet meer. Is te duur.” Ik knik. “En weet je wat er dan gebeurt? Als je zo’n jurk met zo’n dun stofje draagt?” Ik kijk hem vragend aan. “Ik bedoel niet dat het bij jou zo is hoor,” haast hij zich te zeggen. “Maar als vrouwen hun bovenbenen niet goed scheren dan blijven die haartjes achter de stof haken. Snap je wel?” Ik knik.


Oog voor detail

april 22, 2013

Op de Noordermarkt. Ik zoek in een stapel vintage jurken. Een man spreekt me aan. Hij vraagt of ik de jurk die hij omhoog houdt leuk vindt. Ik zeg dat de print mooi is. “Mag je hem komen kopen in mijn vintage winkel,” zegt hij. Ik bespeur wit slijm in zijn ooghoek. Ik hoop dat ik vandaag even goed zal zijn in het opsporen van vlekken en gaatjes in de jurken.


Het kleine huis op de prairie

maart 9, 2013

Schort voorgebonden en klaar om de afwas te gaan doen.

IMG_0853


Zomerjurk

februari 26, 2013

Ik heb een vintage jurk van ongebleekte India-katoen. Met van die leuke crêpepapieren rimpels. En met hippie-borduurwerk. Jammer genoeg is de jurk van een über-mutsige lengte. Hij reikt tot net boven mijn enkels. Daarbij bestaat het rokgedeelte uit een saaie lap stof zonder enig versiersel.

Ik zet de schaar in de jurk. Knip een strook van een boeklengte breed (liedteksten van Lennaert Nijgh) van de jurk af. En begin aan een nog breder stuk. Dan bedenk ik dat het wellicht slimmer is dat ik het op perfecte lengte knippen op mijn spiksplinternieuwe paspop doe, waar een speciaal rok-armpje aan zit. Ik begin te knippen. Het armpje zakt en ik knip scheef. Ik weet niet hoe het kan – maar heb wel een vermoeden – maar als ik uitgeknipt ben ziet de jurk er alles behalve recht uit. Dus haal ik de jurk van de pop, meet met een meetlint en knip voor de derde keer. De rok is eng kort. Soit. Gedaan is gedaan. Op de naaimachine naai ik de boeklengte-strook weer onderaan de rok. Gewoon met een beetje uitrekken. Voor aanrimpelen heb ik, na het drie keer knippen, geen geduld meer. Het resultaat ziet er niet echt florissant uit, dus naai ik op de naad een strook golfband. En zie, de perfecte zomerjurk is geboren.


Wekker

februari 24, 2013

Mijn wekker is erg mooi. Space Age design. In het donker schijnt hij oranje. Jammer genoeg maakt hij het geluid van een koffiemolen. Exit leuke wekker. Entree lelijke Hema wekker. Van de kringloopman in IJzendijke. Die er wel zomaar even gratis een batterij voor me in zette. En dat in tijden van crisis. Een wekker compleet met scheur in het plastic. En twee stroken tape op de achterkant. Zodat het vakje van de batterij niet open valt. Make my day.


De boor

februari 21, 2013

Ik ben altijd bang geweest voor boren. Als mijn vader of vriend een boor ter hand nam stak ik steevast mijn vingers in mijn oren en kneep ik mijn ogen dicht. Ik zag de borende man al in mijn gedachten als een cartoonfiguur in een propeller veranderen, aangezwengeld door een op hol geslagen boor. Of hem geëlektrocuteerd worden omdat hij een elektriciteitsleiding raakte.

Vandaag wil ik per sé een oranje vintage kapstokje ophangen. T is niet thuis. Dus er is niemand aan wie ik met goed fatsoen kan vragen het voor me te doen. En dat maakt het simpel. Ik pak de Bosch-koffer met boormachine, vind het blik met dunne houtboortjes, schroef het kleine boortje vast in de kop, plug de stekker in het stopcontact en boor. Twee mooie kleine gaatjes waarin ik zo de schroeven van het kapstokje draai. Klaar is Kees en een angst is overwonnen.


Wals

februari 19, 2013

Tot dertig keer toe probeer ik de roze draad door het oog van de naald te krijgen. Tevergeefs. De laatste paar dagen zie ik slecht. Moet vaak knipperen voordat ik kan focussen. Mijn ogen voelen gezwollen aan. Alsof een wals me aan het overrijden is, begonnen bij mijn tenen, en inmiddels gevorderd tot aan mijn hals.

wals


Stout

februari 18, 2013

En in de hoek met jou.

stout


Voldoening

februari 17, 2013

Iets kopen wat niet werkt. Het hele ding uit elkaar schroeven. Het probleem ontdekken. Het probleem oplossen. Alles weer in elkaar schroeven. En het licht aandoen. Dat geeft nou eens voldoening.

lamp


Vintage jurken

februari 16, 2013

vintage jurken


De clown

februari 2, 2013

de clown


Vintage ruggen

januari 18, 2013

vintage ruggen


Poncho

januari 17, 2013

In de vintage winkel. Met een man die ik nog maar net ken. Ik houd een poncho omhoog en kijk hem vragend aan. Hij zegt: “Verschrikkelijk! Die is er echt over. En die bolletjes…” Ik knik.

poncho


Vintage jurken

januari 16, 2013

vintage jurken


Kerst

december 26, 2012

Sinds mijn vroege jeugd skiën ze tijdens de kerstdagen boven de rustiek eikenhouten eettafel. Zo ook dit jaar.

kerst


Amsterdam

december 19, 2012

Ik ben onverwachts een paar uur in Amsterdam. Loop over de Haarlemmerdijk. Ga vintage winkels binnen. Kijk naar jurken. Naar een jas van konijnenbont. Alles is duur en minder mooi dan de jurken uit mijn verzameling. Ik loop langs een theewinkel. Ik heb nog geen groene theepot. Ik loop langs een kwaliteits-dvd-winkel. Ik wil vanavond best naar een mooie film kijken. Ik loop langs een sjieke kantoorboekhandel. Ik heb een vulling nodig voor mijn Parker pen. Hoe meer ik zie, hoe minder ik wil hebben. Met lege handen stap ik in tram 1 richting Surinameplein.


Ukulele

november 26, 2012


Groene man

november 25, 2012

Ik vond een vreemde man in mijn achtertuin.


Feest op de zaak

november 23, 2012


Leeg

november 21, 2012

Het regent. Ik rijd het parkeerterrein van de kringwinkel op. De winkel ligt aan het eind van een mager industrieterrein langs de expresweg. Hij is gloednieuw. Ik passeer een leeg fietsenrek. Ook gloednieuw. De winkel is groot. En slecht gevuld. In de heuphoge boekenschappen vind ik een Engels boek. Ik neem het mee.

Op een grijsgroene stoel met franjes, onder het tl-licht, zit een oude mevrouw met een kopje koffie. Ze kijkt naar de andere klanten. Ze houdt haar jas aan.

Als ik buiten stap regent het nog steeds.


Reactor

november 11, 2012

Lunch: brood uit de reactor.


Kijk naar de vogel

november 9, 2012

Op zoek naar het kostuum voor de nieuwe act.


Waar is de vogel

november 7, 2012

Een man reageert op een van mijn zelfportretten: “Leuk!! Weer eens wat anders, je moet alleen lachen naar het vogeltje!” Het eerste wat in me opkomt: “Ik moet helemaal niets.” Het tweede wat in me opkomt: “Ik moet zelfs niet reageren.” Het derde wat in me opkomt: “Kijk naar je eigen vogeltje.”

Ik moet inderdaad helemaal niets. Zijn er regels voor fotograferen? Daar mogen vogeltjes-mannen zich van mij naar hartenlust mee vermaken. Als je het fijn vindt om binnen kaders te werken moet je dat doen. Ik vind dat niet fijn. Dus ik doe dat niet. Ik maak beelden die ik zelf interessant vind. Of grappig. Als toevallig anderen mijn smaak delen is dat leuk. Zo niet is het ook goed. Maar ik wens geen instructies te krijgen.


Tulband

november 5, 2012

Ik lees dat er halverwege de vorige eeuw vrouwen waren die elke dag krulspelden zetten. Om er goed uit te zien als hun man van zijn werk thuis kwam. In een leerboek van een katholieke huishoudschool voor vrouwen uit 1960 staat:

“Laat u van uw beste kant zien als u gaat slapen. Probeer er innemend uit te zien zonder uitdagend te zijn. Als u gezichtscrème moet gebruiken of krulspelden wilt draaien, wacht dan tot hij slaapt want een dergelijke aanblik zou hem in de war kunnen brengen bij het inslapen.”

Met mijn ontembare haar zou ik geopteerd hebben voor een kekke tulbandmuts. Alles om de man te behagen, natuurlijk.


Nieuwe act

november 3, 2012

Een nieuwe act begint altijd met eindeloos zoekwerk. We zijn al een eind op weg. We hebben een prachtig object dat aan een kraanwagen of motortakel opgetrokken gaat worden en waarin we zullen acrobatieken en spelen. We hebben een flink stuk verhaallijn. De ideeën over instrumenten en techniek beginnen vorm te krijgen. En we weten in welke tijd de act gesitueerd zal zijn.

Ik heb al een beeld van de kostuums, maar speel ook nog even met de verschillende dingen die ik al in huis heb.


Aanschuiven

oktober 27, 2012


Kek

oktober 24, 2012


Vintage ruggen

oktober 21, 2012


Vriendenprijs

oktober 20, 2012

Op een wel bijzonder schattig vintage jurkje krijg ik een reactie. Van een kennis. Of ze de jurk mag overnemen. En of er een vriendenprijs gemaakt kan worden.

Ik heb moeite met het begrip vriendenprijs. Is het zo dat als je iemand kent je korting moet geven? Of is het de prijs voor eventuele vriendschap? In de trant van: “Jij geeft mij korting en dan wil ik wel jouw vriendinnetje zijn.” Moet ik bewijzen dat ik vriendschap waard ben? Maar mag ik dan ook zeggen dat ik al heel blij ben met mijn vriendenkring en dat ik niet de behoefte voel er een vriendin bij te kopen? Vast niet. Dat is beledigend. Dan ben ik de kwaaie peer.

Laatst wilde een vriendin mijn in de kast verstoffende iPad overnemen. Ze zei dat de iPad 1 op Marktplaats nu zo’n 200 euro doet. Na wat nadenken ging ik akkoord. Waarop zij zei dat ze nog eens onderzoek had gedaan en had gezien dat de pads wel 250 euro waard waren en vroeg me of dat ook oké was.

Het schattige vintage jurkje heb ik gelukkig al aan iemand anders beloofd. Hoef ik me over de vriendenprijs het hoofd niet meer te breken.


Vintage jurken

oktober 19, 2012


Hoeden

oktober 13, 2012

Ik loop door Gent en zoek een hoed. In de stijl van de twintiger jaren. Voor een man met een groot hoofd. De mevrouw van de tweedehands-winkel in een zijstraatje van de Vrijdagsmarkt zucht en zegt dat vroeger de hoofden klein waren. Grote hoeden zijn nauwelijks te vinden. En als ze ze al vindt en ze zijn ook nog eens oud, dan zijn ze erg duur. Maar ze zal voor me kijken, de volgende keer als ze naar de groothandel in Brussel gaat.

Bij Sint Jacobs snuffel ik rond bij de kleine verkopers. Ik zie een oude trompet. De verkoper is volgens zijn maat even weg. Ik loop verder. In een doos met bollen wol liggen twee hoeden. De bovenste ziet er zeer geschikt uit. Ik pas hem. Hij heeft precies de goede maat. Ik vraag hoe duur ze zijn. Een mevrouw die op een stoel voor het kraampje zit pakt een van de hoeden uit mijn hand en zet hem op. De mevrouw achter de verkooptafel zegt “Pakt ze mee,” en knikt naar me. Ik vraag: “Echt?” “Ja, pakt ze mee!” verzekert ze me, en zegt tegen de vrouw op de stoel: “Geeft eens aan dat meisken, of wilde gij hem hebben?” Ik krijg ook de tweede hoed en bedank de vrouwen vriendelijk. “Kom eens hier naar achteren,” zegt de eigenaresse van de kraam dan, “Ik heb hier nog een hele zak.” Ik loop om, gevolgd door een volkse vrouw die ook bij de kraam rondhangt. “Is’t voor toneel?” Ik beaam dat het voor toneel is en dat ik vooral op zoek ben naar hoeden die bij de jaren twintig passen. “Hier, in deze zak zit ook astrakan. Voor kragen. Kijkt maar.” Ze geeft me de zak. De volkse vrouw trekt de zak uit mijn handen. Ze haalt de astrakan eruit. Ze haalt er een mooie grijze hoed uit en legt hem naast zich. Ze haalt er een beige hoed uit. De mevrouw van de kraam zegt “’t Is voor dat meisken, voor toneel.” De volkse vrouw zegt “”t Is veur mijnen man.” Ik pak de beige hoed uit haar handen en zeg dat ik hem goed kan gebruiken. De mevrouw van de kraam vraagt of ik misschien nog uniformen nodig heb. Ik vind twee dames-tulbandhoeden in de zak. De volkse vrouw is er met de grijze hoed vandoor. Ik vraag hoeveel mijn vijf hoeden bij elkaar kosten. “’t Is voor niet,” zegt de mevrouw van de kraam, “Ik heb die zak van de morgen gekregen.” Ik bedank haar. Ze vraagt of ik niet ook nog een paar lappen stof wil. Ook voor niet.


Hoedje

september 6, 2012

Ik heb een poederblauw vintage hoedje. Zo’n kleintje dat je op je hoofd vast moet spelden. Dat spelden is zo simpel nog niet omdat de binnenkant van het hoedje hard is en de spelden alleen vat hebben op de kwetsbare, stoffen buitenkant. Het hoedje ligt op een bureaulamp die bij mijn voordeur staat. Als soortement decoratie. En, eerlijk gezegd, omdat het hoedje te vies is om op te zetten.

Vandaag besloot ik daar iets aan te doen. Sinds kort ben ik in het bezit van een fantastische vlekkenverwijderaar. Eigenlijk alleen bedoeld voor gasstellen en tegels, maar werkend als een tierelier op alle textiel waarop ik hem tot nu toe heb uitgeprobeerd. Ik spuit wat wondermiddel op de vlekken aan de buitenkant en op de ranzige bruine rand aan de binnenkant. Masseer het in de stof. Krabbel wat met mijn nagels aan aangekoekt vuil. Krabbel verder een oude tandenborstel. Spuit met de kraan de vlekkenverwijderaar weg.

Het hoedje zakt in mijn handen ineen. Het verliest alle vorm. Ziet eruit als een pannenkoek met een bedekking van lichtblauw microverzeldoekje. Met nog wel een leuk stukje voile en een broche met strass-steentjes. Ik vraag me af wat er gebeurd zou zijn als de vorige eigenaresse – die van de bruine randen – met hoed op overvallen zou zijn door een stortbui, en moet lachen.

’s Avonds wil ik mijn tanden poetsen met mijn nieuwe tandenborstel. Hij is niet in zijn gele beker op de wasbak. Hij ligt op het aanrecht. Kraakhelder.


Waarom vintage?

augustus 30, 2012

Een vriend brengt af en toe artikelen mee over vintage kleding. Een vintage liefhebster en ontwerpster zegt dat het in de seventies allemaal veel beter was. Dat toen de C&A prachtige jurken verkocht. Dat ze er heel wat voor over zou hebben om een middagje in een seventies C&A te mogen shoppen.

Mij lijkt het zo dat ook in de seventies het lastig moet zijn geweest een leuke jurk te vinden in de C&A. Het gros van de collectie zal toch voor de gemiddelde en conservatieve koper geweest zijn. De echt mooie stukken waren peperduur en zijn daardoor weinig gedragen, goed bewaard en hangen nu in de vintage winkels. De goedkopere en mutsige spullen zijn afgedragen en weggegooid. Niet iedereen liep er in die tijd als een modepopje bij. En lang niet iedereen had het budget om elk jaar een of meerdere jurken te kopen.

Ik lees dat vintage hip is. Ik lees dat hippe mensen het belangrijk vinden om uniek te zijn. Dat het verschrikkelijk is een compliment over een rokje te krijgen en dezelfde dag nog twee mensen met dat rokje tegen te komen. Dat de mode zich sinds de sixties en seventies niet meer vernieuwd zou hebben.

Mij interesseert dat allemaal geen hout. Ik hou van de herkenningen in vintage kleding. Van de sfeer die de jurken bij me oproepen. Als ik mijn kast opentrek zie ik mijn jeugd, mijn moeder op de fiets, de vakantie in de Ardeche, een dag aan het strand, een klasgenootje op een schommel, lol in het safariepark, James Bond-films en Brigitte Bardot.

In een vintage jurk-met-herinnering voel ik me goed. Voel ik me warm. Voel ik me mooi.


Jaarmarkt

juli 27, 2012

Ik zit op een stoel naast mijn kledingrek vol vintage jurken. Hoofd op buikhoogte. Ik zie een man met ontbloot bovenlichaam. Zijn enorme buik loopt uit in een vetschort die voor voor zijn gulp bengelt. Ik zie een jongetje – ook met ontbloot bovenlichaam – met twee ferme tieten. Ik zie vlezige vrouwen met wandelwagens waarin ze kleine, hijgende hondjes voortduwen. Ik zie een vrouw met maar één arm. Een moddervette vrouw in gemotoriseerde rolstoel komt over de kinderkoppen langsgesnord. Ik zie haar schoudervlees lillen.

Mijn jurken lijken opeens erg klein.

Mijn naar alcohol riekende buurman, die veel te dichtbij komt, vraagt wanneer mijn man en kinderen komen. Ze laten mij hier toch niet zomaar alleen zitten? Hij zou wel weten wat hij met me zou doen. Ik zeg hem dat man en kinderen vanmiddag andere bezigheden hebben.


Hoe zou het zijn

juli 25, 2012

Wat als ik veertig of vijftig jaar eerder was geboren? Dan was ik wellicht getrouwd. Met de buurjongen. Of de eerste andere die me durfde te kussen. Of misschien had ik me niet laten kussen. Omdat dat niet hoorde. En als het na een paar jaar huwelijk bergafwaarts gegaan was met de liefde dan zou ik misschien wel niet scheiden. Omdat je dat niet deed. En ik zou kinderen hebben. Of de risee van het dorp zijn omdat ik geen kinderen kon krijgen. Ik zou aardappels schillen, brood snijden en vlees bakken. Ik zou wassen, bleken en stijven.

Of ik zou schijt hebben aan alles en iedereen. Met het circus meegaan, roken, drinken en een serie minnaars hebben.


In trance

juli 8, 2012

Ik zit al uren achter het stuur. Ben wazig van de pijnstillers. De straat waar ik volgens de tomtom in moet is afgesloten. Half Antwerpen is eenrichtingsverkeer en waar ik in mag leidt steevast naar de opgebroken weg waar ik nou juist omheen moet.

De auto staat in een parkeergarage en ik sta voor een rek vintage jurken. Ik kies zonder twee keer te kijken jurken, een rok en twee blouses. Trillend stap ik in de auto. Ik heb het gevoel een grote stommiteit te hebben begaan.

Thuis pak ik de jurken uit en herinner me van de helft niet dat ik ze uitgekozen heb. Ik ben blij verrast.


Met de muziek mee

juli 3, 2012


Oranje glimlach

juni 28, 2012

Ik heb een mooie en stijlvolle lamp. Sinds kort heb ik ook een rare lamp waarvan ik niet weet of ik hem wel mooi vind. Ik verkoop de mooie stijlvolle, vervang het snoer van de rare en installeer hem. Iedere keer als ik het licht aan doe glimlach ik.


Te laat

juni 27, 2012

Op het laatste moment weet ik een afspraak te bemachtigen bij de Osteopathy Academy in Gent. Ik spring in de auto. Mijn tomtom vertelt me dat ik drie minuten te laat aan zal komen. Ik trap het gaspedaal diep in. Met nog drie kilometer te gaan kom ik vast te staan in de Muiden. Wegwerkzaamheden. Van stapvoets rijden gaat het naar stilstaan. Ik kijk paniekerig op de tomtom. Als die aangeeft dat ik twaalf minuten te laat aan zal komen maak ik een u-bocht en zigzag door de Muiden om om de file heen te manoeuvreren. Ik heb geluk. Wel tweehonderd meter. Dan sta ik vast bij de spoorwegovergang. Waar minutenlang gewacht moet worden op een tergend traag rijdende en luid piepende goederentrein. Vlak daarop kom ik muurvast te staan op de Afrikalaan. Ik vloek. En zweet. En zet mijn auto langs de kant om de laatste kleine kilometer te voet af te leggen. Ik draaf langs de lange rij nauwelijks bewegende auto’s. Klam en hijgend en een half uur te laat kom ik de Osteopathy Academy binnen gestoven.

Drie aardige studenten staan me te woord. Eentje onderzoekt me. Haar handen zijn vochtiger dan mijn benen. Ze kijkt, duwt en meet. Alle bevindingen worden ingevoerd in de computer. Ze staat voor een raadsel. Snapt niet waar de pijn vandaan kan komen. Voordat ze klaar is met haar tests is de tijd die nog over was voor mijn consult verstreken en kleed ik me weer aan. Het eerstvolgende gaatje voor een afspraak is over drie weken.

Het is prachtig weer. Ik rijd met beide ramen open en met een opperbest humeur. In de Ecoshop koop ik nog snel een blik voordat ik gemaand word de winkel te verlaten. Het is sluitingstijd.


Oké

juni 17, 2012

Hij: kleigrond is slecht voor tuinieren. Ik: ik zal het ermee moeten doen. Zij: dat leer je al doende. Hij: kleigrond is slecht voor tuinieren. De grond moet zachter zijn. Ik: ik zal het ermee moeten doen. Zij: ik ken iemand die een cursus tuinieren heeft gevolgd. Hij: kleigrond is slecht voor tuinieren. Ik: volgend jaar schep ik er compost doorheen.


DOK

juni 10, 2012

Vanmiddag is het rommelmarkt bij DOK in Gent. Ik verheug me er nu al op. Eerst nog flink trainen in de ring en dan eropuit. En hopen dat ik een mooie trolly voor mijn vriendin kan vinden. Gelukkig heeft mijn vader mijn stropdas al voor me geknoopt.


Terug zon

juni 9, 2012

De zon schijnt als ik opsta. In de moestuin staan de plantjes er vrolijk bij. De koffie smaakt goed. Gisteren zag ik dat T het watertje nu ook vanaf de zijkant toegankelijk gemaakt heeft. Ik trek mijn badpak aan. Voor blote voeten is het nog te koud.


Boodschappenklaar

juni 8, 2012

Het waait hard en het regent. Ik trek mijn nieuwe trenchcoat aan. Ik pak mijn trolly. Ik ben klaar voor de wekelijkse boodschappen.


Foute vintage

juni 6, 2012

Ik sta wat beteuterd in de vintage winkel. Ik ben er vandaag pas achter gekomen dat het uitverkoop was en heb de beste dagen gemist. In de rekken, die nog maar een kwart van het winkeloppervlak bestrijken, hangen alleen nog winkeldochters. De kleren die echt niemand wil hebben.

Ik stel mijn verwachtingen bij en rommel in de rekken. Een kwartier en een gêne-moment bij de kassa later sta ik met drie goedgevulde zakken buiten.

Thuis begint de echte lol. Het fotograferen. En, nog belangrijker, het combineren. Opeens is die foute vintage helemaal zo absurd niet meer.

Als er alleen maar moois in de winkel had gehangen had ik deze hippe coltrui met plooirok nooit gekocht. Het enige wat ik jammer vind is dat de rok me te groot is. Ik moest een paperclip gebruiken om de tailleband aan te laten sluiten.

Deze broek is natuurlijk wel echt fout. Dus doe ik zelf ook maar een beetje debiel om er nog een leuk plaatje van te maken.

Ja, een foute rok. En ook al een foute blouse. Maar met de laarzen en het handgebreide spencertje heeft het toch wel wat.

Aan het Tiroler jasje zitten geen knopen, alleen maar vier knoopsgaten. Dus zet ik achter de gele knopen bruine knopen, die op die manier als manchettenknopen werken. Samen met de zware chevronrok voel ik me opeens stoer.

Niet zo verwonderlijk dat dit een Engelse jurk is. Blauw met zilver en een flosje op de borst. Ik zal hier niet snel een tweede van vinden.

Ik denk dat een heel tuttige mevrouw deze jurk in de kast had. Hij is weinig of niet gedragen. En zeker niet met laarzen. Eigenlijk vind ik hem helemaal zo erg nog niet. Met z’n rare jaren 80 kleurcombinatie en jaren 70 afwerking.

Zo kom ik vandaag met heel andere kleren thuis dan verwacht en ben ik meer dan tevreden.


En jurken

mei 18, 2012


En jurken

mei 18, 2012


Vintage jurken

mei 17, 2012

 


Vintage jurken

april 30, 2012


In de doos?

maart 31, 2012


Scheve jurken

maart 28, 2012

De volgende keer dat ik jurken fotografeer moet ik toch iets beter kijken of de camera recht staat.


Voorjaar

maart 26, 2012

Het was zonnig en ik had nog heel wat jurken te fotograferen. De koude wind bleek achteraf nog veel kouder dan tijdens. Met ijshanden lees ik een thriller.


Avondjurk

maart 24, 2012

Mooi weer. Zon. Tijd om buiten bezig te zijn. Dus ga ik vintage jurken fotograferen. En vraag me af waarom ik nooit een avondjurk draag.

 


Sombrero

maart 18, 2012

Voor gezelligheid was niet veel nodig in de jaren 70.


Waakhond

maart 13, 2012


Retrobeurs

maart 11, 2012

Ik liep flink door, van het parkeerterrein naar de “ingang van de hallen”, zoals het bord met pijl aangaf. Thuis had ik tegen beter weten in een flinke bak koffie gedronken waar ik halverwege de rit naar Gent al last van had gekregen. Via een tunnel kwam ik, te midden van een stroom medebeursbezoekers, terecht in een leeg gebouw waar de deur van de toiletten op slot zat. Door een andere deur werden we het gebouw weer uitgeloodst en kwamen na een flinke wandeling bij de ingang van de sjacherbeurs, waar een enorme rij voor de deur stond. Aansluiten in die rij en op mijn beurt wachten tot ik naar binnen en dus naar de wc mocht was geen optie. Even doorlopen gaf uitzicht op de retrobeurs, met drie loketten, en waar de rijen te overzien waren. Eenmaal binnen wees een beer van een meneer me de weg naar de al flink gebruikte toiletten.

De enorme hal was afgezet in kleinere stukjes waar de verschillende Vlaamse kringwinkels hun opgespaarde retro-waren verkochten. Ik liep een met dranghekken afgezet gebied in en wilde me het liefst zo snel mogelijk weer uit de voeten maken. Razend druk was het. Ik denk niet dat ik ooit zoveel hippe twintigers bij elkaar heb gezien. Op de een of andere manier had ik verwacht dat alle retro-spulletjes alleen voor mij uitgestald zouden liggen, maar nu bleek dat het dringen was om bij een rek kleding of een stapel tassen terecht te komen. Daarbij werd je, volgens het beproefde Ikea-model, door middel van een verplicht traject langs alle te verkopen waren geleid en was het lastig laveren tussen de servies-geïnteresseerden en lampen-liefhebbers die de smalle gangpaden verstopten.

Ik heb moeite met mensenmassa’s en heb waarschijnlijk enorm veel gemist. Ik zag meisjes mooie jurken passen, zag mannen weglopen met trendy seventies meubelen die ik ook wel wilde hebben, kwam een stel vrienden tegen die net zo verdwaasd keken als ik, ben aan bijna alles voorbij gelopen omdat er teveel mensen omheen stonden en stond toch na anderhalf uur met twee goed gevulde zakken in mijn handen en flinke pijn in mijn onderrug weer buiten.

Ik had het idee dat ik in de mêlee min of meer lukraak wat dingen uit rekken had getrokken, maar toen ik thuis kwam bleek dat reuze mee te vallen. Mijn beste vangst is een prachtig getailleerde lange leren jas uit de seventies. Bijna had ik hem laten hangen omdat ik hem te duur vond en stond al klaar met een minder mooie en minder goed passende jas die nog niet de helft kostte, maar besefte tijdig dat zo’n actie weinig bevrediging tot gevolg kon hebben. Ik heb hem dus, die fantastische jas, en ik heb nog veel meer waar ik blij mee ben of anderen blij mee kan maken. Ik kan me blind gaan staren op wat ik allemaal gemist heb, maar eigenlijk ben ik heel content. In de auto hier naartoe heb ik lekker hard gebruld om me af te reageren en ben daarna uit volle borst gaan zingen.


Als een kind

maart 10, 2012

Vandaag is het retro-beurs in de Expo van Gent. En alsof dat niet genoeg is is er ook nog eens sjacher-beurs op dezelfde locatie. Als een kind zo blij ben ik. En was veel te vroeg wakker. Nog even en ik mag.


Model

maart 9, 2012

De kunstschilders vinden mijn gele vintagejurkje interessanter dan naakt. Een schilder vraagt of mijn laarzen uit mogen. Een andere schilder meldt dat hij geen geel bij zich heeft. De geel-loze schilder prepareert met een grote kwast en baksteenkleurige verf panelen om later te kunnen beschilderen. Boven de gele kelim van de schilder die geen laarzen blieft. Een grote klodder verft valt op de kelim. De schilder pakt een doek, bukt zich, en wrijft de klodder uit tot drie maal het oorspronkelijke formaat. Als hij recht komt kijkt hij me in de ogen en bedekt de vlek met zijn voet.


Jaren 70

december 11, 2011

Een rond en harig kleed met oranje met bruine bloemen. Een vaas met judaspenning. Schoon metselwerk. Een nieuwe Fisher Price xylofoon. Dat moeten de jaren 70 zijn geweest.


Functioneel warm

november 27, 2011

’t Is uitverkoop bij de Gentse T2. Alles vier euro of minder. Ik zie veel dingen die veel meer dan vier euro waard zijn maar die ik niet wil hebben. Ik koop een vormeloze bordeauxrode ochtendjas met wit en blauwe strepen op de driekwart mouwen en een Tiroler vest.

Als ik de volgende morgen F’s woonkamer binnen kom lopen zegt hij “Hé, een Indiaan,” en is de ochtendjas zo lelijk niet meer.


Een dag

oktober 13, 2011

Ik stap in de auto en rij richting België. Bedenk dat ik bij de boerderij van het Zeeuws Landschap vaart moet minderen omdat daar vaak gecontroleerd wordt. Ik heb er al eens een boete van 140 euro opgelopen. Ik cross met 80 langs de boerderij. Je mag er 60. In mijn achteruitkijkspiegel probeer ik te zien of ik verdachte auto’s en/of apparatuur kan ontdekken.

Net over de grens maakt de vader van een vriend mijn schoenen en klaagt de moeder van dezelfde vriend over de vele uren die ze doorbrengt in de keuken als haar zoons langskomen. Tijdens het gesprek kom ik erachter dat ik mijn ring vergeten ben. Ik speer naar huis en rij netjes 60 bij de beruchte boerderij. Ik zie niets verdachts. Ik schuif mijn ring de auto in, pik terug de grens over mijn mooi gerepareerde schoenen op en rij door naar Gent.

De meneer van de vintage winkel waar ik binnen loop bekent dat hij nauwelijks vintage meer verkoopt omdat dat niets opbrengt. Hij verdient meer aan goedkope twee-euro-jurken. Zijn winkel heeft nog wel het woord vintage in de naam. Ik koop een paar prachtige jaren zeventig laarzen.


Excentriek

oktober 12, 2011

Oefenen moet ik om het stRINGs kapsel en de bijbehorende make-up onder de knie te krijgen zodat ik niet ga lopen prutsen en stressen vlak voor de première. Ik heb de aanwijzingen van de visagiste, een boek met vintage kapsels en een boek met vintage make-up. En voilà, vanavond ging ik met victory rolls en Audrey Hepburn make-up naar de kunstschilders om model te zitten.

Mijn vriendin vertelde me een tijdje geleden dat ik steeds excentrieker word.


Kringwinkels

oktober 8, 2011

Mijn handen lijken zelfs na twee keer wassen nog te plakken. In mijn neusgaten hangt een geur van riool en muffe kleren. Ik blijf maar rieten mandjes voor me zien. En uit model gelopen schoenen. En mosgroene of leverkleurige fauteuils.

Vandaag heb ik met G de kringwinkels van Knokke-Heist, Blankenberge, Bredene, Middelkerke, Ichtegem, Torhout, Zedelgem, Bredene, Brugge en Maldegem bezocht. Een tocht van welgeteld zeven-en-een-half uur. Leuk in zijn absurdisme, maar ook een confrontatie met ongekende troosteloosheid.


stRINGs

oktober 5, 2011

Fotografie: Louis Haagman – Visagie: Lia Kinibaeva


Jeugdherinnering

september 24, 2011

Wat zijn eigenlijk herinneringen? Heel veel van wat ik nu herinneringen noem zijn feitelijk verhalen van anderen. Ik herinner me dan het verhaal, niet de gebeurtenis. Ik weet dat een oom tegen mijn neef die huilde omdat hij tegen een paaltje was gelopen zei: “Schoppen moet je tegen dat paaltje! Het paaltje is stout!” en dat diezelfde oom om interessant te doen in een café bloemen uit de vaas at. Je ziet het al, de waardeoordelen kreeg ik er gratis bij. Ook de gebeurtenissen waar ik zelf wel bij was, en zeker die waar foto’s van genomen zijn, zijn gekleurd. Vaak zijn ze keer op keer herverteld, subtiel veranderd, geherinterpreteerd en – in het geval van de foto’s – erbij gefantaseerd en in de loop der tijd volledig verworden.

Mijn echt eigen herinneringen zijn daarom vaak helemaal niet zo spectaculair. Ze zijn geen verhaal of foto waard geweest en zijn daarom intact gebleven. Zo weet ik nog goed dat ik thuis op het toilet zat te kijken naar de op-slot-knop van de deur en net mezelf had verteld dat hij op slot zat toen tot mijn verbijstering de deur werd opengetrokken door een oom die me meteen het onderste uit de zak gaf omdat ik verzuimd had de wc-deur op slot te doen. Ik herinner me dat in Oss de chocolade hagelslag “van papa” was en de vruchtenhagel “van mama” en er ook in die benamingen naar gevraagd werd. Daar heb ik geleerd dat stoute kinderen geiten plastic zakjes voerden en de geiten daaraan dood konden gaan. Ook weet ik nog hoe teleurgesteld ik was toen ik niet meer bij mijn neefje op de kamer mocht slapen omdat hij een jongetje was en ik een meisje. En dat mijn broertje en ik zo opgewonden waren van het op handen zijnde familiebezoek dat toen uiteindelijk de bel ging we bang werden en ons verstopten achter de gordijnen.

Nu, met de nieuwe partij foto’s, heb ik opeens beelden gekregen bij een paar authentieke jeugdherinneringen. De blauwgroene badstof zwembroek van mijn vader kan ik me nog heel goed herinneren. Ik denk niet dat hij in mijn leven een andere heeft bezeten. Ook weet ik nog dat ik hem op die enkele keer dat we naar het strand gingen altijd zo wit vond vergeleken met de echte strandvaders. Maar de dag met de drie ooms erbij was echt bijzonder. Ik heb me zorgen gemaakt om mijn peetoom die als een tank te water ging, zwom waar je niet meer kan staan en die eng lang veel te dicht bij de paalhoofden rond dobberde.

De ervaring die het meest indruk op me maakte kwam echter toen de jongste en joligste oom me op zijn schouders nam en diep het water in liep. Ik was doodsbenauwd. Niet alleen omdat ik wist dat ik waar we waren zelf niet kon staan, omdat ik voelde dat de oom met de beweging van de golven los kwam van de grond, of omdat ik wist dat er vlak bij de golfbrekers sterke stroming kon zijn, maar omdat zijn huid die eerst nog goed plakte van zweet en zout nu in het water zo glibberig als zeep was geworden dat ik al mijn houvast kwijt was. In paniek bleef ik “We gaan te diep!” gillen, terwijl de oom gestaag, mij bij de enkels vasthoudend, verder de zee in liep en zelfs voorstelde een eindje te gaan zwemmen.

Wie schetst mijn verbazing toen ik bij nadere inspectie van een wel erg uitgebleekt beeld mezelf tegen kwam op die betreffende stranddag. Veilig achter moeder’s rug.


Familie

september 22, 2011

Op familiefeesten ben ik niet op mijn best. Ik weet het gelukkig en trek me vaak terug. Vandaag mocht ik evenwel het grote van-Gorpen-lied aanhoren dat volgens goede traditie gezongen moet worden bij het eerste glas alcohol op de verjaardag van een van Gorp van de oorlogsgeneratie en dat eindigt met de kreet “Saufen!!” Ook keek en luisterde ik met verbijstering naar de oom die zijn binnenkomende smsjes uitlegt en voorleest, je het uitgaande smsje letter voor letter en spatie voor spatie mee laat beleven en die in het wilde weg aan niemand in het bijzonder verhalen vertelt die ook niemand een zier interesseren.

Daarbij wordt er lustig op los gerijmd. Vandaag kreeg ik een gratis “Soep is warm, dat is goed voor je darm” van een nicht en een lieve tante vergastte me op een waanzinnige dichtregel met daarin een hoofdrol voor de naam van de straat waar ze woont maar die ik jammer genoeg alweer vergeten ben. Wel grapte ze nog even: “Ik heb geen vlugzout gegeten,” toen ze als laatste haar soep op had. Reuze gezellig allemaal. En ja, ik heb me dit keer echt vermaakt.

Ik was eerder op de dag aangenaam verrast door een CD die een nicht mee had genomen met bijna 500 familiefoto’s erop die ooit als dia door een al lang overleden oom gemaakt zijn. Daar zag ik naast de andere familieleden opeens mijn ouders in waanzinnige 70’s kleren, mijn broertjes als peuters, maar ook mezelf langskomen. Een vreemde maar erg toffe duik terug in de tijd.


Zwierige zigeunerjurk

augustus 17, 2011

Even dacht ik dat ik een miskoop had gedaan, maar toen ik beter keek bleek dat het elastiek langs de hals en de mouwen van de jurk compleet vergaan was en het lijfje daarom zo lusteloos en weinig flatterend om mijn bovenlichaam hing. In mijn naaikist zat nog precies genoeg elastiek van de juiste breedte, en voilà, hier is-ie, een fraaie zigeunerjurk. Nu nog een accordeon voor de buik en het plaatje is compleet.


Vintage jurken

augustus 15, 2011

De zoektocht naar vintage jurken was dit weekend erg bevredigend. Zozeer zelfs dat ik na de kilometers lange strooptocht groeven in mijn handen had die er door de hengsels van de volle plastic zakken in waren gefreesd. Een greep uit de buit:


Nieuwe schoenen

augustus 11, 2011

Toen ik elf was had ik de donkerblauwe variant met rode accenten en dikke sluipzolen. Nu, volledig onverwachts, ben ik de bezitster geworden van een prachtig paar met nostalgie overgoten rode schoenen met zwarte accenten. Zomaar gekregen. Van een vriendin.

Ik voel me weer kind, sta lekker met buitenschoenen op het besmettelijk witte kleed in de woonkamer en kijk bewonderend naar beneden.