We blijven doorgaan

december 21, 2015

De weg naar Terneuzen bestaat uit rotondes. Bij elke rotonde rij ik rechtdoor. Ook als ik eigenlijk linksaf had gemoeten. Ik rij kilometers om.

In de Inloop sta ik met de sleutel van El Cantina in de hand klaar om weg te gaan. Op de weg naar buiten steek ik de sleutel in het sleutelgat van de Inloop. En warempel, de sleutel past.

Een halve minuut nadat ik gebeld heb ben ik mijn telefoon kwijt. Het zoeken duurt vijf minuten.

Op de terugweg van Terneuzen naar Waterlandkerkje moet ik even huilen.

Het is tijd voor vakantie.

De komende twee weken moet ik hard trainen voor een duotrapeze optreden in Duitsland, begin januari. Vooruit met de geit.

Advertenties

Appel-honingtaart

oktober 3, 2015

Het bebaarde mannetje komt voor de tweede keer het restaurant binnen. We helpen hem met zijn rolstoel. Een paar uur geleden heeft hij een fors bord macaroni weggewerkt. Nu blieft hij wel een lekkere punt appeltaart.

Even later roept hij. “Ik heb genoeg!” klinkt het tot in de keuken. Ik ga naar hem toe en vraag of hij de taart misschien niet lekker vond. “Jawel, heel lekker,” antwoordt hij, “maar ik heb vanmiddag ook al gegeten.” Ik zeg hem dat hij wat hij niet op kan gewoon mag laten staan.

Als ik een paar minuten later kijk zie ik dat de taart verdwenen is.