Dag beestjes, dag struiken, dag boerderij

juni 13, 2018

Een jong stel. Aan tafel in de keuken bij mijn ouders. Ze vertellen hoe verliefd ze zijn op de boerderij. Op de plek. Op de sfeer. Ze vragen – als het niet ongepast is – of als de boerderij ooit te koop zou komen, zij verwittigd kunnen worden. Op een bierviltje schrijven ze hun contactgegevens.

Mijn moeder is dood. Mijn vader voelt dat zijn einde nadert. Hij laat ons het bierviltje zien. “Als ik uit de tijd ben,” zegt hij, “zou ik het fijn vinden als jullie, als het mogelijk is tenminste, de boerderij aan deze mensen zouden kunnen verkopen. Dan weten we dat ze er zorg voor zullen dragen.”

Mijn vader sterft. Een paar weken later staat het stel van het bierviltje op de stoep. Hopend dat het niet ongepast is. Wij verkopen.

Eerst verdwijnen de musterhagen. De hermelijntjes, veldmuizen en vogels moeten een ander onderkomen zoeken. Dan zijn de struiken in de weelderig heg aan de beurt. Door de gaten in de heg zie ik dat het huis geen dak meer heeft. Het regent maandenlang in. Vandaag hoor ik dat er een sloopvergunning is afgegeven.

boerderij

Advertenties

Eten van mijn voeten

juni 11, 2018

“Je hebt geen chili con carne en dat staat wel op de website. Ik heb expres geld meegenomen voor chili. En nu is het er niet. Doe dan maar een broodje martino.”

“Goh, ik dacht toch echt dat ik de kip met pindasaus op de site had gezet. Maar ik kan een foutje hebben gemaakt.”

“Iedereen kan een foutje maken, ja. Maar je moet geen fouten maken, weet je. Chili con carne. Jij hebt altijd vegetarisch. Door de week is het eten lekker. Gewoon altijd. Maar in het weekend. Je moet eens een keer normaal gaan doen jij!”

“Ik kom hier met mijn geld en dan staat is er niet wat er op de website staat. En als ik dan jouw eten heb gegeten komen er stemmen in mijn hoofd en stinken de volgende dag mijn voeten. Dat kan toch niet man!”


Tortelduifje

juni 5, 2018

Ik rij door het dorp. Zachtjes. Voor mijn auto loopt een Turkse tortel. Ik zie hem niet opvliegen, maar hoor een doffe “tok.” Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel en ontwaar een wild fladderend hoopje in het midden van de weg. De duif had niet eens zijn kopje ingetrokken.


Bewust eten

juni 4, 2018

Sinds ik het ketogeen dieet volg leef ik iets bewuster. Ik koop kaas bij de kaasboerderij een paar dorpen verder. Als ik met mijn plat gesneden stuk extra belegen op de achterbank de oprijlaan af rijd, zie ik de koeien grazen van wiens melk de kaas gemaakt is.

Ik eet radijsloof en bloemkoolbladeren.

Ik lees etiketten. Ik ontdek dat in mijn grove mosterd rietsuiker zit. De mosterd verdwijnt in de afvalemmer. Samen met de ongezoete en 100% plantaardige amandelmelk, waar toch nog maltodextrine in zit.

Ik zie dat de Albert Heijn biologische gerookte kipfilet heeft. Ik sta klaar om mijn vegetariërschap aan de kant te schuiven totdat ik de ingrediëntenlijst lees. Behalve de biologische kipfilet vind ik zout, aardappelzetmeel*, dextrose*, rietsuiker*, gistextract*, rook, azijn, conserveermiddel (natriumnitriet), *Van biologische oorsprong. Twee keer suiker en een keer zetmeel. Maar wel met ster.

Ik pak een pak zeevruchten uit de vriezer. Ook Albert Heijn. Met flink wat zetmeel (vijfde plaats op de ingrediëntenlijst), raapolie, suiker en krabaroma. De moed zakt me in de schoenen.

 

 


Keto jager

mei 31, 2018

Ik eet weinig koolhydraten. Ik probeer genoeg eiwitten binnen te krijgen voor mijn spieropbouw. Ik eet gezonde vetten. En ik eet veel groenten. Dat is zo simpel nog niet omdat er maar weinig echt koolhydraatarme groenten zijn.

Ik ben bij de groenteboer. Ik heb net afgerekend en loop langs de snijplank en afvalbak. Op de plank liggen bloemkoolbladeren. Ik stop ze in mijn mand, als een soort ketogene jager-verzamelaar.

Thuis maak ik een veganistische bloemkoolblad-schotel met gerookte tofu en edelgistvlokken. De gezondheid knalt van mijn bord.

bloemkool


Tunnelpech

mei 26, 2018

Ik sta in de file voor de Sluiskiltunnel. De thermometer geeft 29 graden aan. De weg wordt versperd door slagbomen. Ik zie autoportieren open gaan. Mensen lopen de weg op.

Mijn start stop systeem slaat af. Net als de ventilatie. Het wordt heet in de auto. Ik denk aan de sla en aardbeien op de achterbank. Ook ik zet mijn portieren open.

De hippe jongen met kort zwart baardje klimt samen met zijn kortgerokte vriendin terug in het gele busje dat links van me staat. Hij begint te manoeuvreren, wurmt zich tot mijn grote verbazing voorlangs me en begint een spookrit door de berm. Ik kan nog net op tijd mijn portier dicht trekken.

Meer auto’s keren en rijden terug. Tegen de rijrichting in.

Ik praat met de vrouw uit de auto voor me. We snuiven verontwaardigd. “Het zijn allemaal Belgen,” merkt de vrouw op. Ik knik, want zoiets mag je eigenlijk niet hardop zeggen.

Even later klinkt er een mannenstem uit de omroepinstallatie. De tunnel gaat weer open.


De geur van hond

mei 22, 2018

Ik zit op mijn bed te lezen. Ik ruik iets geks. Iets wat ik niet ken. Tenminste, niet in mijn slaapkamer. Ik ruik de geur van natte hond.

Ik ruik aan mezelf. Aan mijn rechter oksel. Ik doe mijn t-shirt uit en ruik daar aan. Ik lijk niet anders dan anders.

Ik loop naar de keuken om thee te zetten. Daar ruik ik niets vreemds meer. Ik vraag aan T of hij eens aan me wil ruiken.

Weer boven ruik ik aan mijn gloednieuwe handgeblokprintte Indiase sprei. Die inderdaad wat muffig ruikt.

Ik spuit parfum op de sprei.

Ik zit op mijn bed te lezen. Ik ruik geparfumeerde hond.