De DHL man

augustus 2, 2018

Ik open de deur. Voor me staat de DHL man die hard mijn volledige naam zegt en vraagt hoe het met me gaat.

Ik herken de man. Het is P, waarmee ik in de brugklas zat. P vond het leuk om samen met zijn vrienden boodschappenlijstjes te schrijven (maandverband, condooms, tampons), die in mijn tas te verstoppen en – als ik het briefje vond – luidkeels door de klas te roepen wat ik zoal wilde kopen.

Ik zeg dat het goed gaat en vraag hoe het met hem is.

Hij vertelt dat hij niet meer met de vrachtwagen mag rijden. Dat hij epilepsie heeft. Dat hij niet meer kon plassen. Dat hij een grote ontsteking bij zijn prostaat had. Dat hij ontstekingsremmers moest slikken. Dat hij maanden waanzinnige hoofdpijn had. Dat hij nierstenen had.

Hij vraagt of ik nog weet van dat ongeluk dat hij had toen hij tien jaar oud was. Ik antwoord ontkennend. Hij kijkt me ongelovig aan. Ik zeg dat we, toen we bij elkaar in de klas zaten, nou niet echt met elkaar praatten. Hij knikt.

P vertelt dat hij een dubbele schedelbasisfractuur had. Dat hij negen dagen in coma lag. Hij draait zich om en laat me zijn nek zien. Een lang litteken verdwijnt in zijn bezwete haar. Hij harkt met zijn vingers wat haar opzij zodat ik de hele lengte van het litteken kan bewonderen.

Ik vraag of er ook lichtpuntjes zijn in zijn leven. Hij vertelt dat hij twee kinderen heeft, begin twintig, waar het goed mee gaat.

P klimt in de grote gele DHL bus en zwaait.

“Uhh, sterkte,” zeg ik.

Advertenties

Grappenmaker

juli 17, 2018

Om half zes ben ik wakker. Om zeven uur jog ik mijn rondje door de polder. Om half elf sta ik aan de kassa bij de Aldi.

Achter de kassa zit een nerdy jongen met bril. Hij glimlacht maniakaal. “Goedemorgen,” groet een klant. “Van mij zou het goedemiddag mogen zijn,” zegt de jongen. De vrouw kijkt op haar horloge. De jongen lacht.

De oudere dame voor me wil graag pinnen. “Dat is een goed idee!” roept de jongen. Wederom lacht hij.

Het is mijn beurt om af te rekenen. Ik moet 10,50 euro betalen. “Hier is alvast een tientje,” zeg ik, terwijl ik de resterende vijftig cent in mijn portemonnee zoek. “Bijna op de helft!” buldert de jongen. Ik sla hem nog net niet op zijn bek.


Het genoegen

juli 5, 2018

-Met R van XS4All. Heb ik het genoegen met E van G?
-Heeft u het genoegen met E van G?
-Ja?
-Met E van G te spreken?
-Ja?
-Jazeker. Ik kan u nu al zeggen dat ik mijn contract niet wil wijzigen.
-Goed, maar ik wil het graag met u hebben over uw pakket en of we dat aan kunnen passen.
-Ik heb net gezegd dat ik mijn contract niet wens te wijzigen.
-Mevrouw, als u goed had geluisterd had u gehoord dat ik wil het met u wilde hebben over mogelijke aanpassingen in uw pakket.
-Meneer, ù heeft niet goed geluisterd. Ik heb al aangegeven geen veranderingen te willen.
stilte


Vlekken

juni 20, 2018

P koopt een wit vintage Western overhemd met gele vlekken op de schouders en in de nek. De verkoper vertelt hem dat die er met een beetje bleek wel uit zullen gaan. Ik vind bleek nogal agressief en bied hem aan om te proberen het overhemd weer wit te krijgen.

Ik spuit de vlekken in, maak een sopje, laat het shirt een nacht weken en was het in het waszakje met andere lichte was mee op veertig graden.

Ik hang de was buiten. In de zon.

Ik haal de was binnen. P’s overhemd is prachtig schoon. Op mijn jurkje, dat ernaast aan de waslijn hangt, heeft een vogel zich drie keer leeg gescheten.


Dag beestjes, dag struiken, dag boerderij

juni 13, 2018

Een jong stel. Aan tafel in de keuken bij mijn ouders. Ze vertellen hoe verliefd ze zijn op de boerderij. Op de plek. Op de sfeer. Ze vragen – als het niet ongepast is – of als de boerderij ooit te koop zou komen, zij verwittigd kunnen worden. Op een bierviltje schrijven ze hun contactgegevens.

Mijn moeder is dood. Mijn vader voelt dat zijn einde nadert. Hij laat ons het bierviltje zien. “Als ik uit de tijd ben,” zegt hij, “zou ik het fijn vinden als jullie, als het mogelijk is tenminste, de boerderij aan deze mensen zouden kunnen verkopen. Dan weten we dat ze er zorg voor zullen dragen.”

Mijn vader sterft. Een paar weken later staat het stel van het bierviltje op de stoep. Hopend dat het niet ongepast is. Wij verkopen.

Eerst verdwijnen de musterhagen. De hermelijntjes, veldmuizen en vogels moeten een ander onderkomen zoeken. Dan zijn de struiken in de weelderig heg aan de beurt. Door de gaten in de heg zie ik dat het huis geen dak meer heeft. Het regent maandenlang in. Vandaag hoor ik dat er een sloopvergunning is afgegeven.

boerderij


Eten van mijn voeten

juni 11, 2018

“Je hebt geen chili con carne en dat staat wel op de website. Ik heb expres geld meegenomen voor chili. En nu is het er niet. Doe dan maar een broodje martino.”

“Goh, ik dacht toch echt dat ik de kip met pindasaus op de site had gezet. Maar ik kan een foutje hebben gemaakt.”

“Iedereen kan een foutje maken, ja. Maar je moet geen fouten maken, weet je. Chili con carne. Jij hebt altijd vegetarisch. Door de week is het eten lekker. Gewoon altijd. Maar in het weekend. Je moet eens een keer normaal gaan doen jij!”

“Ik kom hier met mijn geld en dan staat is er niet wat er op de website staat. En als ik dan jouw eten heb gegeten komen er stemmen in mijn hoofd en stinken de volgende dag mijn voeten. Dat kan toch niet man!”


Tortelduifje

juni 5, 2018

Ik rij door het dorp. Zachtjes. Voor mijn auto loopt een Turkse tortel. Ik zie hem niet opvliegen, maar hoor een doffe “tok.” Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel en ontwaar een wild fladderend hoopje in het midden van de weg. De duif had niet eens zijn kopje ingetrokken.