Jetlag

februari 27, 2014

Ik open mijn ogen. Ik zie een blauw ladenkastje. Ik weet niet wat onder en wat boven is. Mijn hersenen laten het kastje draaien. Ik vraag me af waar ik ben. Bij wie ik ben. Ik zie balken. Denk aan New Orleans. En aan de annex. 

Het kastje staat recht. Ik lig in mijn eigen bed.

Advertenties

Luisteren

februari 26, 2014

Naar muziek.

concert


Op de dansvloer

februari 25, 2014

dansen


Slaap

februari 24, 2014

Op het vliegveld van Philadelphia houden ze niet van slapers. Alle stoelen in de lange, grijze rijen bij gate 24 hebben stalen leuningen die liggen voorkomen. Ik drapeer mijn jas en sjaal over een van de leuningen als ondersteuning voor mijn hoofd, en schuif mijn lichaam onder twee andere leuningen. Ik denk er nog even over om mijn cowboyhoed over mijn gezicht te leggen maar doe het niet.


Vliegen

februari 24, 2014

Ik sta in de rij voor speciale check in. Ik mag mijn laarzen aan en cowboyhoed op houden. En ik hoef mijn ipad niet uit mijn tas te halen. Iedereen in Austin weet dat ik geen terrorist ben.

We mogen het vliegtuig pas in als onze zone wordt omgeroepen. De purser knauwt kauwgum tijdens de veiligheidsinstructies. We worden gesommeerd niet te roken in het vliegtuig. En als we de rookmelder in het toilet expres vernielen zullen we gestraft worden.


Asleep at the Wheel

februari 23, 2014

De oudste dance hall van Texas, in Gruene, is vol. Het concert van Asleep at the Wheel is uitverkocht. Via C konden we nog binnen met een plaatje op de guest list.

Ik ken de band niet. Maar mijn vriendin is erg enthousiast over ze. Ze schijnen al decennia lang een begrip te zijn. Wereldwijd.

In het voorprogramma krijgen we muziek te horen die me doet denken aan de Muppet Show. Muziek die goed bij Amerika past. Meisjes met korte rokjes en cowboylaarzen zwieren elkaar verbeten over de dansvloer. Ik kijk naar de laarzen. Vergelijk ze met de mijne. Ik vraag me af of mijn schachten niet te wijd zijn.

Asleep at the Wheel trekt zowel ouderen als tieners. De ouderen kennen de teksten van alle songs en zingen regelmatig mee. De jongeren lijken nauwelijks aandacht voor het podium op te kunnen brengen. Ze maken vooral foto’s van elkaar en lachen en gillen luidkeels door de muziek heen.

Ik zie veel cowboyhoeden. En prachtige western shirts. De mannen in het publiek staan achter hun vrouwen. Meestal met een arm om hun vrouw heen. Als ze overmand worden door de behoefte draait de vrouw zich om en begint het koppel een dansje. Losse vrouwen dansen soms alleen. Losse mannen drinken.

De band houdt het lang vol. Het publiek ook. Ik verkleum bij de open ramen en de zoevende ventilatoren. Er wordt enthousiast gelinedanst op Cotton Eye Joe. Ik kijk. En bedenk dat dit wel echt Amerika is.


Gun range

februari 22, 2014

image

De pistolen en geweren liggen in de achterbak van de Subaru. De clips zijn geladen. We rijden naar een drive in bank. Om geld op te halen. Daarna geeft C gas richting gun range. C vraagt me een zwart geweer naar binnen te dragen. Het geweer is zwaar. Ik houd de loop angstvallig op de grond gericht.

In de ontvangst van de range. Stoere mannen, veel schietgerei en harde knallen. We krijgen instructies. C koopt munitie. Met gehoorbescherming en plastic bril op gaan we twee deuren door naar baan tien. Zelfs met bescherming zijn de knallen oorverdovend. Lege hulzen vliegen rond mijn oren. C plaatst een papier met het silhouet van een man tussen twee knijpers en stuurt het met een druk op de knop naar het midden van de baan. Ze plaatst een clip in een pistool met bruin handvat. Schiet. Het pistool steigert in haar hand. Ze kijkt vragend. Ik schud nee. Ze pakt een klein pistool met parelmoer handvat. Laadt. Vraagt. Ik pak het pistool. Richt. Schiet. De terugslag kneust de duim van mijn linker hand die ik verkeerd geplaatst heb. Ik heb geen idee of ik het papier met de man heb geraakt. C geeft me het grote pistool. Ik wil niet. Ik wil weg. Ik pak het grote pistool en schiet.

Terwijl C met een soort kanon gaten van drie centimeter doornee in het mannetje ragt sta ik achter haar. Naast de bak met lege hulzen. Zover mogelijk van alles weg. Op baan negen is een eng uitziende man bezig. Ik zie zijn dikke, rode nek met acne-putten, een zwart t-shirt met doodshoofd dat spant over een enorm brede rug, een zwarte pet met zilveren pin, boomstronken van armen, kleine varkensogen. Hij schiet met een groot zwart geweer. De knallen echoën door de baan. Mijn broekspijpen flapperen. Stofwolken verschijnen op de achterwand. De man kan eng goed schieten. Ik vraag me af waar de man voor oefent. Voel paniek opkomen.

Met de grote geweren wil ik niet schieten. Hoe stoer het ook is. Het bruine pistool is oké. Ik plaats een papier met normaal doelwit en schiet warempel vlakbij de roos.