Opgerokken

maart 6, 2019

In de etalage van de lederwarenzaak in het dorp zie ik een prachtige handtas staan. Ik twijfel, loop door, keer terug, denk waarom niet en trek de winkeldeur open.

De verkoopster is gretig. Ze pakt de tas voor me uit de etalage en geeft hem aan mij. “Zelf heb ik hem ook,” zegt ze. “Hij is van echt Italiaans kwaliteitsleer. En kijk eens, bij een druk jurkje kun je hem met de zwarte kant naar voor dragen en bij effen met de bonte kant.”

“Ken je Jan Janssen schoenen?” Ik zeg dat ik die ken. Sterker nog, ik draag ze op dat moment. “Oh,” zegt ze een beetje teleurgesteld, maar praat snel verder. “Ik zag Jan Janssen op een beurs toen ik deze tas droeg. Ik ken hem goed. Zo goed dat als ik met mijn man bij hem kom, ik zijn atelier in mag en mijn man niet. Jan Janssen vroeg aan me of het Italiaans fabrikaat was. Vanwege de perfecte stiksels in contrastkleuren. Dat kunnen ze alleen maar daar.” Ik kijk naar de tas. Op het rode leer zie ik rode stiksels. Op het gele leer gele. Misschien kijk ik niet goed.

“Daarna vroeg Jan of hij in mijn tas mocht kijken,” babbelt de verkoopster. “De binnenkant is blauw! Dan kun je je spullen zoveel beter vinden dan als hij zwart is.” “En zie je vlekken beter,” flap ik eruit. “Maar die zie je bij zwart ook hoor,” lacht de verkoopster een tikkeltje zuur.

Op het zwarte leer aan de achterkant van de 145 euro tas zie ik een kras van zo’n drie centimeter lang. Ik laat hem aan de verkoopster zien en vraag of ze nog een ander, krasvrij exemplaar heeft. Ze inspecteert de tas en meldt me dat het helemaal geen kras is, maar een oneffenheid op de koeienhuid. Ik kijk nog eens goed en zie niets anders dan wat er op mijn leren telefoonhoesje verschijnt als ik er eens flink met mijn nagel langs rats.

“Eigenlijk is deze oneffenheid een teken van de superieure kwaliteit van het leer,” gaat de verkoopster verder. “Bij goedkopere tassen zoals die daar”, zegt ze, wijzend naar een wat kakkineuze, zwarte, licht glimmende tas die vol met nerven lijkt te zitten, “is het leer opgerokken en volgespoten. En ja, dan zie je dit soort natuurlijke details niet. Onze huid heeft ook oneffenheden hè?” Ze wijst naar de rimpels naast haar ogen. Ik kijk naar haar onregelmatige tanden. Ik wil weg, maar ze laat me niet gaan. “Je zult altijd dit soort dingen vinden op deze tassen. Omdat het naturel is. Dikke huid. Niet opgerokken. Anders moet je maar een goedkope tas nemen als je dat niet mooi vindt.” Ik wil de tas al niet meer. Zeker niet van deze verkoopster.

“Laatst heb ik een echt leren bank gekocht,” blijft ze aanhouden. “Hij was heel duur. De verkoper wees me op wat jij een kras zou noemen, maar ik zei tegen hem dat ik nu wist dat het op echte kwaliteit ging, dat de koeienhuid niet opgerokken was. Ja, en toen zei de verkoper tegen me dat ik echt wel wat van leer wist.”

“Dank u,” zeg ik twee keer voordat ik naar buiten vlucht.

Thuis gekomen bestel ik uit puur chagrijn de tas online. Zonder oneffenheden, wordt me via de chat verzekerd.

Advertenties

In de mist van de morgen

december 13, 2018

mistvandemorgen


Maagd

november 10, 2018

“Als ik bloed op mijn penis krijg, van een vrouw, kan ik daar iets van krijgen?” De jongen kijkt bezorgd. We hebben het over HIV. En over seks tijdens de maandstonden. En over het eventuele bloeden van een gezonde vrouw tijdens ontmaagding. De jongen lijkt opgelucht en wil graag iets delen: “Ik kan zien of een meisje nog maagd is, mevrouw,” zegt hij breed grijnzend. “Aan hoe ze loopt.” Ik wil wel weten hoe dat dan is. “Nou, scheef in haar heupen.” Een blond meisje dat net heeft bekend dat ze nog nooit verliefd is geweest zegt dat zij het ook kan zien. “Als een meisje seks heeft gehad is ze boven aan haar benen ronder. Hoe heet een vrouw die gelooft ook alweer? Een non? Die hebben rechte benen. Omdat die maagd zijn. Echt mevrouw, ik kan dat zien.” Zo blijf ik leren.


Voorbehoedsmiddelen

november 9, 2018

“Welke voorbehoedsmiddelen kennen jullie allemaal?” vraag ik de groep Brusselse jongeren. “Dildo!” roept een jongen in trainingspak met een zwaar Frans accent. “Uh nou,” zeg ik, “van seks met een dildo kun je inderdaad niet zwanger worden, maar het is toch niet echt een voorbehoedsmiddel. Wie weet er nog een echt voorbehoedsmiddel?” “Vibrator!” roept dezelfde jongen enthousiast. Het was een toffe vorming.


Hetzelfde

november 3, 2018

In de Lidl aan de kassa. Een oudere mevrouw wenst de kassière een prettig weekend. “Hetzelfde,” antwoordt de kassière. “Hetzelfde,” antwoordt de oudere mevrouw daar weer op.


Echte liefde

september 19, 2018

“Wie van jullie denkt er dat echte liefde alles kan overleven?”
De tweedeklassers kijken me aan. Een jongetje met een blauwe trui steekt zijn vinger op.
“Het klinkt misschien wat raar mevrouw, maar ik denk niet dat echte liefde een natuurramp overleeft.”


Tijden veranderen

september 16, 2018

Vroeger.
– Sliep ik onder een laken en een deken.
– Had ik een leren schooltas zonder schouderriem.
– Gebruikte ik geen strippenkaart voor de bus omdat ik moest fietsen.
– Had ik één paar zomer- en één paar winterschoenen.
– Marcheerde ik mee tegen de kernenergie.
– Droeg ik mijn lange haar in een middenscheiding met speldjes aan de zijkanten.
– Mocht ik geen spijkerbroek omdat spijkerbroeken ordinair zijn.
– Had ik buitengewoon veel energie.
– Was ik bijna elke dag bang dat mijn moeder dood zou gaan.
– Werd ik snel verliefd.
– Schreef ik met een vulpen.
– Oefende ik handstand tegen de deur.
– Had ik een goedkope witte walkman.
– Droeg ik okergele beenwarmers.
– Had ik nog nooit van een avocado gehoord.
– Had ik een poezie-album.
– Was ik een paardenmeisje.
– Dronken we geen frisdrank maar oranje ranja.
– Was ik niet grijs.