Mededeling van minimaal nut

augustus 20, 2019

Het is kwart voor zes. Ik heb al gegeten. En voel me lamlendig. Ik kijk niet uit naar een avond laptop-Netflix op mijn bed, dus besluit ik een rondje te gaan joggen. In de tuin bekijk ik samen met T de nieuwe rozen en bespreken we de toestand van de oude rode roos uit Halsteren. Uiteindelijk zal het er toch van moeten komen. Ik vraag T om de achterdeur niet op slot te doen en vertrek.

Ik heb mezelf nog maar net aangezet tot een sukkeldrafje als ik uit een langsrijdend wit autootje een stem “Lopen joh!” hoor blèren. Al klinkt het meer als iets tussen “Loipen joh” en “Laupen joh” in als ik mieren zou willen neuken.

Tegen de blèrder uit de auto wil ik graag het volgende zeggen: “Je hebt er vast geen idee van hoe oelewapperig het is om – wellicht in beschonken toestand – vanuit de passagiersstoel van een klein wit autootje (iedereen weet dat bestuurders van witte bestelbusjes psychopaten zijn, dus god mag weten wat voor iemand de bijrijder van een kleine witte autobestuurder voor iemand is) naar een volslagen onbekende jogger “Lopen joh!” te gillen, anders had je je mond wel gehouden.”

Advertenties

Voordelen van de extreme hitte

juli 24, 2019

– Mijn haar krult beter
– De was is binnen een uur na het ophangen droog
– Trainen gaat beter omdat mijn spieren lekker warm zijn
– Ik gebruik eindelijk mijn nieuwe bank om op te slapen
– Het is lekker rustig op straat
– Er is genoeg licht om goede foto’s te maken
– Wollen dekens kunnen in de afgesloten auto een anti-mot hittebehandeling krijgen
– Tijdens het verschonen van mijn beddengoed hoef ik niet te worstelen met een tweepersoons dekbed en overtrek
– De duiven maken minder lawaai


Opgerokken

maart 6, 2019

In de etalage van de lederwarenzaak in het dorp zie ik een prachtige handtas staan. Ik twijfel, loop door, keer terug, denk waarom niet en trek de winkeldeur open.

De verkoopster is gretig. Ze pakt de tas voor me uit de etalage en geeft hem aan mij. “Zelf heb ik hem ook,” zegt ze. “Hij is van echt Italiaans kwaliteitsleer. En kijk eens, bij een druk jurkje kun je hem met de zwarte kant naar voor dragen en bij effen met de bonte kant.”

“Ken je Jan Janssen schoenen?” Ik zeg dat ik die ken. Sterker nog, ik draag ze op dat moment. “Oh,” zegt ze een beetje teleurgesteld, maar praat snel verder. “Ik zag Jan Janssen op een beurs toen ik deze tas droeg. Ik ken hem goed. Zo goed dat als ik met mijn man bij hem kom, ik zijn atelier in mag en mijn man niet. Jan Janssen vroeg aan me of het Italiaans fabrikaat was. Vanwege de perfecte stiksels in contrastkleuren. Dat kunnen ze alleen maar daar.” Ik kijk naar de tas. Op het rode leer zie ik rode stiksels. Op het gele leer gele. Misschien kijk ik niet goed.

“Daarna vroeg Jan of hij in mijn tas mocht kijken,” babbelt de verkoopster. “De binnenkant is blauw! Dan kun je je spullen zoveel beter vinden dan als hij zwart is.” “En zie je vlekken beter,” flap ik eruit. “Maar die zie je bij zwart ook hoor,” lacht de verkoopster een tikkeltje zuur.

Op het zwarte leer aan de achterkant van de 145 euro tas zie ik een kras van zo’n drie centimeter lang. Ik laat hem aan de verkoopster zien en vraag of ze nog een ander, krasvrij exemplaar heeft. Ze inspecteert de tas en meldt me dat het helemaal geen kras is, maar een oneffenheid op de koeienhuid. Ik kijk nog eens goed en zie niets anders dan wat er op mijn leren telefoonhoesje verschijnt als ik er eens flink met mijn nagel langs rats.

“Eigenlijk is deze oneffenheid een teken van de superieure kwaliteit van het leer,” gaat de verkoopster verder. “Bij goedkopere tassen zoals die daar”, zegt ze, wijzend naar een wat kakkineuze, zwarte, licht glimmende tas die vol met nerven lijkt te zitten, “is het leer opgerokken en volgespoten. En ja, dan zie je dit soort natuurlijke details niet. Onze huid heeft ook oneffenheden hè?” Ze wijst naar de rimpels naast haar ogen. Ik kijk naar haar onregelmatige tanden. Ik wil weg, maar ze laat me niet gaan. “Je zult altijd dit soort dingen vinden op deze tassen. Omdat het naturel is. Dikke huid. Niet opgerokken. Anders moet je maar een goedkope tas nemen als je dat niet mooi vindt.” Ik wil de tas al niet meer. Zeker niet van deze verkoopster.

“Laatst heb ik een echt leren bank gekocht,” blijft ze aanhouden. “Hij was heel duur. De verkoper wees me op wat jij een kras zou noemen, maar ik zei tegen hem dat ik nu wist dat het op echte kwaliteit ging, dat de koeienhuid niet opgerokken was. Ja, en toen zei de verkoper tegen me dat ik echt wel wat van leer wist.”

“Dank u,” zeg ik twee keer voordat ik naar buiten vlucht.

Thuis gekomen bestel ik uit puur chagrijn de tas online. Zonder oneffenheden, wordt me via de chat verzekerd.


In de mist van de morgen

december 13, 2018

mistvandemorgen


Maagd

november 10, 2018

“Als ik bloed op mijn penis krijg, van een vrouw, kan ik daar iets van krijgen?” De jongen kijkt bezorgd. We hebben het over HIV. En over seks tijdens de maandstonden. En over het eventuele bloeden van een gezonde vrouw tijdens ontmaagding. De jongen lijkt opgelucht en wil graag iets delen: “Ik kan zien of een meisje nog maagd is, mevrouw,” zegt hij breed grijnzend. “Aan hoe ze loopt.” Ik wil wel weten hoe dat dan is. “Nou, scheef in haar heupen.” Een blond meisje dat net heeft bekend dat ze nog nooit verliefd is geweest zegt dat zij het ook kan zien. “Als een meisje seks heeft gehad is ze boven aan haar benen ronder. Hoe heet een vrouw die gelooft ook alweer? Een non? Die hebben rechte benen. Omdat die maagd zijn. Echt mevrouw, ik kan dat zien.” Zo blijf ik leren.


Voorbehoedsmiddelen

november 9, 2018

“Welke voorbehoedsmiddelen kennen jullie allemaal?” vraag ik de groep Brusselse jongeren. “Dildo!” roept een jongen in trainingspak met een zwaar Frans accent. “Uh nou,” zeg ik, “van seks met een dildo kun je inderdaad niet zwanger worden, maar het is toch niet echt een voorbehoedsmiddel. Wie weet er nog een echt voorbehoedsmiddel?” “Vibrator!” roept dezelfde jongen enthousiast. Het was een toffe vorming.


Hetzelfde

november 3, 2018

In de Lidl aan de kassa. Een oudere mevrouw wenst de kassière een prettig weekend. “Hetzelfde,” antwoordt de kassière. “Hetzelfde,” antwoordt de oudere mevrouw daar weer op.