Kennis

november 24, 2017

Ik kan in het Russisch “open je mond” zeggen.
Ik ken het Inuit woord voor elleboog.
Ik weet dat een specht elke keer voordat hij tegen een boom klopt zijn ogen dicht doet.
Ik weet wat een kwispedoor is.
En een antimacassar.
Ik weet wat de hoofdstad van Madagascar is.
Ik ben goed in het dateren van vintage jurken.
Ik weet dat dolfijnen zich snel vervelen.
Ik kan kantklossen.

Ik ben een vat vol kennis.
Ik zal het nog ver schoppen in het leven.

Advertenties

Het leven in slow motion

november 11, 2017

Ik ben ziek.

Gisteren is mijn nieuwe Bose Soundlink Mini II aangekomen. Ik heb zo’n twee jaar lang getwijfeld over de aankoop, maar recentelijk dan toch de knoop doorgehakt.

Gisteren dus, zette ik de Mediamarkt verpakking op de keukentafel. Daarna ging ik naar bed.

Later die dag haalde ik de Soundlink uit de doos. Ik schoof een EU-plaatje op de stekker en verbond het snoer met de oplader. Daarna ging ik naar bed.

Vanochtend haalde ik de gebruiksaanwijzing uit de doos. En zette thee.

Daarnet heb ik Spotify op mijn iPad geïnstalleerd. Ik heb het gevoel dat ik al wel weer genoeg gedaan heb voor vandaag.


Zo’n dag

november 8, 2017

Ik rij over de expresweg richting werk. Een geel bord in de berm vertelt me dat er over drie kilometer een rijstrook afgesloten wordt. Ik rij tot in Antwerpen zonder een wegversmalling tegen te komen.

Op de radio hoor ik het nieuws van 10 uur aangekondigd worden. Ik leef in de veronderstelling dat het nog maar 9 uur is. De klok op mijn dashboard zegt 10 uur. De klok op mijn dashboard staat nog op zomertijd. Voor de zekerheid zet ik mijn telefoon aan. Die zegt dat het 9 uur is.

Ik rij Kipdorp op en hoor een piep uit mijn jaszak komen. Ik negeer het.

Klokslag 10 uur ren ik de trappen op naar de ruimte waar we intervisie hebben. Er is niemand. Ik vraag waar ik moet zijn. Ik word naar de zolder verwezen. Ik zet nog snel koffie, ren twee trappen af, ren drie trappen op, en zie niemand.

Ik pak mijn telefoon om mijn diensthoofd te bellen en zie een smsje. Verstuurd om 7 uur. Met de boodschap dat de intervisie vanwege ziekte is geannuleerd.


Vintage

september 5, 2017

In de vintage winkel merk ik dat de wat extravagantere stukken lonken. Vooral het Japanse nep-bonten topje en de Jean Charles Brosseau baret maken me meer dan blij.

IMG_6732 kopie


Paardjes

augustus 31, 2017

We hebben gegeten. Het is warm. Er komt nog een avondprogramma. Een paar collega’s besluiten te gaan wandelen. Ik ga mee.

Het is heerlijk om voor het eerst in twee dagen van het terrein van de Karmel af te zijn. We wandelen naar Kasteel Tillegem. Voor het kasteel staat een buxus-raster. Langbenige collega S springt over een haagje. Collega K springt achter hem aan. Collega L probeert het wat rustiger en blijft vast zitten op de buxus.

“Paardjes! We gaan paardjes doen!” wordt geroepen. Ik vond het vroeger al eng om te springen over brede dingen. Ik was altijd bang dat ik het niet zou halen. Of dat ik met een voet ergens achter zou blijven hangen. Ik besluit dat ik die angst achter me ga laten. Ik neem een aanloop op mijn vijftien jaar oude Birkenstocks en spring. Ik land, glij uit op het gras en kom hard op mijn rechter bil terecht.

Ik doe alsof er niets aan de hand is. We spelen paardjes.

In de auto van Brugge terug naar huis betekent gas geven pijn lijden. Mijn paardje blijft voorlopig op stal.

IMG_0467

Foto: Griet Vanhaevre


Vintage onzin

augustus 24, 2017

Als ik een vintage jaren vijftig rok tegen kom met een print die eruit ziet alsof hij met een grove kwast en net iets te weinig verf op de stof is aangebracht, en de rok ook nog de kleuren heeft die me terug doen denken aan mijn vroege kindertijd, dan ben ik verkocht. Dus toen ik niet één maar drie van dat soort rokken ontdekte op Marktplaats kon ik mijn geluk niet op. De rokken waren prijzig, maar ja, ze waren wel in mijn maat (38/40), dus besloot ik om – zoals mijn vader het zou noemen – mijn vintage kooplust te bevredigen.

De verkoopster klonk professioneel. Ze sprak me aan met “Vintage Collega” en bezigde correct Nederlands. Dat leek een goed teken te zijn. Toch was ik blij toen het pakketje ook daadwerkelijk arriveerde.

Ik pakte de rokken uit en schrok. De tailleband zag er wel erg smal uit. Na opmeten bleek dat de rokken een taille hadden van 60, 64 en 66 centimeter. In plaats van de 72 tot 80 centimeter die bij een maat 38/40 hoort.

Ik mail de verkoopster en ventileer mijn teleurstelling. Ze antwoordt dat dit soort rokken juist eenvoudig op maat zijn te maken en ik de taille kan verkleinen door meer plooien in de rok te creëren. Ik herinner haar eraan dat de rokken niet te groot, maar juist te klein zijn. Daar heeft ze ook een oplossing voor. Dan breng ik de rokken toch naar een kleermaker? Dat kost maar een paar euro en is heel eenvoudig. Ik wil geen vintage rok waar ik goed voor heb betaald naar de kleermaker moeten brengen omdat er een verkeerde maat is opgegeven. Daar is ze het niet mee eens. Haar dochter heeft een maat 38 en bij haar zaten de rokken goed. En het groter maken van de rokken is eenvoudig. Verder weigert ze nog te communiceren.

En ja, dan kun je niet veel meer als je via Marktplaats hebt gekocht.


Te vroeg

juli 14, 2017

Ik kom beneden in de ontbijtzaal. Ik zie olijfgroene vloerbedekking met bloemmotief, stoelen met groen en goud geruite bekleding, een Chinese vaas op een hoge houten pedestal, een eenzaam brandende kroonluchter. Ik zie geen ontbijt. Ik zie geen mensen.

Een man in oberoutfit komt een klapdeur uit en kijkt me verontschuldigend aan. “I’m sorry, breakfast only starts at seven,” zegt hij. Ik kijk hem wazig aan. Hij legt uit dat de chef nog niet begonnen is. Wie weet kan de chef wel wat eerder beginnen. Als ik een continental breakfast zou willen. Want dat is bij de prijs van het hotel inbegrepen. Er is al wel koffie. Denkt hij. Hij probeert de koffiemachine. De machine werkt.

Ik ga met mijn kopje koffie aan een grote ronde tafel bij het raam zitten. Ik kijk op mijn telefoon. Half acht. Nederlandse tijd.

image