Ingenting

mei 31, 2014

Ik kijk naar Scandinavische tv-series. Op mijn laptop. In mijn bed. Onder twee dekbedden. Zo hoef ik niet te denken. Ik kijk naar mensen die alleen maar acteren dat ze iets voelen. Mensen die doen alsof. Dat is op de een of andere manier geruststellend. En een pauze van de echte emoties.

Advertenties

Verdriet

mei 30, 2014

Hij hangt op mijn schouder. En huilt. Ik huil niet. Dan wel. Grote tranen. Zonder geluid. Ik kan me niet bewegen. Ik voel me eenzaam als nooit tevoren.


Confrontatietocht

mei 29, 2014

De opdracht is om je uitdaging te zoeken.

Ik lever voor drie dagen mijn gsm in. Ik drink geen alcohol. Ik lever mijn glucosemeter in. Ik ben drie dagen achtereen omringd door mensen. Ik begin met een grote blaar op mijn linker hiel aan een tweedaagse wandeltocht door de bossen. In de regen.

Ik had vast nog veel meer kunnen doen. Meer van mezelf kunnen eisen. En dat zonder moeite kunnen opbrengen. Omdat alles in het niet valt bij de grote leegte die sinds twee weken in me is.


Confrontatietocht

mei 25, 2014

De rugzak is ingepakt. Ik heb hem nog niet getild. Mijn waterdichte wandelschoenen staan klaar. Ik heb er nog niet vaak op gewandeld. Ze zijn wat krap. Ik voorzie blaren. Ik gooi mijn cowboylaarzen in de achterbak van de auto.

Er wordt regen afgegeven. Ik verwissel de cowboylaarzen voor rubber laarzen. Pak mijn regenjas in. En mijn regenbroek. En het meriniowollen jack waarin mijn moeder het comfortabel warm had.


Waarom huil je niet?

mei 24, 2014

“Kijk, die durft tenminste haar emoties te uiten,” hoor ik als er iemand huilt. Ik vraag me af welke emoties geuit worden. “Die laat zichzelf zien,” klinkt het. Ik zie alleen tranen. Verder reikt mijn blik niet.

Ik weet niet waarom iemand huilt. Ook niet op een uitvaart. Er wordt klakkeloos aangenomen dat het verdriet is om de overledene. Vanuit liefde. Vanuit gemis.

Als ik huil weet ik niet precies waarom. Als ik huil verdenk ik mezelf allereerst van zelfmedelijden. Ook op een uitvaart. Alsof ik van buitenaf naar mezelf kijk en die vrouw zielig vind. Al zie ik mezelf dan niet als vrouw, maar als kind. Dat is nog zieliger. Dus huil ik harder. Of ik huil uit verbazing. Of omdat anderen huilen. Of uit frustratie. Woede. Angst.

Ik heb liever dat niemand mijn tranen ziet. Dat niemand etiketten op mijn emoties plakt. Dat het kind binnen blijft. Dus dring ik mijn tranen zoveel mogelijk terug.


Confrontatietocht

mei 23, 2014

De rugzak staat klaar. Ik kijk er met argusogen naar. Ik heb het niet op rugzakken. Binnen de kortste keren krijg ik, als ik ze draag, pijn aan mijn sleutelbeenderen. Het rugzakje met mijn plastic fototoestel kan ik niet langer dan zo’n twee uur hebben. Deze rugzak uit vervlogen tijden weegt zonder inhoud al heel wat. Ik hoop maar dat de buikriem mijn sleutelbeenderen zal ontlasten.

Gelukkig ben ik in het bezit van een lichtgewicht slaapzak. Zo een die ritselt bij elke beweging die je maakt. Ik prop hem in een compressiezak. Vervolgens ga ik op de compressiezak liggen om hem met aantrekkoorden kleiner te maken. Ik probeer het pakket in het slaapzakcompartiment van de rugzak te krijgen. Ik faal. Ik ga nogmaals op de compressiezak liggen. Snoer nog strakker. Herinner me gevloek en frustratie uit de vervlogen tijden. De zak past. En de rits sluit.

Ik til de rugzak op. Vind hem zwaar. Morgen laad ik de rest van mijn spullen wel in. Voor vandaag is het genoeg.


Moe

mei 22, 2014

Ben je al eens zo moe geweest dat je er misselijk van wordt? Zo moe dat je niets meer voelt? Dat je vanbinnen helemaal leeg bent? Ben je al eens zo moe geweest dat je niet meer goed kunt kijken? En dat niets je meer kan schelen?

En dat je toch niet kunt slapen?