Groei

Fijn om de moestuin te zien groeien. Om groene sprietjes met twee blaadjes tussen de kluiten uit te zien komen. En te weten dat ik dat veroorzaakt heb.

Vanochtend keek ik iets kritischer naar de nieuwe plantjes en zag dat ze ook groeiden waar ik niets heb gezaaid. Ik vermoed dat het overgrote deel van de scheuten niet veel meer is dan onkruid dat mijn gewoel in de klei en gegieter zeer apprecieert.

Ochtend in de buiten

Ik ben vroeg wakker. De zon schijnt. De lucht is strak blauw. Ik drink koffie op de tuinbank. Naast me rekt een kip zijn nek en springt naar een laaghangend pruimenboomblaadje. In de wei staan paard en pony rustig te grazen. Op het land van de buurman dartelt een haas.

Uit mijn moestuin-heuvelruggen groeien heel kleine plantjes. Uit de gisteren begieterde klei komen in de felle ochtendzon minuscule dampwolkjes. Ik pak een spitvork en ga aan de slag.

Communicatie

Ik rijd mijn oom naar de boot. Hij zegt: wat zijn er hier veel bomen. Prachtig. Ik zeg: deze weg is een uitzondering, Zeeuws Vlaanderen is redelijk boom-arm. Hij zegt: Ja,ja, Zeeuws Vlaanderen is boom-rijk ja. Prachtig, die schaduw op de weg.

Ongeloof

Na het optreden komt een blonde man van een jaar of 35 op ons afgelopen. Hij lijkt geëmotioneerd als hij zegt dat hij de voorstelling klasse vond. Hij kijkt me diep in de ogen en geeft me drie kussen op de wangen. Ik denk eerst: moet ik deze man kennen? Daarna denk ik: is hij misschien geestelijk gehandicapt? Ik loop achter hem aan en geef hem een ansichtkaart van de act. Hij pakt mijn hand tussen twee van de zijne en dankt me zacht maar intens. Waarom kan ik hem niet gewoon geloven?

Toeschouwer

We waren in het overvolle Vondelpark om MasTango door te lopen. Ik moest het doen met een boompje in plaats van een mast. P speelde op zijn akoestische gitaar. We sloten ons op in onze eigen Joaquin-en Rosita-wereld en italiaanden de act, wat betekende dat P MasTango speelde en ik in mijn roze jurkje wat rond de boom kronkelde.

Toen we klaar waren kwam er een jongeman in hardloopkleding op ons af gelopen. Hij complimenteerde ons met de act en zei: “Hij krijgt haar pas als hij zichzelf is hè? Als hij niet meer agressief zijn best doet. Zo gaat het in het echte leven ook.”

Hij heeft gelijk.

Fotografie: Jolanda Haven

Siesta

Ik lig wat op een Amsterdamse bank en maak me nergens druk over. Ik luister naar luie zomergeluiden. Later moeten we nog een MasTango-doorloop doen voor de optredens van komende zaterdag tijdens de IJssel Theater Fietstocht. Maar dat is later.

Docent

Ik hoor vertellen over een docent die alles al weet. En die daarom niets meer kan leren.

Ik hoor vertellen over een docent die liever de frontale aanval kiest dan een moment in te lassen voor zelfreflectie.

Ik hoor vertellen over een docent die beter weet wat een model voelt dan het model zelf.

Ik hoor vertellen over een docent die zonder daarvoor om toestemming gevraagd te hebben een telefoongesprek met een model opneemt en het daarna voor derden af wil spelen.

Ik heb een beetje medelijden met hem.

Delen

Ze kan niet veel meer. Is continu moe en weegt minder dan 40 kilo. Daarom is er snel-klaar-eten. Lekker vond ze de zalmsoep uit een zak, maar is een beetje teleurgesteld als T niet proeft. Vanavond wordt er verse pasta gegeten en aubergine-saus voor twee dagen gemaakt. Zegt ze dat T dat misschien ook wel lekker vindt en hij wat bedoeld is voor dag twee op kan eten. Als je niet uitkijkt geeft ze alles weg, gewoon omdat ze het fijn vindt een ander te zien genieten.

Toen ik klein was had mijn vader van een kennis verse vijgen gekregen. Fascinerend vond ik het dat die vruchten sappig en zoet waren en in niets leken op de gedroogde variant. Ik rende met een vijg naar buiten om een vriendinnetje te laten proeven. En kreeg daarvoor een flinke uitbrander.

Tuinieren

Na een weekje spitten, pollen uitkloppen, kluiten verkruimelen, stenen opgraven en onder de boom gooien, harken en schoffelen begin ik het werk in de moestuin leuk te vinden. Dat is niet helemaal waar. Het resultaat vind ik leuk en omdat dat het resultaat is van zwaar werk is het werk, vooral in retrospect, ook leuk.

Ik heb tuinhandschoenen gekocht.

Voor zaaien zijn ze niet echt handig. Misschien omdat ik niet weet hoe je moet zaaien. Ik doe wat ik denk dat goed is. Ik maak heuvelrijen waar ik om de tien cm op een vingerlengte diepte wat zaadjes stop. Dat is nog best lastig omdat het zaaigat zo goed als meteen weer afbrokkelt en volloopt met aarde. Na twee rijden ingezaaid te hebben bedacht ik dat als de zaadjes plantje worden, het met z’n tienen in een gaatje – zoals bij de pastinaak – wellicht wat krap wordt. Bij de schorseneren, die trouwens graag zanderige en goed losgemaakte grond hebben – geen van beide kan ik ze bieden – ben ik overgegaan tot het maken van een soort zaaigootje over de heuvelrug. Ik doe maar wat.

Ik heb nu drie van de zeven zakjes met zaden in de grond zitten. De zaden natuurlijk, niet de zakjes. Dat betekent dat ik nog minstens zo’n stuk als dat wat ik nu heb bewerkt moet ontginnen. Geeft niks. Het hoeft ook niet allemaal in één keer.

Elke week koop ik nu een vast plantje voor in de tuin. Vooralsnog zijn het kruidenplantjes, maar ik wil ook graag bloemen. Alleen moeten het meerjarige en onderhoudsarme planten zijn. Ik heb geen idee wat er mogelijk is. De plantenman, woensdag op de markt, zal me vast kunnen adviseren.

Intussen staan de tuinspullen klaar voor nog heel wat graaf- en schoffel-plezier.

Weg

Ik kom binnen met de krant en zie meteen dat het niet goed met haar gaat. Ze heeft slecht geslapen zegt ze. Die darmen. Ze is doodmoe zegt hij. Hij heeft ook niet goed geslapen. Pijn aan zijn net geopereerde knie en koorts. Hij zegt dat zij minder moet doen. Hint naar mij dat ik meer moet doen. Dat wat ik doe niet goed is, want dat is het nooit. Hij zegt: kijk ons eens, twee dutsen. Hij zegt: wij kunnen weg, hè mam.

En jurken

En jurken

Vintage jurken

 

Meid

Ik moest weg. Boodschappen doen en toch maar weer naar de chiropractor. Maar ik kon niet omdat een witte bestelbus – ik las eens dat alle witte bestelbussen bestuurd worden door psychopaten – de pad blokkeerde. Ik ging de boerderij binnen waar net een been-buig-apparaat geplaatst werd door een kale Vlaamse kinesist. Meneer zou zo vertrekken. Ik zei daarom niets van de versperring, wachtte tot de man goed en wel terug in zijn bus zat en toog, in mijn zomerse roze 1-euro-jurkje en hooggehakte vintage laarzen, naar de schuur om mijn auto te halen. Ik werd ingehaald door de bestelbus. De kinesist draaide zijn raampje naar beneden en zei: “Èn ze daddal gezegd tegen u da je een eel mooie meid ben?”

Kraus

Sinds tante G het over “Famous Kraus” had heet een fazant een kraus en heet tante G tante Kraus. Dat laatste natuurlijk alleen achter haar rug. En dat de correcte vertaling van “grouse” korhoen is wordt gemakshalve genegeerd.

Elke ochtend, om kwart voor vijf, word ik wakker gemaakt door een kraus. Eerst fladdert hij luidruchtig met zijn vleugels en maakt zo een hard vvvroefvvvroef-geluid. Daarna krijst hij herhaaldelijk. Ook hard. Zodat ik zeker goed wakker ben. Fazant klinkt veel te beschaafd voor zo’n fucker.

Moestuin

Ik vraag hoe ik het aanleggen van een moestuin aan moet pakken. Hij zegt dat hij alleen ervaring heeft met siertuinen. Ik zeg dat dat alvast veel meer is dan mijn ervaring. Hij zegt dat siertuinen en moestuinen twee totaal verschillende dingen zijn en tikt met zijn vinger tegen zijn voorhoofd.

Ik zoek in de schuur en vind een spa, een spitvork en een hark. Ik loop naar mijn tuin en zie dat het onkruid ziek-geel van kleur is. Doodgespoten. Niet door mij. Het lijkt me niet erg gezond om in de gifgrond te gaan zaaien. Soit. Dat stadium heb ik nog lang niet bereikt.

Ik ga aan de slag met de spitvork. Stuit op talloze stenen die ik, als ze boven komen, onder de boom voor mijn voordeur gooi. Ik trek giftige pol na pol uit de grond. Ik vind scherven van kopjes. Ik ontbloot vette wormen. Ik vind een klein bot. Een kat?

Ik drink een kopje espresso op mijn tuinbank. De omgewoelde plek ziet er pathetisch uit in de grote dode jungle van mijn achtertuin. Ik doe mijn trui uit en werk verder met de spitvork. En met de hark. Ik gooi de pollen op de mesthoop. Er zijn mensen die dit werk leuk vinden.

Niet

Ik moet trainen en ik doe het niet. Ik moet de moestuin omspitten en ik doe het niet. Ik moet vast nog veel meer dingen doen die ik vandaag niet ga doen. Ik zet een kopje koffie.

Olijfboom

“You look like an olive tree.”

De lus gebruiken aub

Mijn vader praat met mijn nicht en mijn moeder. In het bed naast hem ligt een 93-jarige Engelsman. De man vraagt wie ik ben. En of ik zijn bed hoger kan zetten. Mijn vader vertelt dat de man RAF-piloot is geweest. Een verpleegster helpt hem een betere houding te vinden. Hij reikt naar haar borst. Mijn nicht en haar vriend vertrekken. De Engelsman vraagt wie ik ben.

Mijn vader eet zijn boterhammen. De Engelsman vraagt waar Jill is. De overbuurman van mijn vader wordt door één van zijn zonen naar het toilet gebracht. De hele kamer hoort hem pruttelen. De zoon haalt zijn vader weer op en trekt door. Mijn vader wordt aan een knie-buig-apparaat gekoppeld. De Engelsman zegt dat ik eruit zie als een olijfboom.

Reinaert

Vacht vol stof. Bek continu opengesperd. Staart in eeuwige erectie. Tussen kast en plafond geklemd. Dat moet de hel zijn.

Bloemen

Ook in de stad zijn er bloemen te vinden.

Zoals in Gent.

Waar ze groeien

op hekken

voor ramen.

Spanning

In de badkamer van het hotel loopt een elektriciteitsleiding van het stopcontact naar de lichtschakelaar. Om de leiding mooi horizontaal te kunnen laten lopen is er een stuk van de schakelaar afgezaagd.

Gelukkig hangt in dezelfde badkamer een brandblusapparaat.

Of nee, het is een zeepdispenser.

Wachten

Zeven keer per dag optreden is zwaar, maar goed te doen. Wat veel moeilijker is is de acht uur wachten om de optredens heen.

Audi-rijders en de doeken

Je kunt niet jong genoeg beginnen.

Ontbijt

Ik krijg mijn ontbijt aan een tafeltje half onder de toog en met mijn rug naar het raam. De rest van de eetzaal is gereserveerd voor een grote groep wandelaars. Gelukkig heb ik mijn muesliboterham en Vlaamse oliebol al naar binnen gewerkt en zit ik aan de koffie als de groep binnen komt. De wandelaars zien er meer uit als eters dan als sporters. Ze persen zich langs mijn tafel. Een van de mannen doet me aan mijn oude leraar Nederlands denken. Arrogant, haantje de voorste en vals-joviaal. Hij blijft een tijdje vlakbij me staan en hangt zijn billen zowat over mijn tafelrand. Hij kraait dat er nog iemand in de groep een plaske moest doen en dat ze nog ergens een pot vandaan moesten halen. Ik drink snel mijn koffie op en maak me uit de voeten.

De Audi R8

De optredens van dit weekend zijn in de vers geopende Audi-garage van Halle. Mijn doeken hangen naast het juweeltje van de showroom, een supersonische Audi R8 van – heb me laten vertellen door een likkebaardende man – 130.000 euro. Ik kijk naar de Audi en de opgewonden mannen erin en eromheen.

Ik zie een dikke auto met een kofferbak waar maar net iets meer in kan dan in de door Easy Jet toegestane handbagage. Achter de superdeluxe bestuurdersstoel en passagiersstoel is alle ruimte ingenomen door de motor, die, dat geef ik toe, erg mooi kan brommen. Mijn mast zou er alleen in vijf stukken in passen. Misschien.

Voor de act was besloten de muziek uit de R8 te laten komen. Jammer genoeg zijn de boxen van de auto niet superdeluxe. Ik kon de eerste vijftien seconden van de act niets horen en moest op de gok mijn doeken in, hopend dat ik nog een beetje goed getimed uitkwam als het geluid aanzwol.

Bij het tweede optreden van vandaag was de accu van de R8 plat. Zelfs terwijl hij aangesloten was op het elektriciteitsnetwerk van de showroom kon hij het niet aan om de radio spelende te houden.

Ik ben blij met mijn bescheiden Corsa.

Mama van de baas

 

Er komt een volkse Vlaamse de kleedkamer ingelopen. “Ha, schmink!” zegt ze. “U gaat de kindjes schminken.” Ik vertel haar dat dat vandaag niet mijn rol is. En dat de kleedkamer eigenlijk niet toegankelijk is voor publiek. “Ik ben de mama van de baas. Van mij zult u de hele dag en ook nog morgen last hebben,” is hierop haar antwoord.

Na de derde act komt ze me een dikke proficiat wensen. Na de vijfde krijg ik een opgestoken duim.

Op hotel

In het Vlaamse achterland. Hotel restaurant taveerne. Vriendelijke mensen, kamer met foto van jongen van bosuil. Boven het cafe. Zonder geluidsisolatie. Ik krijg straks een kamer een verdieping hoger. Terwijl ik de hele badkamer al natgespetterd heb. En mijn wc-papiertje niet doorgetrokken kreeg. En al wijn heb gedronken uit het plastic tandenborstelglas.

Ik zie dat er met moederdag een buffet met muziek en dans is. Dat mis ik dan maar mooi.

Actie

Ik lig te slapen als mijn telefoon gaat. Ben hem gisteren vergeten uit te zetten. Ik luister naar het seventies melodietje dat beneden uit mijn jaszak klink. Hoor de piep van een bericht. Negen uur is niet een tijdstip waarop ik vaak gebeld word. Dus ik hijs mezelf uit bed en ga kijken wie me nodig heeft.

Vanaf dan komt mijn leven in een stroomversnelling. Een last minute optreden voor het weekend. Zeven doekenacts per dag. Twee dagen achter elkaar. Nieuwe muziek. Choreo maken, bedenken welke materialen mee moeten, CD branden, route plannen. Zorgen dat ik om 15u in Halle ben.

Doffe klap

Ik zit in mijn bed te lezen. Het is avond, een uur of half elf. Het raampje bij mijn hoofdeinde staat open. Ik hoor een auto over de weg rijden, een doffe klap en niets meer. Het voelt eng. Ik trek een broek aan en ga naar buiten. De nacht is warm. De maan schijnt. Ik zie de schaduwen van het paard en de pony op het platje naast de boerderij. Ik loop de oprijlaan op. In de wei lichten lammetjes wit op in het maanlicht. Ik zie geen koplampen, geen achterlichten. Niets. Hoor niets. Een auto komt aanrijden uit de richting van het dorp. Ik tuur naar de stukken weg en berm die door de koplampen verlicht worden. Niets.

Ik loop niet helemaal door naar de weg maar ga weer terug naar mijn huisje. Door het raam van de boerderij zie ik mijn ouders praten aan de keukentafel. Ik denk een man te zien, vlak bij huis, maar het blijkt een schaduwcombinatie van bomen en struiken te zijn. Weer binnen schuif ik de knip op de deur.

Vanochtend loop ik naar de brievenbus om de krant te halen. Aan het begin van de oprijlaan staat een takelwagen met een autowrak erop. Twee mensen rapen losse wrakstukken op. Ik zie geramde bomen en verwrongen schapengaas. Er ligt een box van een autostereo-installatie in de greppel.

Ik hoor dat de bestuurder het ongeluk overleefd heeft. Er zat een engeltje op zijn schouder. Een kameraad heeft hem vanochtend naar het ziekenhuis gebracht. Niemand heeft hem gezien, zo ver lag de auto in de greppel. Het ruikt niet kosher.

Benen

Ik ben al dagen niet vooruit te branden. Lethargie is het sleutelwoord. Het liefst zou ik uren achter elkaar in mijn bed lezen en dvd’s kijken. En een beetje internetten.

Vandaag moest er getraind worden. In de mast. Ik dwong mezelf goed op te warmen en klom de mast in. Als een speer. Ik dacht: maar dit is toch altijd veel zwaarder? De rest van de training ging ook prima. Er school ongekende kracht in mijn benen. Dat geeft hoop voor het verhuisdozen sjouwen dat morgen op het programma staat.

Geest

Ik laat mijn pas in de betaalautomaat zitten na het tanken. Ik vergeet Rosita’s MasTango-tasje bij een optreden en moet helemaal terug naar huis rijden om het halen. Ik speel mijn statief kwijt. Ik misleg mijn autosleutel, bel de wegenwacht omdat ik denk dat hij in de auto ligt en vind daarna de sleutel terug.

Ik denk aan de oud-leraar die zijn bibliotheekboeken in wilde leveren bij het postkantoor. Aan de tante die een tukje ging doen terwijl ze spekjes op het vuur had gezet. Aan de vader die aan zijn zoon vraagt of hij met die leuke vrouw – de zoon’s dochter en de man’s kleindochter – gaat trouwen.

Vintage jurken

Huiskamerconcert

Het gaat niet goed met mijn moeder. We maken ons zorgen waardoor angst de overhand krijgt en de toekomst zwart lijkt.

Vanavond geeft P, speciaal voor mijn moeder, in haar eigen huiskamer een klein gitaarconcert. Mijn moeder geniet. Op haar gezicht verbazing en ontzag. In haar houding alertheid. In haar ogen tranen. Na afloop omhelst ze P. Een klein, fragiel vrouwtje met een brede lach. Haar armen om het middel van die lange man.

Ik weet niet waarom ik zo moet huilen.

 

Uit de tijd

Terwijl de peperdure benzine in mijn tank loopt kijk ik naar de afbeelding op pomp nummer twee. Stationsfinder zegt de titel. Het plaatje doet me denken aan een doolhof en aan de afbeelding op mijn Easy-Jet-boarding-pass die ik boven een scanraampje moest houden om een klaphekje op vliegveld Zaventem openen te laten zwaaien. Misschien moet ik toch eens een scan-chip in mijn voorhoofd laten bouwen die de vertaling van het doolhof-plaatje door kan seinen naar mijn hersenen.

Cirkel rond

Ik ga naar de chiropractor met last van mijn onderrug en een blokkade bij het voorover buigen. Een slagerachtige man kraakt enthousiast mijn nek, middenrug en onderrug en verklaart dat mijn bekken scheef stond. Na de behandeling heb ik bij elke ademhaling pijn in mijn middenrug. Een lieve mevrouw kraakt middenrug en nek, verklaart dat mijn bekken instabiel is en zegt dat ik wel mag fietsen maar niet trainen, springen of met gekruiste benen zitten. Na de behandeling heb ik pijn in mijn lies en blokkeert het linker heupgewricht. De slagerachtige man kraakt middenrug en nek, verklaart dat mijn nek vast zat en daardoor mijn links/rechts verstoord was, zegt dat door bergen op fietsen er iets verkeerd kan zijn geschoten en wuift me de behandelkamer uit. Ik heb last van mijn onderrug en een blokkade bij het voorover buigen.

Als

Als ik  niet volledig afgepeigerd zou zijn van een dagje Antwerpen en het slepen met een karrenvracht vintage jurken en als ik louvreluiken zou hebben zou ik ze zeker schoon willen maken met zo’n handige huishoudhulp.

Vraagteken

Ik heb geen tv. Ik luister zo goed als niet naar de radio. Mijn leven sluit niet naadloos aan op het gebeuren in de buitenwereld. Met de regelmaat van de klok verschijnt er een vraagteken op mijn voorhoofd als ik me buitenshuis begeef. Zoals laatst, toen ik in een wachthokje op het station deze mededeling las.

Zweeds borduren

Een vogel met heuse veren, poten en een lading vliegjes voor z’n neus.

Prijsvraag

In de slaapkamer van het appartement waar ik logeer hangen zeven werken. Ze zijn in de jaren 80 gemaakt door de binnenhuisarchitect die het hele appartement inrichtte. Wie weet wat de samenhang tussen de werken is en dat goed kan motiveren wint een reep stevia-chocolade.

Op de fiets

Geen internet, niet bellen of smssen. Andere omgeving. Andere taal. Ander weer. Rust.

Voor ik het doorheb zit ik op een racefiets en stamp met een hartslag van boven de 160 slagen per minuut een berg op. In mijn hoofd is er plaats voor niets anders dan het halen van de volgende bocht. En de bocht erna. Ik kan me opeens voorstellen hoe wielrennen verslavend kan zijn.

 

Trein

Ambiance

Gelukkig is er ook ‘s nachts op het vliegveld van Nice nog heel wat te beleven.

Vogeltje

Net als ik uit de auto stap trekt ze de gordijnen van voor haar slaapkamerraam. Haar ogen vliegen wijd open, nog eens vergroot door haar bril. Ze zwaait, in haar enthousiasme, met twee handen tegelijk en grijnst breed. Als ik haar in de keuken omhels lijk ik lucht met broze botten vast te houden. Het is alsof ze elk moment weg kan vliegen.

Op reis

Vol goede moed vertrok ik van Gent Sint Pieters.

En kwam in plaats van om negen uur ‘s avonds om drie uur ‘s nachts aan in Nice.

Niet de tijd voor openbaar vervoer.

Dus lag ik op de enige plek waar geen armleuning mijn ribben zou kraken en gebruikte ik mijn tas als hoofdkussen.

Om drie uur later op de bus te stappen.

Sterk

In Ieper was het winter. Kindjes droegen wollen mutsen, volwassenen gewatteerde jassen en soms zelfs handschoenen. Wij speelden MasTango in onze 26 graden kostuums. En voelden ons beresterk.

Energie

De auto heeft in de zon gestaan en is lekker warm als ik naar Ieper vertrek. Ikzelf ben wat minder lekker. Slap en onrustig. Bang iets vergeten te zijn. Ik kan me niet voorstellen de dag erop drie keer MasTango te zullen spelen. En de dag daarop nog eens. Last van een blokkerende wervel waardoor ik elke ademhaling in mijn rug voel.

Net vertrokken zet ik de auto aan de kant om te controleren of ik het doek wel mee heb waarmee de mast tussen de voorstellingen door bedekt wordt. Het doek is er. Ik rij. In de zon.

Vlak voor Ieper maak ik een bocht en lijkt er frisse wind door de auto te waaien. Opeens is alle slappigheid weg en zie ik de optredens helemaal zitten. Vol goede moed rijd ik Ieper binnen. En bedenk dat ik Rosita’s handtas met de foto en brief van Maurice, hartjes, poederdoos en lippenstift niet bewust in de auto heb gedaan. Ik zet de auto aan de kant en controleer. Controleer nog eens. Ik uit wat alarmkreten, bel P en begin aan de terugweg. Niet meer slap, niet meer onrustig, en vol goede energie.

Belgisch bier

Ieper

De ratelspanners zijn gesmeerd, de rondstrops bij elkaar geraapt, de carabiners zitten netjes in een geel katoenen zakje, de mast is vet-en vuil-vrij gemaakt, hartjes zijn geknipt, promotiekaarten zitten in doos, kostuums zijn ingepakt, beautycase is nagelopen, checklist is gecheckt en doublechecked. We zijn klaar voor Ieper.

Port

Ze is thuis uit het ziekenhuis. Het was kantje boord maar ze is er doorheen gekomen. Ik ga langs en we drinken een portje. Ze wordt gebeld. Zegt schenk jezelf nog maar een drankje in. Ik praat intussen gezellig in de keuken met een vriend. Als ze me, later op de avond, nog een drankje aanbiedt zegt haar man dat dat belachelijk is. Drie drankjes kan niet. Ik sta op en ga onmiddellijk weg, port onaangeroerd. Ik zie haar grote trieste ogen.

Spetteren

Zaterdag wordt het negen graden. Mijn mast is van rvs. Mijn jurkje is bloot. Mijn heupen staan scheef.

Zaterdag staan we met MasTango in Ieper. De eerste van het seizoen. Organisatoren van straattheaterfestivals komen kijken. En agenten. We hebben de afgelopen dagen serieus gerepeteerd. We moeten spetteren. Dat gaan we ook doen.

Fotografie: Geert Fotografeert

Beroep of hobby

Ik heb net mijn kleren weer aan als een van de tekenaars naar me toe komt gelopen. Hij glimlacht vriendelijk en zegt: “Mag ik u iets vragen? Is dit uw beroep, of is het hobby?”

Fotografie: Louis Haagman

Blauwe deur

Ik was een jaar of acht en deed mee aan de avondvierdaagse. Vier avonden achter elkaar verzamelen op het parkeerterrein van de Albert Heijn tegenover het ziekenhuis en daarna in optocht de polder in. Elke avond, vlak voordat ik me bij mijn groep voegde, ging ik voor de lichtblauwe deur aan de achterkant van de Albert Heijn staan en zwaaide ik naar het ziekenhuis. Ik wist dat ergens in dat gebouw, achter één van de vele ramen mijn moeder stond en dat ze terug zwaaide.

In de doos?

Behandeling

Ook hij draagt een witte jasschort. Ziet eruit als een student. Blond haar, blauwe ogen, emotieloos gezicht. Hij is in de plaats gekomen van mijn zwangere osteopate. In het begin van de sessie werkt hij op de manier die ik gewend ben. Dan zet hij zijn harde vingers aan beide zijden van mijn strottenhoofd. En drukt. De tranen springen in mijn ogen. Ik grijp zijn polsen. Hij houdt vast en maant me rustig te blijven. Ik kronkel. Hij vraagt of ik problemen heb. Emotionele problemen. Ik antwoord ontkennend. Zeg dat het juist goed met me gaat. Hij zegt dat ik wel problemen heb. Ik zeg van niet. Hij zegt van wel. Ik zeg oké, als jij het wil. Hij zegt dat hij me op deze manier niet kan behandelen. Dat ik niet meer terug hoef te komen als ik mijn problemen niet onder ogen wil zien.

Gekraakt

De chiropractor ziet eruit als een slager. Een beer van een kerel met een witte jasschort. Hij legt me tussen twee handdoeken op een behandeltafel. Hij meet, kneedt, trekt en kraakt. Hij geeft bevelen. Hij matst me bij het afrekenen. Als ik vertrek staan mijn heupen weer recht en is mijn ene been niet meer vijf centimeter langer dan het andere.

Scheve jurken

De volgende keer dat ik jurken fotografeer moet ik toch iets beter kijken of de camera recht staat.

Cijferlucht

Ik heb een gek soort cijferblindheid. Vooral bij het intoetsen van cijfers, op computer of rekenmachine, druk ik irritant vaak op verkeerde knoppen. Of kijk ik in een rij van cijfers een plek te hoog of te laag. Het maakt het maken van facturen een vervelend en langdurig karwei, waarbij fouten nooit uitgesloten zijn.

Ik denk stiekem dat de oorzaak ligt op de middelbare school. Nadat ik heel wat wiskundelessen had gemist vanwege ziekte kreeg ik bijles van een heel capabele, maar abominabel uit zijn mond stinkende leraar. Eén op één. Met zijn ontstoken parodontitis-tandvlees zat hij naast me in de schoolbank. Hij legde, walmend naar beerput, wiskundige problemen uit, terwijl ik me concentreerde op elke ademhaling, er pijnlijk van bewust dat ik die halitose-lucht keer op keer mijn lijf in zoog. Plaats voor cijfers was er niet meer.

Voorjaar

Het was zonnig en ik had nog heel wat jurken te fotograferen. De koude wind bleek achteraf nog veel kouder dan tijdens. Met ijshanden lees ik een thriller.

Koud

Buiten schijnt de zon en ik zit rillend binnen.

Avondjurk

Mooi weer. Zon. Tijd om buiten bezig te zijn. Dus ga ik vintage jurken fotograferen. En vraag me af waarom ik nooit een avondjurk draag.

 

Goede dag

Zon, espresso, chocoladetaart, vrienden. Veel vintage kleding en koffers. Vakantieplannen. Vrolijke mensen op straat. Het ondergoed schijnt alweer door de bovenkleding heen. Een Turkse vrouw belt handsfree door haar gsm tussen hoofddoek en haar te klemmen. Het wordt zomer.

Barbaren

Ik kom binnen met mijn matrasje en fleece-deken en zoek de werktafel die ik de vorige les als podium kon gebruiken. “Je mag op de grond,” deelt de kunstleraar mee. Ik trek een witte kubus uit een hoek en begin, na overleg met de twee leerlingen van de avond, met korte poses. Er wordt weer thee en koffie rondgebracht. Te vroeg. In de pauze drink ik lauw water. Niemand praat met me. Ik hang wat op de kubus.

De kunstleraar komt naar me toe en zegt dat hij me wil fotograferen voor een beeld dat hij wil maken. Dat hij dan ook mee zal betalen. Ik moet, nog steeds in mijn pauze, naakt voor een spiegel gaan staan en een houten nep-pistool onder mijn kin houden. Alsof ik me door mijn hoofd wil schieten. Ik doe wat me gevraagd wordt. Ik zeg niet dat hij me heeft ingehuurd en hij me sowieso moet betalen. Ik zeg niet dat de kostenverdeling die hij met zijn leerlingen afgesproken heeft niets met mij te maken heeft.

Na de pauze neem ik een liggende positie in. Niemand schenkt aandacht aan me. De kunstleraar ziet me toevallig en zegt “Ik zie dat jullie weer kunnen beginnen.”

Een hip geklede jongen met bakkebaarden gaat op een kruk staan en vraagt of zijn kompaan hem rond wil draaien terwijl hij met zijn fotocamera een videofilmpje maakt. Ik zie hem met zijn camera. Dus hij en zijn camera zien mij. Ik zeg niet dat ongevraagd een naaktmodel filmen niet respectvol is.

De vrouw die vorige week stukjes plastic zak met een strijkijzer aan elkaar streek doet dat ook deze week. Ze heeft al een hele verzameling plastic lappendekens.

Een andere vrouw houdt zich, na het werken aan haar mannetje-onder-een-doek-op-een-blok, bezig met het fotograferen van medeleerlingen met haar telefoon. Ze komt naar me toegelopen en laat een foto zien met een leerling die aan een schilderij van mij werkt. Ik zeg niet dat ze me met rust dient te laten tijdens het poseren.

Een meisje krijgt van de kunstleraar een bezem in de hand geduwd en gaat vegen. Ook tussen de ezels. De twee vrouwen die me schilderen staan te kletsen. Ik vraag of ze klaar zijn. Ze kijken verrast mijn kant op. “Oh ja, ja we zijn klaar hoor.”

Ik zeg niet dat ze een stelletje barbaren zijn.

Kort geluk

Ze lag met haar vriend te doezelen op een alpenweide. Ze waren volmaakt gelukkig. Haar oog viel op de madeliefjes die overal tussen het gras groeiden. Ze plukte er twee en stak ze in een opwelling in de neusgaten van haar vriend. Hij schrok, snoof en snorkte de madeliefjes naar binnen. Een madeliefje kwam vast te zitten in zijn neusholte. Hij heeft het haar nooit vergeven.

Boel

Bij de Koerdische groenteman. De pompoen, meiknollen, gember en zoete aardappel al in de plastic zak, de courgetten nog op de weegschaal. Er komt een man de winkel binnen hollen. “Call the police! They have knives!” Een vrouw in zijn kielzog zegt dat we echt moeten bellen. “‘t Is boel. Ze staan daar met messen.” De meneer van de winkel gaat buiten kijken. Ik zie door het raam wat mannen opgewonden op en neer lopen. Even later komt een andere meneer mijn courgetten wegen en afrekenen. De vrouw houdt vol dat er gebeld moet worden. Zuchtend pakt de meneer zijn gsm. Door het raam zie ik vier mannen tegen een auto trappen. De auto rijdt weg. “Ze zijn weg,” zeg ik. De meneer van de winkel stopt zijn telefoon weer in zijn zak en geeft me mijn wisselgeld.

Omweg

Op weg naar Gent, in Waterlandkerkje, kom ik mijn vriendin tegen, wandelend met haar kleinkind. Puur toeval. Ik bewonder de baby, we maken een praatje en spreken af om eind van de week samen te ontbijten in Gent en daarna op vintage-tocht te gaan. Blij stap ik weer mijn auto in.

Ter hoogte van Watervliet besef ik dat ik nooit deze route rijd om naar modeltekenen te gaan. Als ik alles zoals altijd zou hebben gedaan en over Sint Laureins zou zijn gereden, zou ik M niet eens zijn tegengekomen. Iets heeft me over Waterlandkerkje gestuurd. Die gedachte maakt me nog blijer.

 

Sombrero

Voor gezelligheid was niet veel nodig in de jaren 70.

stRINGs video teaser

Om erg blij van te worden.

Dixischaduw

Ziehier, een beeld dat perfect bij de dag past.

Schijt… Er klopt iets niet. Schaduw. Maar ook zon. Ergens dan toch. Modder. Werk in uitvoering.

Spoorschaduw

Oude angsten

Met in elke hand een zware tas struikelen over een te laag ingeschatte trottoirband, op je mond vallen en een rits tanden verliezen.

Op de roltrap staan, misstappen en je achillespees aan flarden laten rijten door de metalen tanden van een roltraptrede.

Door een hond in de kuit gebeten worden en hem niet meer van je kuit af kunnen krijgen.

Schaatsen, vallen, jezelf met de handen opvangen net op het moment dat er een hardschaatser op vlijmscherpe noren langskomt die je vingers eraf schaatst.

Met een scherpe schaar een tepel verliezen, net als Bethany in American Psycho van Brett Easton Ellis.

Nieuwe groep

Onder mijn arm een blauw vintage matrasje waar ik als kind op geslapen heb en een fleece-deken. Ik stap het lokaal binnen waar ik die avond model ga zitten. Van de twintig mensen blijken er maar drie te gaan modeltekenen. Ik installeer me op de aangewezen plek, bovenop een werkbank. Ik word verhuisd omdat iemand een plaatsje aan de muur nodig heeft om te niet-modelschilderen. We beginnen. Er wordt voluit gekletst. De man aan de muur zingt en fluit. Regelmatig stapt hij achteruit om zijn werk te bewonderen en komt vlak naast me staan. Ik zie alleen zijn rug en kale kruin. Hij negeert me zorgvuldig.

Iemand komt vragen wat ik wil drinken. En vraagt de modelschilders wat ze willen drinken. En maakt een praatje. Ik krijg heet water met een theezakje ernaast. Ik kan het plastic bekertje niet aannemen dus wordt het op de grond gezet. Ook de modelschilders worden met veel omhaal bediend. Tegen de tijd dat ik pauze heb is het water lauw.

De docent vraagt de aandacht. Hij vertelt dat één van de cursisten gestopt is. En dat ze een klacht tegen hem heeft ingediend wegens seksuele intimidatie.

We werken verder. Er wordt van de ene naar de andere kant van het lokaal geschreeuwd. Een vrouw zegt dat de vader van het klachtenmeisje zelf wel met zijn poten aan haar zal hebben gezeten. Een andere vrouw vertelt over haar drukke weekend. Ze strijkt met een hete bout stukjes van plastic zakken aan elkaar. Iemand trekt een fles witte wijn open en deelt hem rond in plastic bekertjes.

Na twee uur pak ik mijn matras en fleece-deken weer onder de arm en vertrek.

Strandschaduw

Weer even wennen

Mijn iMac is op reis geweest. Ik zet me op de oranje stoel achter het lichtblauwe bureau en drukt op de aan/uit-knop. Een harde pèèèèèp schelt door mijn huis. Ik kijk verstard naar het zwarte beeldscherm. De diskdrive begint geluiden te maken alsof hij zich herhaaldelijk verslikt. Ik ga zweten. Het beeld wordt wit. Een Apple-logo verschijnt. Met een tijdbalkje eronder dat tergend langzaam donker wordt. Ik dwing het balkje met mijn gedachten vooruit. Het balkje is vol. Het beeldscherm wordt zwart. En blijft zwart. Ik hoor – godzijdank – de Apple tune. Zie mijn bureaublad. Eerst klein, dan flipt het naar normaal formaat. Een muziekje dat ik niet aan heb gezet begint te spelen. Ik kan niet vinden waar het vandaan komt. Maar de iMac doet het.

Waakhond

Mug

Ik zit in bed. Kussen in mijn rug. Dekbed over buik en benen. Laptop met film over Truman Capote op schoot. Ik zie een mug. Ik reik naar mijn elektrische muggendoder in de vorm van een tennisracket. De mug vliegt naar me toe. Ik houd het racket op. De mug vliegt ertegenaan. Ik druk op de electrocuteerknop. De mug is dood zonder dat ik op heb hoeven staan.

Gravelschaduw

Muurschaduw

Retrobeurs

Ik liep flink door, van het parkeerterrein naar de “ingang van de hallen”, zoals het bord met pijl aangaf. Thuis had ik tegen beter weten in een flinke bak koffie gedronken waar ik halverwege de rit naar Gent al last van had gekregen. Via een tunnel kwam ik, te midden van een stroom medebeursbezoekers, terecht in een leeg gebouw waar de deur van de toiletten op slot zat. Door een andere deur werden we het gebouw weer uitgeloodst en kwamen na een flinke wandeling bij de ingang van de sjacherbeurs, waar een enorme rij voor de deur stond. Aansluiten in die rij en op mijn beurt wachten tot ik naar binnen en dus naar de wc mocht was geen optie. Even doorlopen gaf uitzicht op de retrobeurs, met drie loketten, en waar de rijen te overzien waren. Eenmaal binnen wees een beer van een meneer me de weg naar de al flink gebruikte toiletten.

De enorme hal was afgezet in kleinere stukjes waar de verschillende Vlaamse kringwinkels hun opgespaarde retro-waren verkochten. Ik liep een met dranghekken afgezet gebied in en wilde me het liefst zo snel mogelijk weer uit de voeten maken. Razend druk was het. Ik denk niet dat ik ooit zoveel hippe twintigers bij elkaar heb gezien. Op de een of andere manier had ik verwacht dat alle retro-spulletjes alleen voor mij uitgestald zouden liggen, maar nu bleek dat het dringen was om bij een rek kleding of een stapel tassen terecht te komen. Daarbij werd je, volgens het beproefde Ikea-model, door middel van een verplicht traject langs alle te verkopen waren geleid en was het lastig laveren tussen de servies-geïnteresseerden en lampen-liefhebbers die de smalle gangpaden verstopten.

Ik heb moeite met mensenmassa’s en heb waarschijnlijk enorm veel gemist. Ik zag meisjes mooie jurken passen, zag mannen weglopen met trendy seventies meubelen die ik ook wel wilde hebben, kwam een stel vrienden tegen die net zo verdwaasd keken als ik, ben aan bijna alles voorbij gelopen omdat er teveel mensen omheen stonden en stond toch na anderhalf uur met twee goed gevulde zakken in mijn handen en flinke pijn in mijn onderrug weer buiten.

Ik had het idee dat ik in de mêlee min of meer lukraak wat dingen uit rekken had getrokken, maar toen ik thuis kwam bleek dat reuze mee te vallen. Mijn beste vangst is een prachtig getailleerde lange leren jas uit de seventies. Bijna had ik hem laten hangen omdat ik hem te duur vond en stond al klaar met een minder mooie en minder goed passende jas die nog niet de helft kostte, maar besefte tijdig dat zo’n actie weinig bevrediging tot gevolg kon hebben. Ik heb hem dus, die fantastische jas, en ik heb nog veel meer waar ik blij mee ben of anderen blij mee kan maken. Ik kan me blind gaan staren op wat ik allemaal gemist heb, maar eigenlijk ben ik heel content. In de auto hier naartoe heb ik lekker hard gebruld om me af te reageren en ben daarna uit volle borst gaan zingen.

Als een kind

Vandaag is het retro-beurs in de Expo van Gent. En alsof dat niet genoeg is is er ook nog eens sjacher-beurs op dezelfde locatie. Als een kind zo blij ben ik. En was veel te vroeg wakker. Nog even en ik mag.

Model

De kunstschilders vinden mijn gele vintagejurkje interessanter dan naakt. Een schilder vraagt of mijn laarzen uit mogen. Een andere schilder meldt dat hij geen geel bij zich heeft. De geel-loze schilder prepareert met een grote kwast en baksteenkleurige verf panelen om later te kunnen beschilderen. Boven de gele kelim van de schilder die geen laarzen blieft. Een grote klodder verft valt op de kelim. De schilder pakt een doek, bukt zich, en wrijft de klodder uit tot drie maal het oorspronkelijke formaat. Als hij recht komt kijkt hij me in de ogen en bedekt de vlek met zijn voet.

Tegenzin

Ik moet een trapeze maken. Over een week moet hij klaar zijn. Als ik ergens een hekel aan heb is het trapezes maken. Ik hik er al vijf weken tegenaan. Vandaag moest het ervan komen, moest er in ieder geval een begin gemaakt worden. Ik heb de materialen bij elkaar gezocht en ben er vanmiddag aan gaan zitten. Met zoveel tegenzin dat ik er misselijk van werd. Intussen ben ik klaar met het deel dat voor vandaag op het programma stond en voel me nog steeds niet lekker.

Extra energie

Ik heb al eens verteld over mijn onzekerheid als kunstenaar. Ik ken mezelf en dus ook al mijn minder kunstige kanten. Ik ken collega luchtacrobaten en weet dat ik niet ben zoals zij.

Laatst hadden we een bespreking met een potentieel grote klant. In zijn artiestenbestand zitten de werkelijke topacts. Hij wil ons gaan verkopen in de zakelijke markt. Fantastisch. En eng. Nu kan ik natuurlijk in die enge kant gaan duiken en me daardoor laten ontmoedigen. Ik kan meteen twintig denkbeeldige beren op mijn pad toveren en daar heel hard voor wegrennen. Of ik kan, zoals ik vanmorgen deed een schepje bovenop de MasTango-training doen zodat ik een beetje boven mezelf uitstijg. Opeens kon ik meer dan gedacht en geeft zo’n ontmoeting welkome extra energie en motivatie.

Fotografie: Jolanda Haven

Vieze vingers

In het Blaricumse hotel waar we een bespreking hadden gebruikte ik vanwege hoge nood het herentoilet dat penetrant naar urine stonk. In de Roosendaalse kringloopwinkel was het ijskoud en leek alles bedekt met een plakkerig laagje ranzigheid. Bij de Terneuzense turk was de crisis zichtbaar. De pizza- en kebab afdeling was gestript, de schappen van de winkel waren maar half gevuld en de groenten waren oud. Ik pakte een mierikswortel en mijn wijsvinger zonk weg in de rotte achterkant.

In mijn auto, op de parkeerplaats van het gebouw waar ik die avond moet werken, haal ik een pakje droge crackers uit het handschoenenkastje en eet ze zonder mijn handen gewassen te hebben op.

 

Oud

“Hoe lang kun je dit werk nog doen? Want ja, je bent toch ook de jongste niet meer.”

‘t Is waar, ik ben de jongste niet meer. Er komt grijs in mijn haar. Er verschijnen lijnen in mijn gezicht. Toch doe ik het werk nog. En wil het nog heel lang blijven doen. Wel merk ik dat die steeds maar weer terugkerende opmerking z’n effect heeft. Bij het opwarmen maak ik me zorgen over aanhoudende pijn in mijn linker heup. Niets ergs, maar zou het misschien beginnende artrose kunnen zijn? Mijn ogen gaan achteruit en ik vraag me af wat voor effect dat kan hebben op mijn werk. Weinig, zolang ik niet blind word. Als ik ‘s ochtends op mijn rechter zij lig hoor ik minder vogeltjes vanwege aftakelend gehoor in mijn linker oor. Ook al geen ramp. Maar mijn kracht, bedacht ik opeens, is die nog wel op peil? Ik klim naar de materialenkist, pluk er een oefentrapeze uit, hang hem naast mijn Chinese mast en kijk op het eind van de opwarming hoeveel keer ik me nog vanuit uithangen op kan trekken. Vijf keer. Met gemak. Ik stel het oud worden nog maar even uit.

Fotografie: Louis Haagman

Kijk uit

Niets is makkelijk. Geraffineerde suiker eten is bewezen ongezond, maar die suiker helemaal uit je dieet verbannen is bijna onmogelijk. Vlees eten is onnodig en soms ronduit ongezond. Maar als je verder leest is koemelk en koeienkaas ook niet best. Voor soja worden regenwouden gekapt. Voor de visconsumptie worden zeeën leeggevist en de bodems van diezelfde zeeën kaal geschraapt. Dolfijnen worden gedood bij tonijnvangst, tilapia bevat gif uit de Mekong-delta en kweekzalm zit vol huidziektes. Voor echt gezond eten lijkt de macrobiotische keuken interessant, maar daar mag de nachtschade-familie niet gegeten worden. En die vind ik nu juist zo lekker. Zeewier is gezond en ook nog eens lekker, maar de zee rond Japan wordt nog steeds radioactiever.

Zelf groenten kweken leek me ook wel wat. Maar nu ben ik erachter gekomen dat je het best “Heirloom Organic Seeds” of iets navenants kunt planten omdat veel nieuwe planten onvruchtbaar zijn gemaakt of anderszins gemanipuleerd.

Ik moet mijn best doen om er niet moedeloos van te worden.

Identiteit

Toen ik eind vorig jaar het gemeentehuis binnen liep keek de mevrouw achter de balie van burgerzaken me angstig aan. “U komt toch niet voor een identiteitskaart hoop ik?” vroeg ze, “want daar hebben we een tijdelijke stop op moeten zetten vanwege het enorme aantal aanvragen nu hij gratis is.” Ik kon haar geruststellen. Ik kwam slechts mijn rijbewijs verlengen.

Vandaag keek de mevrouw achter de balie ontspannen. Ze glimlachte zelfs toen ik om een identiteitskaart vroeg en haar mijn dikke paspoort gaf dat niet in mijn portemonnee past. Ze nam vier elektronische vingerafdrukken, liet me mijn handtekening zetten, plakte mijn pasfoto op een kaartje, toetste nog iets in op de computer en overhandigde me een afhaalbon. “Dat is dan veertig euro en vijf cent,” zei ze. “Maar de identiteitskaart was toch gratis?” reageerde ik verschrikt. “Dat hebben ze na 3 weken al teruggedraaid,” antwoordde ze. “Het kostte de staat teveel geld. Eigenlijk is het maar een paar dagen zo geweest dat je die aanvraag kon doen. De rem is er meteen op gegaan.” “Oh,” zei ik, “maar dan ligt de zaak anders. Dan hou ik het wel bij mijn onhandige paspoort.” “Dat kan niet meer,” was het antwoord. “De aanvraag is in behandeling en kan niet worden teruggedraaid. Veertig euro en vijf cent alstublieft.”

Fotografie: Louis Haagman

Uitnodiging

Kennis

Hij is een goede vriend. Hij kent me door en door. Alweer 25 jaar. Hij zou koken. Ik eet zo weinig mogelijk witte tarwe, geen vlees, zoveel mogelijk groenten. Hij maakt pasta met vleessaus. Vet varkensvlees, metworst met enge witte stukjes en tomatenprut.

Toch kent hij me door en door.

 

Aan de wijn

‘t Was een prima avond met mijn broertje.

Trapped emotions

Ik lees een boek over “trapped emotions”. Ik sta er een beetje tweeslachtig tegenover. De auteur is redelijk kort door de bocht en niet wars van herhaling. Je wordt gebombardeerd met wonderbaarlijke succesverhalen over zijn methode en krijgt er nog een portie als-je-maar-genoeg-in-God-gelooft-kun-je-alles bij. Toch ben ik nieuwsgierig. Wat hij zegt over kwantumtheorie en dat je gedachten en emoties effect hebben op anderen spreekt me wel aan. Alles om ons heen bestaat uit energie en vibreert op verschillende niveau’s: mensen, objecten en ook gedachtestromen. Dat een magneet dus invloed op ons lichaam en onze emoties kan hebben klinkt niet zo vergezocht.

Ik zoek uit wat mijn “trapped emotions” zijn en beweeg een magneet van tussen mijn ogen langs een denkbeeldige middellijn naar achteren. Ik ben blij dat ik de magneet los heb gekregen van de kookwekker, anders had ik me nu waarschijnlijk licht belachelijk gevoeld. Ik moet huilen. Ik voel hoofdpijn opkomen. Vlak daarna lees ik een artikel in een tijdschrift en moet daar helemaal verschrikkelijk om huilen. Ik vraag in opwelling aan mijn pendel of ik misschien zelf ook ooit zoiets heb meegemaakt. Het antwoord is ja. Ik huil nog wat meer.

Wat er is gebeurd weet ik niet precies. Ik denk ook niet dat dat nodig is. Wel zijn er een paar blokkades opgeheven en ben ik me bewust geworden van dingen die ik eigenlijk wel wist maar zo’n beetje had begraven. Dat kan alleen maar goed zijn.

Fotografie: Louis Haagman

Filicudi

Hij belde vanaf Filicudi om te zeggen dat ze zo blij met hem waren. Ze waren het eiland gaan verkennen en de filmploeg was vol goede moed over het project. Zo fijn dat ik hem had aangemoedigd om de klus aan te nemen. Hij belde met het nieuws dat hij door zijn rug was gegaan. Dat hij ondanks de bijna ondraaglijke pijn had lopen slepen met apparatuur. Dat iedereen hem dankbaar was. Hij belde om te zeggen dat ze een dag storm hadden gehad en dat dat de nekslag geweest was. Hij kon niet meer lopen en leden van de filmploeg verzorgden om beurten zijn rug met ijscompressen. Hij belde om naar me uit te halen. Hij had een e-mail onderschept die ik naar een vriend had gestuurd. Hij kon me niet vertrouwen.

Weken later werd ik gebeld door een onbekende vrouw. Die niet begreep waarom hij was verdwenen. Na die romantische vakantie op Filicudi.

Kicks voor niks

Een vriend had het gisteren over kicks voor niks, een idee van van Kooten en de Bie op hun Bescheurkalender uit 1983. Kicks voor niks zijn van die heel kleine gratis dingen, vaak uit het dagelijks leven, die je een lekker gevoel, een kick geven. Hij noemde het na de TOL-poortjes op een snelweg diep het gaspedaal indrukken. Op internet kwam ik er nog een paar tegen. Bubbeltjes in bubbeltjesplastic stukdrukken. Leeggeperste sinasappelhelften stapelen. Door verse sneeuw lopen.

Ik heb er ook een paar. Met je volle handpalm in een rijpe avocadohelft knijpen zodat de pit eruit wipt. Met je hand door een zak gedroogde bonen roeren. Met natte handen een stuk zeep “afschieten”. Vanuit een soepele plastic fles een volle straal badolie in het badwater sprietsen. De ronde koffieklont uit het espressofilter de afvalbak in blazen. Het lipje van een blikje ansjovis terugklikken.

Mistpoes

Wereld

Je denkt dat als je de deur uit stapt je in de wereld staat. Je denkt dat je de mensen om je heen echt ziet. Je denkt dat je weet wat voor leven andere mensen leven. Je denkt dat er iets bestaat als “een Nederlander”.

Ik schreef me in op een dating-site en realiseerde me al snel dat mijn wereld heel heel klein is.

“leuk jou te ontmoetten je ben een mooie vrouw dus ik voelde mijn geroeppen om jou een berichtje te sturen mijn naam is l uit brabant vlak bij belgie antwerpen en ik zou jou die stad wel eens willen laten zien ik ben een zeer eerlijk persoon ik hou niet van lieggen en bedrog en ik hou van romantiek op zijn tijd op de foto vind ik jou een mooie vrouw maar om te weten hoe je ben dat kun je alleen in de praktijk zien ik heb er net een maandje oostenrijk op zitten op wintersport dat doe ik ieder jaar in januari 4 weken envan de zomer zie ik wel waar ik tergt kom misschien kunnen we dat wel samen bekijken ik heb een zeer bewogen jaren achter de rug met mijn ex ivb met steets vreemd gaan je snap wel dat ik een betrouw baare vrouw zoek en ik hoop dat jij dat ben schrijf mijn terud met ja of nee wees eerlijk ik hoor het wel.

veel liefs en groetjes
AFZ.l xxxxx”

Acne

Disco Jopie

Disco Jopie op een vrijdagavond. De rookmachine blaast een lege dansvloer blauw. Een paar wazig kijkende jongens hangen aan de bar. Af en toe stompt één van hen tegen de tegeltjes boven zijn hoofd. De barmeisjes doen uit verveling een dansje achter de spoelbak.

Ik denk aan de eerste keer dat ik in Jopie was. Aan de jongen die naast me zat met glitters in zijn haar. Aan dat ik me later pas realiseerde dat zijn glitters vlokken roos waren die door de blacklights werden opgelicht.

Slaapkamerperikelen

Zij: Hou je nog wel van me? We hebben nooit meer seks.

Hij: Natuurlijk schat. En ik wil heel graag. Echt waar. Alleen doet vrijen enorm veel pijn.

Zij: Ik heb een afspraak voor je gemaakt in het ziekenhuis. En ik ga mee. Want dit klinkt niet goed.

Zij: Lieverd, doe nou alsjeblieft wat de uroloog voorstelde. Het is echt maar een kleine ingreep.

Zij: Schat, ik vind het helemaal niet lelijk, je besneden piemel.

Hij: Iedereen kijkt verdomme naar me, in de sauna.

Zij: Lieverd, je hebt toch niet nog steeds last?

Hij: Ik verga van de pijn. Sorry schat.

Zij: Toch maar even terug naar het ziekenhuis dan. Wel gaan hoor.

Hij: Het is een gezwel in mijn onderrug. Wel goedaardig. Als ik een erectie krijg dan drukt-ie daar vanbinnen tegenaan. Dan sterf ik van de pijn.

Hij: Het lukt echt niet meer. Of alleen met heel veel pijn.

Zij: Arme…

Hij: Morgenavond wordt het weer erg laat. Ik kan pas midden in de nacht afbouwen. Wacht maar niet op me.

Relatief

Het kan altijd erger.

En erger..

En erger.

Telefoon

Ik word opgebeld. Of ik weet waar T is. De vrouw aan de andere kant van de lijn legt uit dat T van de ene op de andere dag verdwenen is. Terwijl ze zo’n goede relatie hebben. En haar dochtertje zo gek op hem is. Ze vraagt of T al een beetje over de dood van zijn moeder heen is. Want het is toch niet niks als een zoon maandenlang aan het ziekbed van een ouder gekluisterd zit en haar daarna ziet overlijden. Ze heeft een gedicht voor hem gemaakt om hem te steunen. Ze huilt. Ze denkt dat ze misschien zwanger van T is.

Ik bel T. Vertel over het telefoongesprek. “Mijn moeder dood?” zegt T, “belachelijk! Mijn moeder leeft nog.” “Ze denkt dat ze misschien zwanger van je is,” zeg ik. “Ik heb alleen met haar gegeten,” zegt T. “Ze is verdrietig,” zeg ik. “Ik heb alleen met haar gegeten,” zegt T.